บทที่ 31 ความโมโหของเย่ฉ่าวเฉิน

ขณะที่มู่เวยเวยกำลังตกใจอยู่ เย่ฉ่าวเฉินก็ก้าวเข้ามาใกล้ๆ แล้วก็แย่งกรอบรูปในมือเธอไป เพราะเมื่อเห็นว่าเธอมองมู่เทียนเย่แล้วยิ้มมีความสุข เขาก็ยิ่งโมโห แล้วยิ้มเยาะ "เหอะ พี่น้องคู่นี้ดูมีความสุขจังนะ โอบกันแน่นเชียว หรือว่าจะมีอะไรมากกว่านั้น"

เขาหมายความว่ายังไงกันแน่ ดูถูกเธอทุกวันก็แล้ว

ตอนนี้ก็ยังมาดูถูกเธอและพี่ชายอีกหรอ

เมื่อมู่เวยเวยถูกเย่ฉ่าวเฉินยั่วโมโห ก็รู้สึกจุกแน่นอยู่ที่คอ เธอกัดฟันแน่น "เย่ฉ่าวเฉิน คุณบ้าหรือเปล่า เขาเป็นแค่พี่ชายของฉัน คุณดูถูกฉันทุกวันแล้วยังมาดูถูกพี่ชายฉันอีกหรอ"

พูดเสร็จ มู่เวยเวยก็แย่งกรอบรูปไป แต่ว่าเย่ฉ่าวเฉินกลับยกมือสูงขึ้น ไม่ให้เธอเอาไปได้

"ฉันดูถูกเธองั้นหรอ" เย่ฉ่าวเฉินยิ้มเยาะ และเหยียดหยาม "ใครบอกว่านี่คือสาวสวยผู้สะอาดบริสุทธิ์ ไม่จริงสักนิด "

มู่เวยเวยฟังจบก็ตกใจ และเข้าใจขึ้นมาเลย ว่าแค่เพียงเธอแยกออกมา มู่อี้เหยาก็พูดแต่งเรื่องขึ้นมาใส่ร้ายเธอ ไม่แปลกใจที่เขาจะโกรธขนาดนี้

"ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อมู่อี้เหยา ไม่เชื่อฉัน แล้วฉันยังต้องอธิบายอะไรอีก เพราะไม่ว่าฉันจะพูดอะไรไปคุณก็คงไม่เชื่อ" มู่เวยเวยแย้งกลับ

"งั้นหรอ" เย่ฉ่าวเฉินหรี่ตา "เธอพูดว่าฉันไม่เชื่อเธอหรอ ได้ ไหนบอกฉันสิ ว่าจริงๆแล้วครั้งแรกของเธอมอบให้กับผู้ชายคนไหน แฟนเก่าของเธอ ลู่จื่อหาง หรือว่า..."

เมื่อมู่เวยเวยถูกกดดันจึงพูดว่า "ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้ว่าครั้งแรกของฉันมอบให้กับใคร คืนนั้นมันมืดมาก มองไม่ชัด ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร!"

เสียงของเธอเงียบลง เย่ฉ่าวเฉินถอนหายใจอย่างหนักหน่วง แล้วเขาก็หยิบกรอบรูปเขวี้ยงลงพื้นอย่างแรง กรอบรูปแตกละเอียด เศษกระจกกระจัดกระจาย

"คุณทำอย่างนี้ได้ยังไง มันเกินไปแล้วนะ!"