บทที่ 32 ภายในห้องที่น่าลุ่มหลง

มู่เวยเวยพูดจบ เธอไม่สนใจความเจ็บปวดที่ร่างกายแต่รีบหยิบเศษกระจกออกจากรูปถ่ายทันที .... ยังดีที่รูปไม่เสียหาย

ไม่ได้เจอพี่ชายแล้ว แต่เธอก็ยังมีรูปของพี่ชายเอาไว้.....

เย่ฉ่าวเฉินมองท่าทางของเธอกับรูปภาพนั้น ความโมโหที่ลดลงไปแล้วก็กลับเพิ่มขึ้นมาอีก เขายิ้มเยาะแล้วพูดว่า "ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันงั้นหรอ เหอะ ถ้าจะโทษก็โทษพี่ชายของเธอสิ ที่ทำสิ่งที่ไม่ควรทำ!"

พูดจบ เย่ฉ่าวเฉินก็ไม่ชายตามองเธออีก แล้วออกจากห้องไปอย่างไม่อาลัยอาวรณ์

หลังจากเย่ฉ่าวเฉินออกไป มู่เวยเวยยังคงอยู่ในห้องของมู่เทียนเย่ แม้กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังฝืนเช็ดรูปถ่ายแล้วนำไปตั้งไว้ให้เรียบร้อยอย่างเดิม ขณะเดียวกันก็จัดการเอาเศษกระจกที่ต้นแขนและแผ่นหลังออก แล้วหยุดเลือด

แต่เพราะว่าที่แผ่นหลังเธอมองไม่ค่อยเห็น จึงแค่ใช้ความรู้สึกในการจัดการ

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว มู่เวยเวยจึงออกไปจากห้องของมู่เทียนเย่ เตรียมจะลงไปหามู่จางรุ่ย คุณลุงที่ก่อนหน้านี้โทรมาบอกว่าทราบข้อมูลที่แน่ชัดของพี่ชายแล้ว

ห้องถัดจากห้องของมู่เทียนเย่เป็นห้องเดิมของเธอ แต่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นห้องของมู่อี้เหยา

มู่เวยเวยลงมาชั้นล่างแล้วต้องเดินผ่านห้องนั้น แต่นึกไม่ถึงว่าประตูจะไม่ได้ปิด ทำให้เธอบังเอิญได้ยินเสียงพูดคุยกันออกมา.....

มองลอดเข้าไปในห้อง มองเห็นเย่ฉ่าวเฉินนั่งอยู่ที่โซฟา มู่อี้เหยากำลังกอดแขนออดอ้อนเย่ฉ่าวเฉิน และทั้งตัวแทบจะไปอยู่บนร่างของเขาแล้ว

"พี่ฉ่าวเฉินคะ ฉันบอกพี่แล้ว ว่าลูกพี่ลูกน้องของฉันน่ะเป็นผู้หญิงใจง่าย ดูแค่ภายนอกไม่ออกหรอกค่ะ จริงๆแล้วหล่อนอ้าขาให้กับผู้ชายคนไหนก็ได้ ไม่เว้นแม้แต่ลู่จื่อหาง แล้วยังมี....." มู่อี้เหยาพูดด้วยเสียงออดอ้อน ต่างจากเสียงที่พูดกับเธอในเวลาปกติราวฟ้ากับเหว

"พอเถอะ ฉันไม่อยากรับรู้เรื่อของผู้หญิงคนนั้นแล้ว!" เย่ฉ่าวเฉินพูดอย่างหมดความอดทน