บทที่ 390 สอบปากคำ ไม่มีลูกแล้ว

เย่จิงเหยียนรีบลงจากรถ และเห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทางเขาขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้เขามองขึ้นไปที่อาคารร้าง ดูเหมือนจะมีคนอยู่ด้าน

เขารู้สึกทึ่ง รีบวิ่งเข้าไปในอาคาร ทหารต้วนที่อยู่ข้างหลังเขา เพิ่งลงจากรถเห็นผิดสังเกต วิ่งขึ้นตามไปบนดาดฟ้าพร้อมกับเย่จิงเหยียน

บนดาดฟ้า ต้วนจื่ออิ๋งรู้สึกทำอะไรไม่ถูก “เกิดอะไรขึ้น พวกเธอทำร้ายเธอเหรอ?”

“ไม่นะ!” ชายร่างใหญ่รู้สึกทำอะไรไม่ถูก พวกเขาไม่ได้แตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำ เลือดไหลออกมาได้อย่างไร?

แสงประกายแวบขึ้นในหัวของต้วนจื่ออิ๋ง และหนังศีรษะของเธอก็ชา

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ ทำไมมันบอบบางขนาดนี้” ต้วนจื่ออิ๋งส่ายหัว เธอได้ยินว่าท้อง แต่เธอไม่ได้ปฏิบัติอย่างโหดร้าย เลือดออกได้อย่างไร?

ในขณะที่พวกเขากำลังดิ้นรน เย่จิงเหยียนและทหารต้วนได้วิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าแล้ว ต้วนอีเหยานอนอยู่บนกองเลือดที่ไหลจากร่างของเธอ

“อีเหยา !” เย่จิงเหยียนเห็นรูปลักษณ์ของต้วนอีเหยาเช่นนั้น ก้าวไปข้างหน้า เห็นมีดในมือของต้วนจื่ออิ๋ง และหยุดอีกครั้ง

“จิงเหยียน อย่าเข้ามา!” มือของต้วนจื่อแทงลงไปที่คอของต้วนอีเหยาอีกครั้ง

เมื่อทหารต้วนเห็นต้วนจื่ออิ๋งลงมือ รีบคว้าเย่จิงเหยียน “เธออย่าขยับ พวกเราจะไม่ขึ้นไป!”

ต้วนจื่ออิ๋งเงยหน้าขึ้น มองไปที่เย่จิงเหยียนอย่างน่าสงสาร “พี่จิงเหยียน คุณมาแล้ว?”

เธอสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเย่จิงเหยียน เมื่อเธออยู่ในโรงแรมและเธอก็ย้ายสถานที่ทันที เมื่อเธอเห็นเขา เธอก็รู้สึกโล่งใจ

ดวงตาของเย่จิงหยานเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เขาจ้องมองไปที่ต้วนอีเหยาอย่างตั้งใจ มีเลือดอยู่ตามร่างของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เย่จิงเหยียนไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

ทหารต้วนที่เดินตามเขามาก็ยิ่งโกรธ เสื้อผ้าต้วนอีเหยาขาดออกจากกัน ผิวสีขาวแผ่นใหญ่โผล่ออกมาสัมผัสกับอากาศ เขาจ้องไปที่ต้วนจื่ออิ๋งอย่างดุเดือด

“พวกแกกับอะไรกับเธอ？”

แต่ต้วนจื่ออิ๋งยังคงจ้องมองไปที่เย่จิงเหยียน และเมื่อเห็นว่าดวงตาของเขาจับจ้องไปที่ ต้วนอีเหยาอยู่ตลอดเวลา เธอไม่พอใจ หันไปพูดกับชายร่างใหญ่คนหนึ่งว่า “แกมานี้”

“ ฉัน?” ชายร่างใหญ่ชี้ไปที่ตัวเองด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ต้วนจื่ออิ๋งเธอพูดถึงการลักพาตัวเท่านั้น เธอไม่ได้บอกว่าเธอต้องการให้เขาจับมีด และการลักพาตัวคนมีแนวโน้มที่จะฆ่าคน เขาถอยกลับไประยะหนึ่ง

เมื่อเห็นเขาลังเล ก็ตะโกนอย่างเย็นชา “ถ้าแกไม่มาตอนนี้ พวกเราไม่มีใครสามารถออกไปได้ คุณอาจไม่ได้รับเงินที่ไม่ได้ให้กับแก”

ชายร่างใหญ่สองคนมองหน้ากัน ในที่สุดก็ประนีประนอมหมอบไปข้างหน้าต้วนจื่ออิ๋งและจับมีดผลไม้

ในขณะนี้ มีการกล่าวว่ามันสายเกินไป และทันใดนั้นเย่จิงเหยียนก็มาที่ด้านข้างของ ต้วนจื่ออิ๋งในขณะนี้

ผู้คนที่อยู่รอบตัวพวกเขาดูว่างเปล่า พวกเขาไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเย่จิงเหยียน มาถึงพวกเขาจากด้านบนของบันได

ทหารต้วนเป็นคนที่ผ่านโลกมาก่อน เขามีปฏิกิริยาตอบสนองทันที ก้าวไปข้างหน้าและลงมือล้มคนตัวใหญ่สองสามครั้งจนล้มลง

“พี่จิงเหยียน！”

ต้วนจื่ออิ๋งยังไม่ได้ตอบสนอง เย่จิงเหยียนได้วิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วโดยจับต้วนอีเหยา เธอต้องการที่จะไล่ล่า แต่ถูกทหารต้วนขัดขวาง

ทหารต้วนมองไปที่ต้วนจื่ออิ๋งอย่างลึกซึ้ง ปล่อยพวกเขา และติดตามเย่จิงเหยียนทันทีก่อนที่พวกเขาจะมาเขาได้โทรแจ้งตำรวจและเชื่อว่าตำรวจจะมาที่นี่ในไม่ช้า ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องกังวลมากเกินไป

“อีเหยา อีเหยา?” เย่จิงเหยียนกอดต้วนอีเหยาผู้ไร้ชีวิต และเรียกชื่อเธอขณะที่เขาวิ่ง

แต่ไม่ว่าเขาจะเรียกต้วนอีเหยาอย่างไร เธอก็ไม่เคยตอบสนอง มือของเขาเต็มไปด้วยเลือด

วางเธอไว้ในรถ เยาจิงเหยียนขับรถเร็วที่สุด และไม่หยุดที่ไฟแดง ตลอดทางตำรวจจราจรที่อยู่ข้างทางเห็นเขา จึงส่งรถตำรวจหลายคันเพื่อติดตามเขาทันที

ในไม่ช้า เมื่อเขามาถึงโรงพยาบาล ในที่สุดต้วนอีเหยาก็ลืมตาขึ้นท่ามกลางการกระแทก

“อีเหยา คุณฟื้นแล้ว!” เย่จิงเหยียนก้มศีรษะลงและเห็นต้วนอีเหยาในอ้อมแขนของเขาลืมตาขึ้นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าแทนที่ความวิตกกังวล

“ หือ?” ต้วนอีเหยาหมดสติ เสื้อผ้าของเธอยุ่งเหยิง เธอก็สลายไปในอ้อมแขนของเย่จิงเหยียน

เมื่อดวงตาที่สับสนเปิดขึ้น ฉันเห็นเพียงปากของเย่จิงเหยียนที่เปิดและปิด แต่ฉันไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด หลังจากที่เธอฟื้นขึ้นมา ก็รู้สึกเจ็บปวดในร่างกายของเขา

“คุณทนอีกครั้ง ใกล้ถึงโรงพยาบาลแล้ว อีเหยา!” เย่จิงเหยียนเห็นดวงตาของเธอวิงเวียนราวกับว่าเขากำลังจะหลับไปในทันที เขารีบพูดคุยกับเธอ

แต่ต้วนอีเหยาไม่ได้ยินเสียงของเขา เปลือกตาของเธอหนัก เธออยากจะหลับตาและนอนหลับให้สบาย

……

เย่จิงเหยียนอุ้มเธอไปที่เตียงผู้ป่วย ตามไปที่ประตูห้องฉุกเฉินมีใครบางคนหยุดเขาอยู่ แต่เมื่อเห็นว่าต้วนอีเหยา ไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกต่อไปเขาไม่สามารถให้คนอื่นได้ ดังนั้นเขาแค่ต้องการติดตามเข้าไป

“คุณผู้ชาย ไม่สามารถเข้าไป คุณผู้ชาย!”

พยาบาลหลายคนพยายามจับเย่จิงเหยียน พวกเขาจ้องไปที่ชายร่างสูงตรงหน้าพวกเขาแต่ไม่กล้าที่จะหยุด

“ให้เขาเข้าไป”

เย่จิงเหยียนผลักพวกเขาออกไปอย่างหงุดหงิด กำลังจะก้าวเข้าไป มีเสียงจากข้างใน

“คุณไม่ต้องการให้เธอตาย อย่าขัดขวางการทำงานของเรา”

เย่จิงเหยียนหยุดชะงัก และเห็นว่าหัวหน้าศัลยแพทย์พูดเช่นนั้น เขาลังเลแล้วถอยกลับ

หัวหน้าศัลยแพทย์เป็นชายหนุ่มมาก เขาเห็นท่าทางเศร้าๆของเย่จิงเหยียน ส่ายหัวและถอนหายใจและพูดกับพยาบาลที่อยู่ข้างนอก “ช่างเถอะ คุณพาเขาไปเปลี่ยนเป็นชุดปลอดเชื้อ”

เย่จิงเหยียนถอนหายใจไม่คาดคิดว่าจะปล่อยให้ไป ผงะไปชั่วขณะ และรีบเดินออกไป พร้อมพยาบาลที่เฝ้าอยู่ด้านนอก พวกเขาก็ดูประหลาดใจราวกับว่าพวกเขาไม่เคยเห็นหมอจ้าวถอนหายใจ

หลังจากพยาบาลเขารีบเปลี่ยนเสื้อคลุมทางการแพทย์ที่ปราศจากเชื้อ การเตรียมการสำหรับการผ่าตัดได้เริ่มขึ้นแล้ว

เมื่อเห็นสถานการณ์ขอต้วนอีเหยา หมอจ้าวก็ขมวดคิ้ว“นี่ทำไมเป็นแบบนี้ ? เกิดอะไรขึ้น?”

เธอเปื้อนเลือด และใบหน้าของเธอมองไม่เห็นอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเสื้อเชิ้ตบนร่างกายของเธอจะถูกติดกระดุม แต่เธอก็เห็นร่องรอยการถูกทำร้ายต่อสู้

“คุณรีบมาดูว่ามีอะไรผิดปกติกับเธอหรือไม่?” เย่จิงเหยีนดูกังวล เขาไม่รู้สถานการณ์ของต้วนอีเหยา เขาแค่ยืนดูเลือดอย่างตกตะลึงจนเขาก็รู้สึกสับสน

หมอจ้าวเพิกเฉยต่อเขา และเริ่มตรวจสอบร่างกายของต้วนอีเหยาอย่างจริงจัง และในที่สุดก็หันกลับมาบอกว่า “ ไม่สามารถช่วยเด็กได้”

เย่จิงเหยียนรู้สึกเหมือนสายฟ้าฟาด ไม่มีเด็กแล้ว อีเหยาจะทำอย่างไร?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เขาก็ชี้ไปที่ต้วนอีเหยาที่กำลังนอนหมดสติอยู่บนเตียง แล้วถามว่า “ เธอเป็นยังไงบ้าง?”

“สำหรับคุณแม่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่เสียเลือดมากเกินไปและต้องได้รับการถ่ายเลือด”

เย่จิงเหยียนโล่งใจ พยักหน้าถามหมอว่า ควรทำอย่างไร?

“ทำได้เพียงเอาเด็กออกเท่านั้น ไม่เช่นนั้นครรภ์เป็นพิษตายทั้งแม่และเด็กในท้อง เด็กยิ่งอยู่นานเท่าไหร่ก็จะยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้นเท่านั้น”

เย่จิงเหยียนสำลักด้วยความเจ็บปวด แม้ว่าเขาจะไม่ได้บอกว่าเขารักเด็กคนนี้มากแค่ไหน แต่เขาก็รอคอยการมาของเธอ แต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว!

เขามองดูหมอจ้าวเอามันออกจากท้องของต้วนอีเหยา และวางลงบนจานก้อนเลือดเขาเดินไปดูและเห็นว่าเป็นเด็กที่กำลังจะเป็นรูปร่างและมีแขนขาที่ไม่สมบูรณ์