ตอนที่ 390
ตอนที่ 391 เธอต้องชดใช้
October 22, 2026
เย่จิงเหยียนเฝ้าดูต้วนอีเหยาลืมตาและปล่อยให้น้ำตาไหลเข้าตา รู้สึกเจ็บปวดในใจและกอดเธอไว้แน่นในอ้อมแขน
“อีเหยา ร้องออกมาเถอะ อย่ากลั้น คุณเศร้าก็ร้องไห้ออกมา...” แบบนั่นมีแต่จะทำให้คุณเศร้า!
ในที่สุดต้วนอีเหยาก็ไม่สามารถหยดมันได้ น้ำตาเหมือนไข่มุกที่แตกเป็นหยดน้ำขนาดใหญ่ตกลงมา เธออยู่ในอ้อมแขนของเย่จิงเหยียนพลางสะอื้น
ค่อยๆอดกลั่นไม่ได้ ที่จะร้องไห้ดังๆออกมา
ด้านนอกประตู ทหารต้วนกำลังยืนพิงกำแพง จู่ๆเขาก็รู้สึกว่าล้มเหลว ความห่วงใยของเขาที่มีต่อลูกสาวดูเหมือนจำกัด เขาไม่เคยต้องใช้จิตใจคิดถึงลูกสาวขนาดนี้
เขาเห็นการพึ่งพาของอีเหยาที่มีต่อเย่จิงเหยียน แม้ว่าเธอจะมีความสุขทุกข์มาตลอด แต่เธอก็รู้สึกได้ว่าเย่จิงเหยียนแตกต่างจากเธอ การเคลื่อนไหวที่ละเอียดอ่อนบางอย่าง!
เขาเดินออกจากห้องผู้ป่วย ปิดประตูเบาๆ และหันไปเผชิญหน้ากับหมอจ้าวที่รีบวิ่งไป
เขาทำท่าทางนิ่งเงียบและกระซิบว่า “ปล่อยให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันเถอะ!"
รอให้อีเหยาระบายอารมณ์ทั้งหมดก่อน แล้วค่อยเข้าไปรบกวนพวกเขา
หมอจ้าวยังเป็นชายหนุ่มเขาเข้าใจ ทันทีเมื่อเขาหันกลับมาแล้ว ชวนทหารต้วน “คุณอยากเข้าไปนั่งในห้องทำงานของฉันไหม?"
……
ตอนพ่อต้วนรับสารจากตำรวจ กำลังประชุมที่โรงแรม เมื่อเขาได้รับแจ้งจากตำรวจวันก่อน จื่ออิ๋งก็ขอให้เขาเปลี่ยนโรงแรมอย่างกะทันหัน เขาถูกย้ายไปที่โรงแรมนี้และไม่เคยเห็นเธออีกเลย
เขาประชุมดำเนินไปครึ่งวัน ก็มีเสียงเคาะประตูอย่างรวดเร็วทำให้โครงการที่กำลังดำเนินอยู่หยุดชะงัก
พ่อต้วนเปิดประตูอย่างไม่พอใจ และเห็นว่าเป็นตำรวจเขาอยู่ด้วยความงุนงง ใช้เวลานานกว่าจะพบเสียงของตัวเอง “สหาย คุณตำรวจีเรื่องอะไร?”
พวกเขาแค่จัดประชุม ไม่น่าจะละเมิดกฎหมายอาญาอะไร?
ตำรวจนำใบอนุญาตของเขาออกมา “คุณต้วน โปรดมากับเราสักครู่”
ตอนนี้พ่อต้วนไม่ได้ย้ายไปไหน แพนักงานที่อยู่ข้างหลังเขาก็เริ่มคุยกันว่า “สหายตำรวจฉันทำผิดกฎหมายอะไร”
“ต้วนจื่ออิ๋งเป็นลูกสาวของคุณใช่ไหม?”
“ใช่”
“ถ้าอย่างนั้นไม่มีอะไรผิด คุณโปรดมากับพวกเรา!” ตำรวจคนนั้นดูจริงจัง
เมื่อได้ยินชื่อลูกสาวของเขา สีหน้าของต้วนก็สงบลง เขาสั่งให้คนข้างหลังพูดสองสามคำ จากนั้นก็ปล่อยพวกเขาไปจากนั้นตามตำรวจไปเพื่อให้ความร่วมมือ
ระหว่างทาง พ่อของต้วนยังคงกังวลเล็กน้อย “สหายตำรวจ มีอะไรเกิดขึ้นกับจื่ออิ๋งหรือ?”
ตำรวจที่กำลังขับรถมองกลับมาที่เขา ด้วยสายตาดูถูก “จะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ มันคงจะดีถ้าเธอไม่ฆ่าใคร”
“หือ?” พ่อต้วนเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ “จื่ออิ๋งจะทำได้อย่างไร... สหายตำรวจ นายเข้าใจผิดหรือ?”
ตำรวจตะคอกอย่างเย็นชาหันหลังและไม่สนใจเขา ในที่สุดพ่อต้วนก็มาถึงสถานีตำรวจด้วยความตื่นตระหนก
“คุณพ่อ!”
ทันทีที่เขาเปิดประตูห้องสอบสวน ต้วนจื่ออิ๋งก็หมอบลงกับพื้น ในขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นเขาก็เห็นพ่อต้วนปรากฏตัวที่ประตู ทันใดนั้นก็ะลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น
อย่างไรก็ตามเธอพยายามนั่งบนเก้าอี้โดยมีห่วงโซ่ เธอพยายามอย่างหนักก็กลับมานั่ง
“ ลูกสาว! " เมื่อเห็นต้วนจื่ออิ๋งนั่งอยู่ในห้องสอบสวน พ่อต้วนก็ตื่นขึ้นจากความงุนงง
“มันยังไง？เกินอะไรขึ้น?”
เมื่อต้วนจื่ออิ๋งเห็นพ่อต้วนน้ำตาไหลออกมาทันทีที่ ไม่สามารถพูดอะไรได้เลยดังนั้นเธอจึงยังคงได้ยินคำถามพ่อต้วน
ตำรวจที่พาเขามาก็ขมวดคิ้ว“ฉันจะพูดเรื่องนี้ทีหลัง คุณต้วนโปรดชักชวนลูกสาวของคุณให้ร่วมมือกับเราในการทำสำเนา ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมาจะเลวร้ายยิ่งขึ้น”
“ ครับๆๆ ตำรวจเราจะร่วมมือแน่นอน!” พ่อต้วนรีบให้ความมั่นใจกับตำรวจที่อยู่ข้างๆเขา
เขาดึงต้วนจื่ออิ๋งและถามเบาๆ ว่า “ลูกสาว เกิดอะไรขึ้น บอกสหายตำรวจอย่าให้เขาเข้าใจผิดพวกเรา!
ต้วนจื่ออิ๋งเฝ้าดูพ่อต้วนที่ดิ้นรนอยู่เป็นเวลานาน น้ำตาของเธอไม่หยุดไหล "พ่อฉัน ... ฉัน ... "
เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหน เธอไม่ได้บอกเขาเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอทำทุกวิถีทางที่เธอต้องการ
หลังจากนั้นไม่คาดคิด ว่าลูกของต้วนอีเหยาจะถูกฆ่า เธอถูกบังคับให้ไปที่ชั้นดาดฟ้าการกระทำของเธอเป็นไปโดยเจตนาและทำตามอำเภอใจ
ลูกสาวผู้ให้กำเนิดของพ่อต้วน ก็ให้เห็นเบาะแสเล็กน้อย น้ำเสียงของเขารุนแรงขึ้นมาก “คุณทำบ้าอะไร”
เมื่อพบเขาครั้งแรก ตำรวจบอกว่าเธอเกือบถูกฆ่า เป็นความจริงหรือไม่?
เมื่อเห็นแบบนี้ตำรวจก็ไม่สามารถถามอะไรได้ พวกเขาจึงต้องนั่งตรงข้ามกับทั้งสองคนพร้อมกับบันทึกการสอบสวน “เนื่องจากคุณอายที่จะพูด ฉันจะถามคำถามหนึ่งข้อแล้วคุณตอบคำถาม”
เขาเงยหน้าขึ้นมองต้วนจื่ออิ๋ง”เธอลักพาตัวต้วนอีเหยาเมื่อไหร่?”
"ลักพาตัว?" พ่อต้วนมองไปที่ต้วนจื่ออิ๋งอย่างไม่เชื่อสายตา “เธอทำสิ่งนั้นได้อย่างไร? "
“ฉัน……”
ต้วนจื่ออิ๋งก้มหน้าลงไม่กล้ามองไปที่พ่อต้วน “ฉันรักพี่จิงเหยียนจริงๆ ฉันทนไม่ได้ที่เขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น ฉันจึง ... "
“คุณลักพาตัวผู้หญิงคนนั้นมาเพื่อแลกเขาเหรอ?”
“ค่ะ”
“ ลูกสาว! ทำไมเธอ ...”
พ่อต้วนโกรธมาก จนหน้าอกชูขึ้น เมื่อเห็นว่าความดันโลหิตสูงของเขากำลังจะเกิดขึ้น ต้วนจื่ออิ๋งก็ร้องไห้อีกครั้ง “พ่อไม่ต้องกังวล ฉันรู้ว่ามันผิด ไม่ทำร้ายร่างกายของคุณเพราะของฉัน!”
พ่อต้วนใช้เวลานานระงับอารณ์ แตะที่หน้าผากของเธอ“ทำไมแกไม่คิดบ้าง ความรักที่แกแลกมาได้คือความรักหรือไม่? ฉันเคยสอนแกแล้ว!”
ต้วนอีเหยาน้ำตาไหล ไม่สามารถพูดอะไรได้ สักพัก ทั้งห้องสอบสวนก็เต็มไปด้วยเสียงร้องของเธอ
“ พอๆ คุณมาที่นี่เพื่อสอบปากคำหรือร้องไห้” ตำรวจจ้องที่พวกเขาอย่างไม่อดทนเดิมทีเขาถูกจัดให้ทำสิ่งที่ไม่ชำนาญเช่นนี้ เพื่อทำให้เขาหงุดหงิดและเขาก็ยังถูกสอบปากคำผู้หญิง!
สำหรับผู้ชายลืมมันไป ถ้าเขาถามไม่ได้ก็ยังสู้กับเขาได้ ผู้หญิงจะให้สู้อย่างไร?
เมื่อเขาพูดเช่นนี้ เสียงร้องไห้ก็ลดลง เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก และถามต่อว่า “คุณฆ่าเด็กในท้องของต้วนอีเหยาโดยเจตนาร้ายหรือไม่?”
“ไม่ ไม่ใช่ฉัน!”ต้วนจื่ออิ่.ส่ายหัว เมื่อเธอได้ยินคำถามนี้
“ต้องเป็นสองคนนั้นแน่ ๆ พวกมันต้องการทำอนาจารตวนอี้เหยาต้องเป็นพวกเขา!”
ตำรวจเงยหน้าขึ้นมองเธออย่างแผ่วเบา“แต่สองคนนั้นบอกว่าคุณสั่งให้ทำสิ่งต่างๆแล้วลากต้วนอีเหยาขึ้นไปชั้นบน”
“ไม่ใช่ฉัน! มันไม่ใช่ฉันจริงๆ!" ต้วนจื่ออิ๋งส่ายหัวอย่างรุนแรง เธอแม้แต่ไก่ยังไม่กล้าสับนับประสาอะไรกับฆ่าคน!
ยังพูดเข้าข้างเธอ”สหายตำรวจ เธอไม่ได้ทำแบบนี้แน่นอน แม้ว่าเธอจะทำผิดเพราะความรัก แต่แก่นแท้เธอก็ไม่เลว!"