ตอนที่ 451
บทที่ 453 : ความเข้าใจผิดที่ถูกทับถม
October 22, 2026
ชีวิตของเซี่ยอันน่า เปลี่ยนมาเป็นแบบการอยู่หอพัก โรงอาหารและห้องเรียนใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่แค่สามที่เป็นเส้นตรง
แม้ชีวิตจะเงียบสงบ แต่กระเป๋าเงินของเซี่ยอันน่ากลับเหี่ยวแห้ง
เห็นแบงค์สีแดงเหลืออยู่ในกระเป๋าอยู่แค่ใบเดียว เซี่ยอันน่าก็ถอนหายใจออกมา
ถ้าครั้งที่แล้วไม่ทำให้บทบาทนั่นหายไป เซี่ยอันน่าคงหาเงินได้มากกว่านี้ เมื่อทำได้ไม่ดีค่าเทอมสำหรับเทอมหน้าก็หายไป
แต่ตอนนี้ แค่จะทำให้ท้องอิ่มก็ยังยากเลย
ไม่ได้ คิดๆหาวิธีสิ ไม่อย่างนั้นหิวตายแน่
เซี่ยอันน่าหยิบเอาเอกสารการเรียนเข้ากระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกจากประตูไป
เดินมาถึงร้านกาแฟที่อยู่หน้าโรงเรียน เซี่ยอันน่าก็ผลักประตูเข้าไป
“สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับนะคะ”
“อ้อ สวัสดีค่ะ ฉันขอถามพวกคุณหน่อยนะคะว่าที่นี่ต้องการพนักงานพาร์ทไทม์ไหมคะ? ”
“รอสักครู่นะคะ ฉันจะไปถามเจ้าของร้านให้ค่ะ”
“รบกวนด้วยนะคะ”
ผ่านไปสักพัก พนักงงานก็กลับมาพูดว่า: “ขอโทษด้วยนะคะคุณผู้หญิง ที่นี่พวกเรายังไม่รับพาร์ทไทม์ค่ะ”
สีหน้าปรากฏความผิดหวังอยู่เล็กน้อย แต่เซี่ยอันน่ายังคงยิ้มและพูดว่า “อ้อ โอเค ขอบคุณค่ะ”
ออกจากร้านกาแฟไป เซี่ยอันน่าตั้งใจจะไปถามร้านถัดไป
แต่พอเดินอยู่บนถนนก็มีคนเรียกเซี่ยอันน่า
“คุณเซี่ย?”
เมื่อหันกลับไป เซี่ยอันน่าก็เห็นคนที่อยู่ข้างหลังเป็นคนที่คุ้นเคยกันดี
“คุณหวาง”
ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอเป็นชายหนุ่มอายุประมาณสามสิบกว่าๆ แต่งตัวดี มีทัศนคติและอัธยาศัยดี ไม่ทำให้คนอื่นรู้สึกถูกข่มเหง
เมื่อก่อนเซี่ยอันน่าสอนพิเศษอยู่ที่บ้านคุณหวาง ติวให้ลูกชายวัยสิบขวบของเขา
คุณหวางขยับแว่นแล้วพูดว่า: “เมื่อกี้เห็นคุณในร้านกาแฟ ได้ยินมาว่าคุณกำลังหางานพาร์ทไทม์อยู่”
“ใช่ค่ะ ช่วงนี้ค่อนข้างขาดเงินค่ะ ต้องทำงานหาเงินบ้าง”
“เอาอย่างนี้ไหม” คุณชายหวางพูดแล้วยิ้ม “การสอบภาษาอังกฤษของเทียนเทียนไม่ค่อยน่าพอใจ ฉันและแม่เขาอยากหาคนสอนพิเศษให้เขาน่ะ เรียนภาษาอังกฤษเพิ่มสักหน่อย ไม่รู้ว่าเธอจะพอมีเวลาไหม”
ไม่คิดว่าจะมีโชคเข้ามาหาอย่างนี้ เซี่ยอันน่ารีบยิ้มและพยักหน้า พูดว่า “ได้ค่ะ ฉันว่างค่ะ!”
“งั้นดีเลย พวกเราขอเป็นสามวันต่อสัปดาห์และสองชั่วโมงต่อครั้ง เป็นอย่างไร?”
“ไม่มีปัญหาค่ะ”
“ฉันย้ายบ้านแล้ว นี่เป็นที่อยู่ใหม่ของฉัน คุณพร้อมแล้วก็มาได้เลย”
“รับทราบค่ะ จะไม่ทำให้รอนานนะคะ ช้าสุดอาจเป็นพรุ่งนี้ตอนเย็นก็จะเข้าไปได้แล้วค่ะ”
“โอเค”
หลังคุณหวางเดินจากไป เซี่ยอันน่ากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ
ให้ตายเถอะ วันนี้โชคดีจริงๆ เพิ่งคิดว่าจะหาเงินอย่างไร เงินก็ไหลเข้ามาแล้ว
ดูท่าตัวเองจะเริ่มโชคดีขึ้นแล้ว!
เซี่ยอันน่าหมุนตัวด้วยรอยยิ้ม แต่เกือบชนคนที่อยู่ข้างหลังเธอ
“อะ ขอโทษค่ะขอโทษค่ะ คุณ…..”
ยังไม่ทันจะพูดขอโทษจบ หลังเห็นหน้าคนตรงข้ามแล้ว เซี่ยอันน่าก็ร้องเสียงหลง
“เสี่ยวอวี้หลิน!?”
“ทำไมเธอทำหน้าอย่างนั้น เห็นผีหรือไง?” สีหน้าเสี่ยวอวี้หลินมีแววฉายดุเมื่อมองเซี่ยอันน่า “ดูเธอมีความสุขมากเลยนะถึงกับต้องกระโดดโลดเต้นที่เมื่อกี้ได้คุยกับผู้ชายคนนั้น แล้วทำไมพอเจอฉันถึงทำท่าอย่างกับเจอผีอย่างนั้นล่ะ?”
ผู้ชายคนนั้น?
เซี่ยอันน่านิ่งไปซักพักก่อนจะเข้าใจว่าเสี่ยวอวี้หลินกำลังพูดถึงใคร
เซี่ยอันน่าขมวดคิ้วและถามว่า : “เกี่ยวอะไรกันกับนาย แล้วนายมาทำอะไรที่นี่?”
“ฉันมาทานข้าวแถวนี้ ไม่ได้หรือไง!”
“นายมาทานข้าวอยู่แถวนี้?”
เซี่ยอันน่ามีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย เสี่ยวอวี้หลินพูดขึ้นเสียงเพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง : “ใช่น่ะสิ เธอมีอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่ค่ะไม่กล้าหรอกค่ะ ฉันเป็นคนจนๆตัวเล็กๆคนหนึ่ง จะไปกล้ายุ่งเรื่องของคุณได้อย่างไร”
เสี่ยวอวี้หลินไม่ได้สนใจน้ำเสียงล้อเลียนของเซี่ยอันน่าในขณะนั้น เขากลับถามขึ้นว่า : “คนเมื่อกี้ เป็นใคร?”
“เพื่อนที่รู้จักกันน่ะ”
“เพื่อนอะไร”
ท่าทีเสี่ยวอวี้หลินที่ข่มคนอื่นทำให้เซี่ยอันน่าไม่ชอบเอามากๆถึงกับต้องขมวดคิ้วถาม “เสี่ยวอวี้หลิน นายใจกว้างขึ้นอีกนิดได้ไหม?”
“ฉันก็แค่อยากถาม เธอก็รีบตอบฉันสิ!”
“
“นายถาม ฉันก็ต้องตอบเหรอ? ฉันเบื่อที่จะต้องมาสนใจคุณแล้ว!”
“เธอไม่พูด เพราะมีอะไรปิดบังอยู่ใช่ไหมล่ะ?”
“
“ฉันปิดบังอะไร เพ้อเจ้อ!”
“เพราะเธอคิดที่ไม่อยากบอกคนอื่นไง!”
เสี่ยวอวี้หลินยิ่งพูดยิ่งโกรธ เหตุผลทุกอย่างถูกเผาลงหมดเกลี้ยงและพูดอย่างโมโหว่า : “ไม่แปลกที่ไม่ได้สนใจฉัน ที่แท้เธอก็ชอบผู้ชายแบบนั้นนี่เอง เซี่ยอันน่า ตาเธอบอดหรือไง เขาแต่งงานแล้วแถมยังมีลูกอีก พวกเธอไม่มีทางไปได้ดีหรอกนะ!
“พูดเรื่องบ้าๆอะไรเนี้ย ไร้สาระจริงๆเลย!”
ไม่อยากที่จะบ้าไปกับเสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่าจึงหันหลังเพื่อจะเดินไป
“ฉันยังพูดไม่จบ อย่าเดินหนีนะ!”
เสี่ยวอวี้หลินขวางทางที่เซี่ยอันน่าจะเดินไปและมีท่าทางที่ดูโกรธมากอย่างกับสามีจับได้ว่ามีชู้
เซี่ยอันน่าคิดเพียงว่าเสี่ยวอวี้หลินไม่มีเหตุผลและก่อกวนไม่หยุด จึงเอ่ยเตือนไปว่า “เสี่ยวอวี้หลิน ถ้านายอยากจะบ้า ก็บ้าไปคนเดียว อย่าเหมาฉันไปกับนายด้วย!”
พูดแล้ว เซี่ยอันน่าก็มุดออกจากแขนเสี่ยวอวี้หลินไป พอหลุดออกมาได้ก็วิ่งหนีเลย
“เธอหยุดเลยนะ เซี่ยอันน่า ฉันบอกให้เธอหยุด!”
เสี่ยวอวี้หลินร้องตามหลังโดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ของตนเอง แต่เซี่ยอันน่ากลับยิ่งวิ่งหนีเร็วขึ้น
เห็นแผ่นหลังของเธอ เสี่ยวอวี้หลินตะโกนตามหลังอย่างโมโหว่า: “เธอตายแน่ยัยเด็กแสบ คิดไม่ถึงเลยนะว่าจะกล้าล่อลวงผู้ชายแบบนั้นได้ ฉันอยากจะรู้นักว่าความรู้สึกของพวกเธอว่ามันมันลึกซึ้งกันแค่ไหน!”
……
เซี่ยอันน่าหาบ้านหวางตามที่อยู่ใหม่และกดออด
“มาแล้วมาแล้ว”
คุณนายหวางเดินมาเปิดประตู หลังเห็นเซี่ยอันน่าเขาจึงเช็ดมือที่ชื้นกับผ้ากันเปื้อนและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “อันน่าเองเหรอ เข้ามาสิ เทียนเทียนรอเธออยู่นานแล้ว”
“เดินตามคุณนายหวางไปที่ห้องของเทียนเทียน เซี่ยอันน่ายิ้มและทักทายกันกับเขา
“เทียนเทียน”
เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยอันน่า เทียนเทียนก็รีบพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “พี่อันน่า พี่มาแล้ว”
“อืม พี่มาสอนพิเศษให้นายน่ะ พวกเราเริ่มกันเลยดีไหม?’
“ดีเลยครับ”
เซี่ยอันน่าทบทวนการบ้านมาล่วงหน้า เมื่อรู้ว่าตรงไหนที่เทียนเทียนค่อนข้างอ่อน เธอจะได้เน้นทบทวนเป็นพิเศษ
เทียนเทียนตั้งใจฟังมากและยังจดตามไปด้วยเป็นครั้งคราว
ท่าทางแบบนี้ของเขาทำให้เซี่ยอันน่ารู้สึกคล้อยตามไปด้วย บางครั้งก็อธิบายให้ละเอียดมากที่สุด ตรงไหนที่เทียนเทียนไม่เข้าใจ เซี่ยอันน่าก็จะช้าลงเพื่อให้เทียนเทียนรับได้ทั้งหมด
ก๊อกก๊อก——
มีคนมาเคาะประตู หลังจากนั้นคุณนายหวางก็ถือจานเดินเข้ามา
“อันน่า ทานผลไม้กันเถอะ”
“ขอบคุณค่ะคุณนายหวาง”
พูดคุยกับเซี่ยอันน่าเสร็จ คุณนายหวางก็พูดกับเทียนเทียนว่า: “เทียนเทียนครับลูกต้องเอาใจใส่เรียนหน่อยนะ ตอนสอบครั้งหน้าต้องตั้งใจหน่อย อย่าเอาคะแนนสอบน้อยๆแบบนั้นมาทำให้แม่และพ่อถูกเอ่ยชื่อนะ”
เทียนเทียนหงุดหงิดขึ้นนิดหน่อยจึงพูดว่า: “ครับผม รู้แล้วครับแม่ แม่อย่ามารบกวนพวกเราเรียนเลย’