ตอนที่ 452
บทที่ 454 ปะทะ
October 22, 2026
ตี้ตี้ตี้——
โทรศัพท์ดังขึ้น เซี่ยอันน่ารรีบหยิบขึ้นมา รับสาย
อันน่า เธอไปซื้อบะหมี่เย็นที่ไหน ฉันเข้าห้องน้ำจะเสร็จแล้ว ทำไมยังไม่กลับมา!”
อายหย่า ฉันลืมตัวแสบไปแล้ว
ยิ้มอย่างขอโทษแล้วพูดว่า “ฉันจะกลับไปตอนนี้ รอฉัน"
วางสายโทรศัพท์ เซียอันน่าหันกลับไป
แต่เมื่อวิ่งเข้าประตู จู่ๆก็มีคนคนหนึ่งรีบวิ่งออกไป
เซียอันน่าเพียงแค่เห็นเงา จากนั้นเธอก็กระแทกเข้าไปในอ้อมแขนของบุคคลนั้น
สักครู่ กลิ่นที่คุ้นเคยก็เต็มจมูกของเธอ
เธอจำกลิ่นน้ำหอมผู้ชายได้ และมันก็รู้สึกนุ่มนวลในใจ
แต่เบื้องหน้า เซี่ยอันน่าก็แสดงออกอย่างดุเดือด
“ถนนแคบขนาดนี้ ทำไมต้องมายืนตรงนี้ละ!”
เสี่ยวอวี้หลินจ้องมองเซี่ยอันน่าที่เหมือนสิงโตพ่นไฟ
“คุณนัดกับคนนั้นเหรอ?”
“พูดบ้าอะไร นัดอะไรกัน？”
ฉันไม่ได้ติดต่อเซี่ยอันน่ามาหลายวันแล้ว เสี่ยวอวี้หลินต้องการให้ผู้หญิงคนนั้นไตร่ตรองเรื่องนี้
แต่เซี่ยอันน่าก็เงียบเกินไป หลายวันแล้วไม่มีสายโทรศัพท์และไม่มีการส่งข้อความราวกับว่าระเพยไปจากโลกนี่
คิดถึงเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวอวี้หลินก็ยังไม่สามารถกลั้นได้ และตัดสินใจมาหาเซียอันน่า
นี้เขายังคิดว่าตราบใดที่ผู้หญิงคนนี้มีทัศนคติที่ดีขึ้น จะยอมรับความผิดพลาด เธอมีตัวตนอยู่ในใจ แล้วเขาก็จะใจกว้างและให้อภัยเธอมากขึ้น
แต่คิดไม่ถึง เซียอันน่าไม่เหงาเลยสักนิด และยังมีผู้ชายขอให้เธอไปดื่มด้วยในตอนกลางคืน
จริงๆ แล้วของแบบนั้นคือสารปรุงแต่งทั้งหมด เธอดื่มแล้วไม่กลัวท้องเสียเหรอ!
เธอก็เป็นคนที่อยู่กับเขามาก่อน จะรสชาติยังไง ก็ยังแย่อยู่ดี!
เสี่ยวอวี้หลินคิดถึงข้อแก้ตัวมากมาย แต่ในขณะที่เขาเห็น เซี่ยอันน่าเขาก็ลืมสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด
ในตอนนี้ เขาแค่อยากถามคำถามเดียว
“เธอเคยคิดบ้างไหม หากภรรยาเขาจะรู้เกี่ยวกับพวกเธอ เธอจะทำยังไง?”
เซี่ยอันน่าตกตะลึง เพราะเธอไม่เข้าใจคำพูดของเสี่ยวอวี้หลิน
“เธอดื่มเหล้าเหรอ？”
“มันเกี่ยวอะไรกับเธอ！”
“ถ้าคุณไม่ได้ดื่ม ทำไมตรรกะของเธอแปลก?”
"อย่าเปลี่ยนเรื่อง! เซี่ยอันน่า เธอมีผู้ชายที่ดีอย่างฉันแล้ว เธอยังต้องการหาผู้ชายที่แต่งงานแล้วเหรอ? เธอชอบความรู้สึกที่ถูกจับจ้องเหรอ? เธอต้องการเป็นผู้หญิงที่ใจร้ายเหรอ !”
เซี่ยอันน่าโกรธมาก อยู่ดีๆ เธอถูกด่าทอ เธอโชคร้ายจริงๆ
เซี่ยอันน่าสงบสติอารมณ์แล้วพูด “ถ้าเธอมาแค่จะด่าทอฉัน แสดงว่าเธอบรรลุเป้าหมายแล้ว เธอก็ไปได้แล้ว”
พูดจบ เซี่ยอันน่าก็จากไป
"หยุดก่อน!" เสี่ยวอวี้หลินหยุด เซี่ยอันน่าไว้ เธอขมวดคิ้วและพูด “ฉันจริงจัง อยู่ห่างจากผู้ชายคนนั้นไว้"
“ผู้ชายคนไหน？”
“ผู้ชายที่เพิ่งดื่มกับเธอ อย่าแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมกับฉัน”
เซี่ยอันน่าคิดอยู่พักหนึ่ง แสดงสีหน้างุนงง แต่ในไม่ช้าเธอก็โกรธและอับอายอีกครั้ง
“ที่เธอเพิ่งจะพูดเปรยขึ้นมา คงไม่ใช่ฉันกับคุณหวางใช่ไหม?เสี่ยวอวี้หลิน แกบ้าไปแล้วพูดแบบนี้ได้ไง!”
“เธอทำได้ยังไง แล้วทำไมฉันพูดไม่ได้!”
“ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าวันๆคุณคิดอะไรอยู่ในใจ!" เซี่ยอันน่าอธิบายอย่างอดทน “คุณเป็นผู้ปกครองในคาบเรียนเสริมของฉัน นอกเหนือจากนั้น ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย!
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวอวี้หลินก็ไม่เชื่อ
“ไม่เกี่ยวข้องอะไรกัน ตอนกลางคืนทำไม เธอถึงอยากดื่มด้วยกัน?”
“เขาทะเลาะกับภรรยาของเขา และเขาออกไปผ่อนคลาย บังเอิญเจอฉัน เขาอยากดื่มชานมร้านเก่า ฉันก็เลยพาเขาไป”
“สามีภรรยาเขาทะเลาะกัน เธอไปยุ่งอะไร?”
“เขาเป็นนักเรียนของฉันในทุกวัน เพื่อให้เขามีสภาพแวดล้อมการเรียนรู้ที่มั่นคง มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลยเหรอ?
“มันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ？”
“ไม่งั้น ฉัน เซี่ยอันน่าจะไปเป็นชู้กับสามีคนอื่นเหรอ?”
รู้สึกว่าคำพูดของเซี่ยอันน่าสมเหตุสมผล เสี่ยวอวี้หลินอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
แต่เขายังคงแสยะยิ้มและพึมพำ”เธอไม่คิดจะสนใจเขา ใครจะไปรู้เธอไม่สนใจเข้าละ”
“บ้าบอที่สุด！”
เซี่ยอันน่าไม่ต้องการเสียเวลากับเสี่ยวอวี้หลิน หันกลับไปเขาไปในห้อง
“เวย ฉันยังพูดไม่จบ เธอจะไปไหน！”
เซี่ยอันน่าไม่สนใจ เดินจากไปอย่างเรียบง่าย
เสี่ยวอวี้หลินก็ไม่ได้โกรธ แต่ผ่อนคลายมากเพราะคำพูดของเซี่ยอันน่า
จากสิ่งที่เขาเข้าใจเกี่ยวกับเซี่ยอันน่า เธอเป็นคนไม่โกหก ดูเหมือนว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและคุณหวางเป็นเพียงความเข้าใจผิด
ผลักประตูห้องนอนออก มองไปที่เซี่ยอันน่าด้วยความโกรธ
“อันน่า เธอทำไมเพิ่งกลับมา ฉันหิวจะแย่แล้ว จบะหมี่เย็นของฉันอยู่ไหน”
“อยู่นี่ รีบกินเถอะ”
วางบะหมี่เย็ยลไว้บนโต๊ะเซี่ยอันน่าวางกระเป๋านักเรียนของเธอด้วยการแสดงออกที่โชคร้าย
เมื่อฉีฉีมองเห็นบะหมี่เย็น ตาของเขาก็สว่างขึ้น และขณะที่ถือตะเกียบ ฉีฉีก็ถามว่า “วันนี้ที่ถนนคนเดินมีคนเยอะไหม?"
“ก็ไม่เยอะนะ แค่ฉันพบกับคนสองคน เลยใช้เวลาพอสมควร”
“ใคร？”
“คุณหวางและเสี่ยวอี้หลิน”
ฉีฉีตกตะลึงมองอย่างงง ๆ และถามว่า”ทำไมจึงพบกับสองคนนั้น?"
“ใครจะไปรู้ ปล่อยไปเถอะ ฉันไปอาบน้ำก่อน”
เซี่ยอันน่าเดินไปที่ห้องน้ำ ปล่อยให้ฉีฉีถามคำถามไป
……
หลังอาหารเช้า เซี่ยอันน่าและฉีฉีไปเรียนด้วยกัน
แต่ระหว่างทางไปอาคารสอน เซี่ยอันน่าก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย
อีกฝ่ายสวมกระโปรงทรงหลวม ผูกผมแบบไม่เป็นทรง สีหน้าท่าทางของเขาดูรีบร้อน
ดูจากใบหน้าของเธอ สามารถเห็นได้ว่าเธอเป็นคนสวย
เวลาหลายปีได้ขโมยความบริสุทธิ์และความสุขของเธอไป เหลือเพียงความผันผวนของชีวิต
นั้นเป็น ภรรยาของคุณหวาง
ในขณะนี้ภรรยาคุณหวัง หยุดและถามผู้คนว่าเซี่ยอันน่าอยู่ที่ไหน ถามจนอีกฝ่ายอย่างอธิบายไม่ได้
อย่างไรก็ตาม วันนี้เธอโชคดีมาก ไม่ต้องถามผู้คนมากมาน ก็พบเจอเธอด้วยตัวเองแล้ว
“คุณนายหวาง คุณมาที่นี่ทำไม？”
เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยอันน่า คุณนายหวางก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันกลับมายกมือขึ้นและตบเซี่ยอันน่าอย่างรุนแรง!
ผละ——
เซียอันน่าตกตะลึงกับการเคลื่อนไหวนี้ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาก็ตกใจเช่นกัน
“เหย แกทำอะไรเนี่ย！”
ฉีฉีพาตัวเซี่ยอันน่าไว้ด้านหลังของเธอ จ้องมองไปที่คุณนายหวางอย่างโกรธแค้น
แต่คุณนายหวางทำเหมือนไม่ได้ยินเธอ จ้องตรงไปที่เซี่ยอันน่า แล้วตะโกนเหมือนคนบ้า:ขาดสติ “เซี่ยอันน่าฉันดีกับเธอมาก ฉันไม่คิดว่าเธอจะยั่วยวนสามีของฉัน!”
เซี่ยอันน่าจับใบหน้าของเธอ พูดด้วยความโกรธ “เธอพูดเรื่องไร้สาระ ฉันไม่ได้ยั่วสามีเธอ!”