ตอนที่ 453
บทที่455 ไม่ได้ฉัน ก็จะทำลายฉันงั้นเหรอ?
October 22, 2026
เย่จิงเหยียนมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน วางนิ้วลงบนแก้มของเขา พูดอย่างเงียบ ๆ “ทำไมวันนี้รู้สึกเธอ.....”
มองไปด้านข้าง เสี่ยวอวี้หลินถามว่า “หล่อมาก ใช่มั้ย?”
“ไม่ โกรธเคืองมาก ”
“พูดเรื่องไร้สาระ พวกเธอ แค่ไม่เข้าใจสุนทรียศาสตร์"
เย่ชูวเสวียได้ยินเช่นนั้น วางเค้กในมือลง เธอเอียงศีรษะเพื่อมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน และพูดว่า "ก็ความหล่อไง แต่ฉันมองไม่เห็น รู้สึกถึงรอยยิ้มมากมายบนใบหน้า เสี่ยวอวี้หลิน วันนี้มีอะไรดีๆเกิดขึ้นใช่ไหม?”
“มันไม่ใช่เรื่องดีหรอก เดี๋ยวฉัน ต้องแนะนำใครบางคนให้รู้จัก”
เมื่อเห็นท่าทีของเสี่ยวอวี้หลิน ต้วนอีเหยาก็ยิ้มและพูดว่า “เป็นผู้หญิงหรือเปล่า"
ดีดนิ้ว เสียวอวี้หลินพูด “คู่ควรเป็นดอกไม้ของอดีตทหารบกจริงๆ คุณเดาถูก”
วันนี้เป็นการรวมตัวกันในครอบครัวของพวกเขา ฉันไม่ได้คาดหวังว่าเสี่ยวอวี้หลินจะพาผู้หญิงมาด้วย จะเห็นได้ว่าผู้หญิงคนนี้มีตำแหน่งพิเศษในหัวใจของเขา
หนานกงเจาตบไหล่เสี่ยวอวี้หลินและพูดว่า “เธอสามารถพาออกมาให้พวกเราดูได้
ต้องไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาแน่นอน"
“แน่นอน”
“ครั้งนี้ ไม่ใช่เล่นๆ?”
“ไม่เล่น ฉันจริงๆกับทุกความรู้สึก”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เสียงทุกคนก็รวมกัน "เชี่ย"
“เฮ้ๆ กิริยาของพวกคุณมันยังไง พวกคุณคิดว่าฉันโกหกหรือ?”
"มันไม่เพียงแค่การโกหก แต่คิดว่าความรู้สึกที่แท้จริงของเธอจาก นั้นล้นมาก”
ขี้เกียจสนใจคนเหล่านี้ เสี่ยวอวี้หลินหันไปมองที่ประตู รอคอยที่จะได้เห็นเซี่ยอันน่า
ประตูที่สูงตระหง่านถูกผลักให้เปิดออก ทุกคนได้ยินเสียง จึงหันหน้าไปมองทันที
ฉันเห็นเด็กผู้หญิงตัวผอม ๆ ยืนอยู่ตรงนั้น ยืนพิงแสงไฟ
ในตอนแรก ทุกคนมองไม่เห็นใบหน้าของเซี่ยอันน่าได้อย่างชัดเจน
แต่เมื่อทุกคนปรับตัวในสถานที่ที่มีแสง พวกเขาก็ถึงกับผงะ
เห็นใบหน้าของเซี่ยอันน่า เต็มไปด้วยบาดแผล รอยฟกช้ำและรอยขีดข่วน ที่น่าอับอาย
แขนขาที่ถูกเปิดเผยยังมีรอยแผลเป็น และดูเหมือนว่าเพิ่งมีรอยขีดข่วน
เสี่ยวอวี้หลินลุกขึ้นยืนอย่างเร่งรีบ เดินไปที่ด้านข้างของเซี่ยอันน่าและถามว่า “เธอเป็นอะไร เล่นแต่งหน้าเพื่อถ่ายรูปเหรอ?”
พูดจบ เสี่ยวอวี้หลินเอื้อมมือไปจับแผลที่ปากของเซี่ยอันน่า ตัวแสบคนนี้กังวลที่จะเห็นตัวเอง โดยไม่มีเครื่องสำอาง
เซี่ยอันน่ารู้สึกเจ็บปวดและปัดมือของเสี่ยวอวี้หลินออกไป
ไม่คิดว่ามันเป็นอาการบาดเจ็บที่แท้จริง เสี่ยวอวี้หลินสะดุ้งอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดด้วยความโกรธ: “มีคนกล้าทุบตีคุณ เขาคือใคร!?”
เซี่ยอันน่ายิ้มเยาะและพูดว่า”ใครละ ไม่ใช่คนที่เธอก็รู้อยู่แล้วเหรอ?”
“เธอพูดอะไร ฉันจะไปรู้ได้ยังไง”
เซี่ยอันน่ามองไปที่เสี่ยวอวี้หลินอย่างเย็นชาและพูดว่าเสี่ยวอวี้หลิน หยุดแสร้งทำ เพราะฉันไม่ฟังเธอ เธอจึงทำลายฉันใช่มั้ย?"
"คุณกำลังพูดถึงอะไร!?"
“อืม หากคุณต้องการฟัง ฉันจะบอกคุณ"เซี่ยอันน่าหัวเราะเยาะดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง และกล่าวว่า “คุณนายหวางเพิ่งจะไปหาฉันที่โรงเรียน เธอทุบตีฉันต่อหน้าทุกคน ประจานฉันว่าเป็นแย่งสามีเธอ ถึงอกถึงใจจริงๆ”
“คนที่ทำร้ายคนอื่น ก็แค่ทำให้ใจของเขามีความสุข และไม่ยอมฟังคำอธิบายของคนอื่นคือคนที่ไม่สนใจนับประสาอะไรกับเรื่องจริงหรือเท็จ มีเพียงคนที่ถูกตีเท่านั้นที่แบกรับทั้งหมดนี้อย่างอธิบายไม่ได้ “
“นี่มันยุติธรรมเหรอ ? ไม่ยุติธรรมเลยสักนิด เธอเป็นคนคุมเกมส์มาตลอด ฉันเป็นเหมือนหุ่นเชิดแล้วปล่อยให้เธอควบคุมและเล่นกับมัน เมื่อเธอมีความสุข เธอก็แค่มาเล้าโลมให้มาหาและ ถ้าเธออารมณ์เสีย เธอก็กลับมาทำร้าย”
เซี่ยอันน่าบอกตัวเองว่าต้องเข้มแข็ง แต่เมื่อเธอพูดเธอก็อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา
เธอคิดว่าเสี่ยวอวี้หลิน แตกต่างจากเธอ แม้ว่าเขาจะร่ำรวยหากไม่มีความสุข หัวใจของเขาก็ยังดี
แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ทุกอย่างเป็นความหลงใหลของเซี่ยอันน่า
ในสายตาของเสี่ยวอวี้หลิน เธอเป็นของเล่น
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้น้ำตาของเซี่ยอันน่าก็แตกพลาก
เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าเช่นนี้ เสี่ยวอวี้หลินก็รู้สึกเสียใจกับเธอ
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว มีคนไปสร้างปัญหาให้เซี่ยอันน่า แต่เธอคิดว่าเธอกำลังสร้างปัญหา
เซี่ยอันน่าไม่ไว้ใจเขา ซึ่งทำให้เสี่ยวอวี้หลินรำคาญมาก
แต่เมื่อดูเซี่ยอันน่าตื่นตระหนก ความโกรธทั้งหมดก็หายไป
เสี่ยวอวี้หลินแค่ต้องการปลอบใจ ไม่ต้องการให้เซี่ยอันน่าหลั่งน้ำตาอีก
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ตกตะลึง
นี่อาจเป็นเด็กผู้หญิงที่เสี่ยวอวี้หลิน มองแตกต่างออกไปจากเดิม?
ดูช่างมีเรื่องราว
อย่างไรก็ตาม ด้วยอารมณ์ของเสี่ยวอวี้หลิน เขาจะไม่ยอมให้คนอื่นตะโกนใส่เขา แม้แต่ ชวีเวยที่มาก่อนก็ทำไม่ได้
ดังนั้น ทุกคนพร้อมที่จะให้เสี่ยวอวี้หลินออกไปและปกป้องผู้หญิงที่ควรปกป้องในขณะนี้
แม้ว่าเขาจะไม่รู้ความจริงในเรื่องนี้ แต่ผู้หญิงก็ได้รับบาดเจ็บแล้ว และเสี่ยวอวี้หลินก็ไม่สามารถหยาบคายกับเธอได้อีก
อย่างไรก็ตามฉาก ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
เสี่ยวอวี้หลินลูบผมยาวของเซี่ยอันน่าเบาๆ พูดว่า “อันนา นั่นไม่ใช่ผลงานของฉัน”
“ไม่ใช่เธอ แล้วจะเป็นใครได้อีก!?"เซี่ยอันน่าก้าวถอยหลังเปิดระยะห่างระหว่างคนทั้งสอง “เสี่ยวอวี้หลินฉันบอกเธอแล้วฉันแค่อยากใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย อย่ามายั่วโมโหฉัน ทำไมไม่ปล่อยฉันไป จะทรมานฉันถึงเมื่อไหร่! “
“ฉัน……”
“ถ้าเธอยังจะเล่นต่อไป ได้ ใช่ฉันสามารถใช้คำสั่งนี้เพื่อติดตามคุณเท่านั้น! เสี่ยวอวี้หลินเท้าเปล่าไม่สวมรองเท้า ถ้าคุณทำให้ฉันกังวล เรื่องอะไรฉันก็ทำได้!”
หลังจากพูดจบ เซี่ยอันน่าก็หันไป
“กรุณารอก่อน คุณผู้หญิง”
เสียงคมชัดและหนักแน่นดังขึ้นเซี่ยอันน่าหยุดและมองย้อนกลับไป
ต้วนอีเหยายืนขึ้น และพยักหน้าให้หญิงสาวด้วยรอยยิ้ม
เดิมที ต้วนอีเหยาไม่ต้องการที่จะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้
แต่ทำอะไรไม่ถูก เย่ชูวเสวียยังคงดึงแขนเสื้อของเธอไว้ ขอให้เธอเก็บ เซี่ยอันน่าไว้ ถ้าเธอไม่ทำ เย่ชูวเสวียก็จะทำแล้ว
ด้วยอารมณ์ของเย่ชูวเสวีย เมื่อเธอเปิดปากเธอก็กลัวว่ามันจะทำให้เรื่องซับซ้อนมากขึ้น ต้วนอีเหยาจึงทำได้เพียงหยุดเซี่ยอันน่าไว้
คุณได้รับบาดเจ็บแล้ว อยู่บนใบหน้า ทางที่ดีควรให้ใครสักคนจัดการกับมันโดยเร็วที่สุดมิฉะนั้นมันจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้”
เย่ชูวเสวียฟังและรีบสะท้อนกลับ”ใช่ๆ เธอสวยมากถ้ามีรอยแผลเป็นบนใบหน้าคงน่าเสียดาย"มานั่ง มีแพทย์ประจำคฤหาสน์นี้ มาช่วยจัดการ“
“ไม่ ฉันนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลได้”
“แบบนั้นจะเสียเวลาบนท้องถนนไปเยอะ ดังนั้นคุณควรฟังเรา และจัดการกับบาดแผลก่อน พวกเราจะช่วยคุณจัดการกับเสี่ยวอวี้หลิน ฉันไม่พอใจของเขานานแล้ว”
พูดไปจ้องมองไปที่เสี่ยวอวี้หลินเหมือนศัตรู