บทที่ 456 แสวงหาที่ทำมาหากิน

เมื่อเห็นเอกสาร เซี่ยอันน่าถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าถอนหายใจ เย่ชูวเสวียก็ถามว่า “ทำไม มีอะไรอีก?”

เขียนเบอร์โทรศัพท์ของเธอลงบนกระดาษ เซียอันน่าส่ายหัวและพูดอย่างช่วยไม่ได้"ฉันเพิ่งรู้ว่าเมื่อเร็วๆ นี้ฉันโชคไม่ดีจริงๆ ฉันต้องการเงินและฉันต้องทำงานหนัก แต่ฉันก็มักจะล้มเหลว หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ฉันต้องหมดตัวแน่ๆ"

"ต้องการเงิน" เย่ชูวเสวียดีดนิ้วและพูดด้วยรอยยิ้ม “เรื่องนี้ง่ายมาก เธอมาทำงานร้านขนมของฉัน กำลังต้องการคน"

“จริงเหรอ？”

“แน่นอนมันเป็นความจริง ฉันจะโกหกทำไม" เย่ชูวเสวียมองขึ้นลงเซี่ยอันน่า และพูดว่า “คุณสวยมาก จะมีคนมาที่นี่ด้วยความชื่นชมอย่างแน่นอน”

เย่ชูวเสวียไม่รู้ว่าคนอื่นจะมาที่นี่ แต่เสี่ยวอวี้หลิน จะรายงานตัวตรงเวลาแน่นอน

หลังจากคุยกับเซี่ยอันน่า แล้วต้วนอีเหยาก็ให้คนส่งเธอกลับโรงเรียน

ในอีกด้านหนึ่ง เสี่ยวอวี้หลินรออย่างใจจดใจจ่อ กำลังไปรับเธอ แต่พบว่าต้วยอีเหยาและเย่ชูวเสวียกลับมาแล้ว

มองไปข้างหลังคนทั้งสอง เสี่ยวอวี้หลินขมวดคิ้วและถามว่า “คนอยู่ที่ไหน?"

ต้วนอีเหยากล่าวอย่างไม่เป็นทางการ "ฉันให้คนส่งกลับไปแล้ว"

“ทำไมเธอถึงส่งเขา เธอเป็นคนของฉัน ฉันต้องไปส่งสิ”

รอยยิ้มเหยียดหยาม ต้วนอีเหยาพูด “คนของเธอ เขายอมรับหรือยัง?”

คำพูดนี้ ทำให้เสี่ยวอวีหลินรู้สึกผิด และพูดว่า "ฉัน ... พวกเรากำลังเข้าใจผิดกัน"

“เธอคิดว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิด แต่เธอไม่คิดอย่างนั้น”

เสี่ยวอวี้หลินรีบตอบ “เซี่ยอันน่าพูดอะไรกับพวกเธอบ้าง?”

"พูดสั้นๆ มีคนไปโรงเรียนเพื่อสร้างปัญหาให้เธอ ตอนนี้เธอได้โยนความผิดนี้ให้เธอ ถ้าเธอไม่ยอมรับ ก็ต้องยอมรับ”

“แต่เรื่องนี้มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับฉันจริงๆ ดังนั้นฉันจะไม่ทำสิ่งที่ไม่น่าไว้วางใจแบบนี้”

"พวกเราเชื่อในตัวคุณ แต่เธอไม่เชื่อคุณ ตอนนี้ เธอต้องมีหลักฐานเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของคุณ”

เสี่ยวอวี้หลินกำหมัดแน่น และพูดด้วยความโกรธ”มันง่ายที่จะหาหลักฐาน ฉันต้องหาว่าไอ้เลวคนไหนที่แพร่ข่าวลือ!"

ได้ยินคำพูดนี้ ต้วนอีเหยาพูดว่า”ถ้าคุณเป็นคนทำเรื่องนี้ ก็ไม่น่าเชื่อถืออยู่ดี ให้ฉันทำเถอะ"

“ฉันไม่……”

ก่อนที่เสี่ยวอวี้หลินจะปฏิเสธ เย่จิงเหยี่ยนก็ยืนข่มขู่อยู่ข้างๆ แล้วพูด”ทำไม ภรรยาของฉันออกตัวให้ เธอยังไม่อยากจะเชื่อเหรอ?"

ฮาย ต้วนอีเหยาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าต้องมาร่วมเป็นดาบคู่ของเย่จิงเหยียน ก็แทบไม่มีทางออก

เพื่ออนาคตของเขาเอง เสี่ยวอวี้หลินทำได้เพียงส่ายหัวต่อต้านความตั้งใจของพวกเขา พูดว่า "ไม่ไม่"

“ถ้าไม่ งั้นอย่ามาจุกจิก เรื่องนี้ต้องทำแบบนี้เท่านั้น อีเหยา พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

พูดพร้อมจูงมือ ต้วนอีเหยา เตรียมพร้อมที่จะออกจากคฤหาสน์

เมื่อเห็นเช่นนี้ เย่ชูวเสวียจึงรีบพูดว่า “พี่ชาย รอด้วย ฉันไปด้วย"

ดึงหนานกงเจา เย่ชูวเสวียไล่เขาลุกขึ้นอย่างดุเดือด

ร้านอาหารที่ยังคงมีชีวิตชีวาในก่อนหน้านี้ ตอนนี้เหลือเพียงเสี่ยวอวี้หลินอยู่คนเดียว

เขานั่งบนเก้าอี้ แล้วเอามือลูบหน้า

……

ในตอนแรก เขาต้องการแนะนำเซี่ยอันน่าให้กับเย่จิงเหยี่ยนและคนอื่นๆรู้จัก แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะเกิดความยุ่งเหยิงเหล่านี้ขึ้น

ถ้า บอกให้เขารู้ว่าใครเป็นคนทำร้ายเธอลับหลังเขาล่ะก็

...

ฉันต้องบอกว่า ยาที่ทาบนใบหน้าของเซี่ยอันน่า มีประสิทธิภาพมาก

เมื่อเธอกลับไปโรงเรียน รอยแผลเป็นบนใบหน้าของเธอก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป

แต่ความเจ็บปวดในหัวใจของเซี่ยอันน่า ไม่ได้หายเร็วขนาดนี้

เซี่ยอันน่ารู้ เมื่อเธอกลับไปโรงเรียนในครั้งนี้ ต้องกับเจอมรสุม

สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น แถมยังมีคำพูดที่ทนไม่ได้อีกด้วย เชื่อแล้วว่าเสียงนินทาไม่น้อยลงเลย

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เซี่ยอันน่าก็ปวดหัวจริงๆ

แต่สิ่งเหล่านี้เธอไม่สามารถหนีได้ ทำได้เพียงเผชิญหน้ากับมันด้วยตัวเอง

เซี่ยอันน่ายืนอยู่ที่ประตูโรงเรียนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วก้าวเข้าไป

ตามที่เซี่ยอันน่าคิดไว้ นักเรียนในโรงเรียนให้ความสนใจกับเธอ

คิดแม้ว่าทุกคนจะมองมาที่เธอ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะกระซิบ ในสายตาของพวกเขา

มีความกลัวเล็กน้อย

ทำไมเหรอ รอยแผลบนใบหน้ามันน่ากลัว?

เซี่ยอันน่ายกมือขึ้นเพื่อสัมผัสมัน เร่งฝีเท้าและรีบกลับไปที่ห้องนอนเพื่อส่องกระจก

หลังจากเซี่ยอันน่าเดินเข้าไปในห้อง บอดี้การ์ดชุดดำสองคนที่อยู่ข้างหลังเธอ ก็หยุด

กลับกลายว่า สิ่งที่ทุกคนกลัวคือบอดี้การ์ดที่ดุร้ายทั้งสอง จึงไม่กล้าคุยนินทาไร้สาระ

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่า เดินเข้าไปในอาคาร บอดี้การ์ดชุดดำก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรออก

“คุณเซี่ย กลับไปที่ห้องนอนแล้วใช่ไหม”

ชายสองคนในชุดดำ หันหน้าให้กัน แล้วพยักหน้า

ได้ยินเสียงเปิดประตู ฉีฉีพบว่านั่นคือเซี่ยอันน่า จึงรีบเดินไปถามว่า “อันน่าเป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ฉันโทรหาเธอ ทำไมไม่รับสาย?”

วางกระเป๋านักเรียนไว้บนโต๊ะ เซี่ยอันน่าพูดอย่างอ่อนแรง “โอ้ ฉันปิดเสียง และฉันไม่ได้ดูโทรศัพท์ของฉันเลย"

“โอ้ ฉันไม่ได้ยินข่าวจากเธอ ฉันกังวลจะตายแล้ว อย่างไรก็ตาม เห็นท่าทีเธอในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะดีกว่าตอนเช้ามาก"

“ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ไม่สามารถหดหู่ได้ตลอด ในโรงเรียนมีข่าวลือมากมายสินะ

“ตอนแรกมันก็มีบ้าง แต่หลังอาหารกลางวันก็ไม่มีใครพูดเรื่องนี้อีก"

เซี่ยอันน่าขมวดคิ้วและกล่าวว่า "รู้สึกแปลก ๆ”

“ไม่มีใครพูดในทางที่ไม่ดี หรือ บางทีอาจจะได้รับความจริงแล้ว จึงไม่ได้คำนึงถึงเรื่องนี้อีก เธออย่าคิดมาก”

เซี่ยอันน่าไม่ได้มองโลกในแง่ดีนัก เธอได้เห็นด้านมืดของธรรมชาติในมนุษย์ จนเธอไม่กล้าแสดงทัศนคติที่มองโลกในแง่ดี

ฉีฉีกำลังพูดคุยกับเซี่ยอันน่า จู่ๆพบว่าโทรศัพท์มือถือของเธอสว่างขึ้น จากนั้นก็เตือนว่า "อันน่า โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น"

เมื่อมองลงไปที่ตัวอักษรบนหน้าจอ ใบหน้าของเซี่ยอันน่าก็ถอดสี

มันคือ คุณหวาง

เซี่ยอันน่าไม่ต้องการติดต่อกับเขาอีกต่อไปแล้ว

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันเกี่ยวข้องกับเขา เซี่ยอันน่ารู้สึกว่ายังจำเป็นต้องรับสาย

เซี่ยอันน่าพูดกับ ฉีฉี "ฉันจะรับโทรศัพท์"

"เอ้อ"

เดินไปที่ทางเดินที่ไม่มีคน รับโทรศัพท์

“ ฮัลโหล?”

เสียงอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เหนื่อยมากและพูดอย่างเงียบๆ “อันน่า ฉันได้ยินมาว่าวันนี้ภรรยาของฉัน ไปสร้างปัญหากับคุณ ขอโทษจริงๆ"

เซี่ยอันน่าลดสายตาลง ไม่ยอมรับคำขอโทษของอีกฝ่าย และพูดว่า “แทนที่จะขอโทษฉันคุณควรไปแก้ปัญหาครอบครัวของคุณก่อน หากคุณนายหวางยังคงเข้าใจผิดฉัน ฉันก็จะไม่ได้รับความสงบสุข”

“ฉันจะแก้ไขเรื่องนี้อย่างแน่นอน ให้ฉันขอโทษคุณเถอะ ฉัน ... "

คุณหวางยังพูดไม่จบจู่ๆ เสียงแหลมก็ปรากฏขึ้นในโทรศัพท์