บทที่ 457 ความรักที่ไม่ลึกซึ้งพอ

เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ เย่ชูวเสวียก็กอดอกและขมวดคิ้ว พูดว่า“เดิมที กลอุบายแบบนี้จัดการได้ง่าย แต่ที่น่าแปลกก็คือดูเหมือนว่าจะมีใครบางคนคอยชักใยอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ แต่ก็ไม่มีข่าวใดๆ"

มีคนควบคุม...

“ไม่ต้องห่วง พี่อีเหยาลงมือเองแล้ว ถ้าเธอออกหน้าไม่ว่าใครจะอยู่เบื้องหลัง เขาก็จะถูกจับได้

ได้ความมั่นใจจากต้วนอีเหยา เสี่ยวอี้หลินรู้สึกโล่งใจมาก

แต่ต้องแสดงทัศนคติที่ควรจะมี เพื่อไม่ให้พวกเขารู้สึกว่าทัศนคติของพวกเขา ต่อเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เสี่ยวอวี้หลิน พูด “ฉันหวังว่าจะทำตามในสิ่งที่พูดได้ อย่าตบหน้าตัวเอง จะทำลายชื่อเสียง"

“ไม่ต้องกังวล พวกเรารู้"

เมื่อมองไปที่โต๊ะทำงานด้านข้างของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลิน พูด “อืม ฉันอยากกินอย่างอื่น ฉันจะไปเลือก"

เมื่อรู้ว่านี่คือข้ออ้างของเสี่ยวอวี้หลิน เย่ชูวเสวียจงใจหาคำตรงข้ามราวกับว่าเธอไม่เข้าใจ

“อายหย่า เธอไม่ใช่ไม่ชอบกินเค้กเหรอ ยังคิดว่ามันหวานและเลี่ยน ดังนั้นอย่าฝืน"

เสี่ยวอวี้หลินจ้องที่เย่ชวูเสวีย เพื่อเป็นการเตือน

เย่ชูวเสวียรู้ว่า หากการกระตุ้นยังคงดำเนินต่อไปเสี่ยวอวี้หลินน่าจะเป็นบ้า ดังนั้นเธอจึงไม่พูดอะไร

เมื่อก้าวไปหาเซี่ยอันน่า ดวงตาของเสี่ยวอวี้หลินจ้องไปที่เธออย่างสมบูรณ์แบบ

ยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เห็นว่าอาการบาดเจ็บของเซี่ยอันน่าหายดี แล้วเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ก้มศีรษะลงและลดริมฝีปากลงถามว่า “ทำงานที่นี่ หนักไหม?”

เซี่ยอันน่าตอบตามสูตร “มันไม่ยากเลย เจ้านายน่ารักมาก"

"อย่ามองว่าเย่ชูวเสวียเป็นคนเงียบๆ เธอมีความคิดน่ากลัวมากมาย ถ้าเธอกล้าบังคับเธอ เพียงแค่บอกฉัน"

เซี่ยอันน่าไม่ต้องการรบกวน เสี่ยวอวี้หลินอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่องโดยจงใจใช้น้ำเสียงที่ห่างเหินและถามว่า "คุณต้องการเค้กอะไร?"

เสี่ยวอวี้หลินเข้าใจความคิดของเซี่ยอันน่า ใช้ริมฝีปากของเขาชี้ไปที่เค้กก้อนสีเขียวและพูดว่า “เค้กชาเขียว"

นำเค้กออกมาแพ็คและส่งให้เสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่ามีรอยยิ้มที่ดีบนใบหน้าของเธอและกล่าวว่า “ของคุณค่ะ"

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวอวี้หลินก็ไม่ได้หยิบมัน แต่ผลักกลับด้วยรอยยิ้ม “ทิ้งไว้ที่นี่ ฉันจำได้ว่าคุณชอบกินเค้กชาเขียว"

แต่เซี่ยอันน่า ไม่เห็นคุณค่าเลย พูดว่า “ขอโทษค่ะ เราไม่สามารถรับของขวัญจากลูกค้าได้"

เมื่อมองไปที่เซี่ยอันน่าอย่างลึกซึ้ง เสี่ยวอวี้หลินก็ถามว่า "ผมเป็นแค่ลูกค้าของคุณเหรอ?"

"ถ้าไม่งั้นละ?"

เซี่ยอันน่าถามโดยปราศจากความอบอุ่น ปล่อยให้เสี่ยวอวี้หลินพูดไม่ออก

เมื่อเขาคิดถึงการพิจารณาผู้หญิงคนนี้มาตลอด แต่ผู้หญิงคนนี้ตั้งใจที่จะวาดเส้นกับเขา เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกโกรธมาก

หลังจากบีบกำปั้น เสี่ยวอวี้หลินพูดทั้งเสียใจและโกรธ “เซี่ยอันน่า หลังจากที่เธอพบหลักฐานแล้ว เธอจะพบว่าเธอทำเกินไปขนาดไหน ในตอนนั้นเธอต้องขอโทษสำหรับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้!”

หลังจากพูดจบ เสี่ยวอวี้หลินก็ออกจากร้านขนม

เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเสี่ยวอวี้หลิน เซี่ยอันน่ารู้ว่า เขาโกรธมาก

ผู้ชายคนนั้นรู้เรื่องดี เขาคงระงับความโกรธตัวเองไม่ได้

มันจะมีความสุขมาก ที่ได้เป็นเพื่อนกับคนเช่นนี้

แต่สำหรับคนรัก ...

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้เซี่ยอันน่า ก็ลดสายตาลงโดยไม่อยากคิดมาก

น่าเสียดายที่เซี่ยอันน่า ไม่อยากคิดเรื่องนี้ มีบางคนไม่เห็นด้วย

เย่ชูวเสวียเดินเข้ามาใกล้เซี่ยอันน่าอย่างช้าๆ และพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเสี่ยวอวี้หลิน งอลพี่สะใภ้ อันน่าคุณน่าทึ่งมาก"

เสียงของเซี่ยอันน่าดูอบอุ่นและพูดว่า”เขาเป็นยังไง มันเกี่ยวอะไรกับฉัน"

"เฮ้ เสี่ยวอวี้หลินไปแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องพูดแบบนั้น"

"สิ่งที่ฉันพูดล้วนเป็นเรื่องจริง"

“อ้ายหย่า ฉันไม่ได้โง่ และก็ไม่ได้ตาบอด มีบางสิ่งที่ฉันมองเห็นได้ด้วยตัวเอง”เย่ชูวเสวียกระแทกไหล่ของเซี่ยอันน่า และพูดว่า “เสี่ยวอวี้หลิน แตกต่างจากคุณมาก"

“แต่มันจำกัดแค่”

เย่ชูวเสวียจ้องมองที่ดวงตาของเซี่ยอันน่าอย่างใกล้ชิด “เขาดีกับคุณมาก ดังนั้นคุณจะไม่หวั่นไหวหน่อยเหรอ?"

เย่ชูวเสวียยิ้มและพูดว่า “ฉันไม่ใช่แมวหรือลูกสุนัข ใครขว้างกระดูกใส่ฉันแล้วฉันจะตายเพื่อเขา"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เย่ชูวเสวียก็ปรบมือของเขาชื่นชม “คุณมีบุคลิกเป็นส่วนตัวมาก คุณ

เมื่อได้รับคำชมของเย่ชูวเสวีย เซี่ยอันน่าก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย พูดว่า“ เรื่องเกินจริงฉันแค่รู้สึกว่า ฉันกับเขาอยู่คนละโลกกัน ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะไม่เกี่ยวข้องกัน”

เมื่อเห็นการวิเคราะห์อย่างมีสติของเซี่ยอันน่า เย่ชูเสวียก็รู้สึกว่าเสี่ยวอวี้หลินน่าสงสารมาก

ถอนหายใจลึกๆ เย่ชูวเสวียพูดว่า “ถ้าคุณรักเสี่ยวอวี้หลินมากๆ คุณจะไม่พูดสิ่งเหล่านี้"

ดวงตาของเธอกระพริบ เซี่ยอันน่ายังคงสงบและพูดว่า”ก่อนที่เธอจะจมลึกออกไป การป้องกันตัวเองจึงไม่มีอะไรผิดปกติ"

"ฉันไม่ได้บอกว่าคุณทำผิด แต่ ...ฮาย ลืมไปเถอะ เรื่องระหว่างพวกคุณสองคน ต้องจัดการด้วยตัวเอง คนนอกไม่ควรเข้ามาแทรกแซง"

มองขึ้นไปที่เย่ชูวเสวียด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น พูดว่า”ยังไงก็ตาม ขอขอบคุณที่ให้โอกาสในการทำงานนี้แก่ฉัน"

“ไม่ต้องเกรงใจ คุณมา ก็ช่วยฉันได้มาก เห็นไหมว่าตั้งแต่คุณมา ธุรกิจในร้านก็ดีขึ้นมาก ฉันกำลังคิดอยู่หรือจะให้คุณเป็นผู้จัดการร้าน "

“ลืมไปเถอะ ฉันไม่มีความสามารถขนาดนั้น และฉันจะยุ่งอยู่กับการเรียน ดังนั้นฉันอาจไม่มีกำลลังมากนักสำหรับในร้าน"

“งั้นเหรอ เราจะคุยกันเมื่อถึงเวลา คุณธุระเถอะ”

หลังจากพูดจบเย่ชูวเสวียยิ้มให้เซี่ยอันน่า และหันไปจากไป

หนานกงเจารอเย่ชูวเสวียที่ทางเข้าร้าน ทั้งสองยืนจับมือกัน พวกเขาเข้ากันได้ดีมาก ดั่งกิ่งทองใบหยก

ถ่อมตัวหรือเอาแต่ใจและพวกเธอมีเสน่ห์เป็นพิเศษ

ใครคือผู้หญิงคนนี้ เท่านั้นที่สามารถคู่ควรกับเสี่ยวอวี้หลิน ยืนอยู่ข้างๆเขาและไม่ทำให้เขาอับอาย

แล้วมองมาที่ตัวเองบ้าง?

……

สวมเสื้อผ้าซอมซ่อ ต้องคำนวณการใช้จ่ายเงินอย่างรอบคอบ อีกทั้งการวิ่งหาเลี้ยงชีพ

เธอจะยืนเคียงข้างเสี่ยวอวี้หลินด้วยความมั่นใจได้อย่างไร? เธอกลายเป็นภาระของ

เสี่ยวอวี้หลินเท่านั้น

ภูมิใจในฐานะเซี่ยอันน่า ที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ตัวเองตกไปถึงจุดนั้น

ดังนั้น เธอจึงบังคับตัวเองไม่ให้ถูกล่อลวง อย่างน้อยที่สุด มันจะเป็นไปไม่ได้จนกว่าเธอจะแข็งแกร่งขึ้น

เธอเงียบลง ครอบคลุมความคิดอื่นๆ ของเธอ

ตอนนี้ฉันได้รับเงินเดือนสูงขนาดนี้ ฉันต้องทำงานหนักเพื่อให้คุ้มกับค่าตัวของฉันเอง

ดังนั้น เซี่ยอันน่าจะขยายชั่วโมงการทำงานและทำงานหนักอย่างมีสติ

งานนี้ เซี่ยอันน่ายังได้เรียนรู้การอบเค้กด้วย

แม้ว่ามันจะ ดูไม่ดีในตอนแรก แต่ก็รสชาติดีทีเดียว

ทุกวันขนมที่ขายไม่ได้ในร้าน จะถูกแจกจ่ายให้กับพนักงาน สำหรับมื้อเย็น

ดังนั้น ฉีฉีจึงอ้วนขึ้นสองกิโลกรัม และทุกครั้งที่เธอบ่นกับเซี่ยอันน่า เธอก็คงกินต่อไป