บทที่ 458 การจัดฉาก

อารมณ์ของเย่ชูวเสวียนั้นตรงไปตรงมามาก เธอแบ่งแยกดำและขาวชดเจน ซึ่งเป็นอารมณ์เดียวกับเซี่ยอันน่ามาก

“พอแล้ว วันนี้ปิดร้านเร็วหน่อย “มันไม่ปลอดภัยจริงๆสำหรับคุณผู้หญิงที่ต้องเฝ้าร้านดึกๆ วันนี้กรณีฉุกเฉิน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้เซี่ยอันน่า ก็รีบโบกมือและพูดว่า “ไม่ ไม่ ฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น วันนี้เป็นเพียงสถานการณ์ฉุกเฉินเท่านั้น"

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่าปฏิเสธ เย่ชูวเสวียจึงมองหนานกงเจาอย่างลับๆ

เขาเข้าใจเจตนาของเย่ชูวเสวียในทันที และหนานกงเจาก็พูดทันที

“คุณเซี่ยคุณควรฟังชูวเสวีย คนเหล่านั้นไม่ใจดี พวกเขามีแนวโน้มที่จะกลับมาสร้างปัญหาอีกครั้ง"

“ใช่ ใช่ ถ้าเธอจะไปตามทางของตัวเอง มันง่ายที่จะทำให้ฉันตกที่นั่งลำบาก"

อีกฝ่ายพูดเช่นนั้นแล้ว เซี่ยอันน่าไม่สามารถยืนกรานได้อีกต่อไป หันกลับไปเก็บข้าวของของเธอ เตรียมปิดร้าน

……

เย่ชูวเสวียและหนานกงเจาพาเซี่ยอันน่าไปส่ง เมื่อเห็นเธอกลับถึงโรงเรียน เธอก็สบายใจ

เย่ชูวเสวียนั่งอยู่ในรถพึมพำ “ฮาย เพื่อปกป้องเธอ ฉันทำดีที่สุดแล้ว ความรักนี้จะต้องให้เสี่ยวอวี้หลินคืนให้ฉัน"

เมื่อมองไปด้านข้าง หนานกงเจายิ้มและส่ายหัว

...

ในช่วงพักกลางวัน นักเรียนกำลังรับประทานอาหาร และ พักผ่อนอยู่ในหอพัก สนามเด็กเล่นจึงมีคนน้อยมาก

แต่ใต้ร่มไม้มีคนสองคนยืนหันหน้าเข้าหากันพูดคุยกันด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

“เฉียวเฉี่ยว ฉันได้แอบฟังมาแล้ว ว่าเซี่ยอันน่าทำงานในร้านเค้กนี้”

หลังจากได้รับรูปถ่ายที่วู่จิ่งส่งมา ซู่เฉียวเฉี่ยวก็ตะคอกและพูดว่า “คิดหาวิธี ให้พวกเขาขับไล่เซี่ยอันน่าออกไป"

“ต้องคิดวิธีไหน?"

“นางโง่ หาข้ออ้างไปสิเช่น เซี่ยอันน่ามือเท้าสกปรก เจ้าของร้านจะทนได้แค่ไหน?"

วู่จิ่งหันมาสบตาเธอและโค้งตัวแล้วพูดว่า “วิธีของเธอช่างฉลาดหลักแหลมจริงๆ"

“เอาล่ะ อย่าประจบประแจง หาคนที่ฉลาดกว่านี้เพื่อทำสิ่งนี้ หลังจากเสร็จสิ้น เซี่ยอันน่า จะไม่มีโอกาสอีกต่อไป!"

“วางใจ ปล่อยให้ฉันจัดการ!"

หลังจากคุยกับซู่เฉียวเฉี่ยวจบ วู่จิ่งก็รีบกลับไปที่ห้องนอน

แต่ระหว่างทางเธอและเซี่ยอันน่าได้พบกันแบบตัวต่อตัว

เซี่ยอันน่ากินอาหารกลางวันและกำลังจะออกเดินทางไปทำงานในร้านเค้ก

เมื่อเห็นวู่จิ่ง เซี่ยอันน่าต้องการหลีกทาง

แต่เซี่ยอันน่าจะไปทางไหน วู่จิ่งก็จะไปทางนั้น

เซี่ยอันน่าขมวดคิ้วของเธอมองไปที่วู่จิ่ง

“แกจะทำอะไร?"

“ฉันกำลังเดินอยู่ แกไม่เห็นเหรอ?”

“เดินขวางไปขวางมา ทำไมไม่ปล่อยทางให้ฉัน!"

วู่จิ่งยิ้ม พูดอย่างแปลกๆ “ถนนนี้เป็นของแกหรือเปล่า แกได้รับอนุญาตให้เดินคนเดียวเท่านั้นเหรอ หรือได้คบกับเสี่ยวอวี้หลิน แล้วรู้สึกมั่นใจ?"

"ขี้เกียจคุยกับแกแล้ว!"

หลีกเลี่ยงวู่จิ่ง เซี่ยอันน่าเดินอย่างรีบเร่ง

วู่จิ่งมองไปที่ด้านหลังของ เซี่ยอันน่าและหัวเราะเยาะ

เมื่อเธอมาถึงร้านเค้ก เซี่ยอันน่าก็ส่งมอบงานและเริ่มทำงาน

เช้านี้ค่อนข้างยุ่งและในช่วงบ่ายเราต้องทำงานหนักต่อไป!

เซี่ยอันน่ารู้สึกว่าตัวเองเต็มไปด้วยความแข็งแกร่ง

เป็นเรื่องดีที่เราจะได้พบกับความหวังอีกครั้ง

เซี่ยอันน่าเริ่มทำความสะอาด ด้วยรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าของเธอ

หลังจากทำความสะอาดในร้านเสร็จ เซี่ยอันน่ากำลังจะทำงานต่อไปให้เสร็จ แต่เธอก็เห็นใครบางคนเข้ามาอย่างอุกอาจ

ใช้มือตีไปที่เคาเตอร์ ถามว่า “โทรศัพท์ของฉันหล่นอยู่ที่นี่ เห็นไหม！”

“โทรศัพท์มือถือ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเมื่อใด?”

“เมื่อชั่วโมงก่อน ฉันนั่งอยู่ริมหน้าต่าง”

เซี่ยอันน่าเพิ่งมาถึงร้านเค้กเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนและเป็นช่วงที่เธอเริ่มทำความสะอาดด้วย

อย่างไรก็ตาม เซี่ยอันน่ารู้สึกจำลูกค้าคนนี้ได้ แต่เธอไม่เห็นโทรศัพท์มือถือจริงๆ

เซี่ยอันน่าเดินไปที่ฝั่งลูกค้าและสอบถาม เธอกลับมาและพูดว่า “พวกเราที่นี่ไม่มีใครเห็นคุณพี่หญิง โทรแจ้งตำรวจเถอะ"

ใครจะรู้ ว่าคำพูดของเซี่ยอันน่า ทำให้อีกฝ่ายแสดงรอยยิ้มเย้ยหยัน

“ฮึ่ม วันนี้ฉันเห็นแล้ว โจรโทรตำรวจมาจับโจร"

เซี่ยอันน่าทำหน้าบึ้งเล็กน้อย แล้วถาม “คุณหมายความว่าอะไร?

หญิงสาวจับแขนของเธอและเหล่ไปที่เซี่ยอันน่า น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกและพูดว่า “ตอนนั้น แกเป็นพนักงานเพียงคนเดียวในร้าน โทรศัพท์ของฉันถูกแกเอาไป"

ลูกค้าในร้านล้วนมองมาที่นี่ เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว สายตาของเซี่ยอันน่าก็เปลี่ยนไป

เมื่อถูกเข้าใจผิด เซี่ยอันน่ารีบปฏิเสธ “เป็นไปไม่ได้ ฉันจะไม่ทำแบบนี้”

“แกจะทำหรือไม่ทำ ก็ตรวจสอบว่ามีของอยู่ในกระเป๋าของแกหรือไม่”

ประโยคนี้ทำให้เซี่ยอันน่าไม่พอใจมาก เธอขมวดคิ้วและพูดว่า “คุณต้องการค้นกระเป๋าของฉัน? ไม่ได้ มันเป็นความส่วนตัวของฉัน!”

“ไม่กล้าให้ดู แกกลัวมีความผิดเหรอ?”

"ฉันไม่มี!"

“งั้นก็ให้ฉันดู พอดี มีทุกคนสามารถเป็นพยานให้ฉันได้!"

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ก็มีคนที่อยู่ข้างๆเขาและพูดยุแยง “ก็แค่ดู คุณกลัวอะไร"

“นั่นสิ ถ้าคุณไม่แสดงมันก็แสดงได้ว่าคุณ มีความผิดอยู่ในใจ”

“พวกเราอยู่ข้างๆ ช่วยเป็นพยานได้ด้วย”

เซี่ยอันน่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากพยักหน้า เห็นด้วย

อย่างไรก็ตามการยอมรับก็คือเห็นด้วย Xie Anna ก็มีข้อกำหนดของเธอเองเช่นกัน

"คุณสามารถดูกระเป๋าของฉัน แต่ถ้าฉันไม่ได้เอาของของคุณ คุณต้อง ขอโทษฉัน!"

“ได้ ไม่มีปัญหา."

หญิงสาวและเซี่ยอันน่า เดินไปที่ห้องแต่งด้านหลัง ลูกค้าบางคนที่ให้การเป็นพยานต่างก็กอดคอรอผล

หญิงสาวเอื้อมมือไปคุ้ยกระเป๋า แต่ไม่พบอะไร

“ฉันบอกแล้ว ว่าฉันไม่ได้เอาโทรศัพท์ของคุณ"

เซี่ยอันน่ากล่าวแล้วหันกลับมาและยัดกระเป๋าเข้าไปในล็อกเกอร์

แต่เมื่อผลักแรงๆ วัตถุก็หลุดออกจากตู้

คลิก——

แม้ว่าจะเป็นเสียงที่แผ่วเบา แต่ก็ดึงดูดความสนใจของทุกคนได้สำเร็จ

มันคือ ... โทรศัพท์มือถือ!

หญิงสาวจำโทรศัพท์มือถือของเธอได้ในพริบตา รีบหยิบขึ้นมา ถือไว้ตรงหน้าเซี่ยอันน่าและตะโกนว่า “ดู ๆ คนขโมย แกยังจะพูดอะไรอีก?”

ในขณะนี้เซี่ยอันน่า ก็สับสนเช่นกัน

เธอไม่เคยเห็นโทรศัพท์เครื่องนั้นมาก่อน นัไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมาอยู่ในกระเป๋าของเธอได้อย่างไร

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เซี่ยอันน่ารู้

เธอกำลังจะโชคร้ายอีกครั้ง

แต่ไม่ว่ายังไง เธอก็ไม่อยากทำร้ายพี่สาวเย่

พี่สาวเย่ใจดีกับเธอมาก เซี่ยอันน่าไม่ต้องการกินบนเรือนขี้บนหลังคา