ตอนที่ 490
บทที่ 492 คำถาม ต้องให้เขาอธิบายให้ชัดเจน
October 22, 2026
“ฉันติดต่อกับเขาแล้ว จะแก้ปัญหานี้ได้อย่างไร?”
"ฟังสิ่งที่เสี่ยวอวี้หลินอธิบายก่อนตัดสินใจ"
ตัดสินใจ...
ดวงตาของเซี่ยอันน่า มืดลงเธอลุกขึ้นและจากไป
“เฮ้ อันน่าจะไปไหน?”
“ฉันจะออกไปสักครู่ แล้วจะกลับมา!"
นั่งแท็กซี่ไปที่ร้านเค้กเห็น เย่ชูวเสวียอยู่ในร้านก่อนที่เธอจะเข้าไป
เซี่ยอันน่าเปิดประตูและเดินเข้าไป
เมื่อได้ยินเสียงเย่ชูวเสวียก็เงยหน้าขึ้นมอง
เมื่อฉันเห็นเซี่ยอันน่า เขาก็ตะลึงไปชั่วขณะ
“อันน่าหน้าตาเธอ ไม่ค่อยดีเลย เกิดอะไรขึ้น"
เดินตรงไปที่เย่ชูวเสวีย เซี่ยอันน่าจ้องไปที่เธอตรงๆและพูดว่า "ชูวเสวีย ฉันมีบางอย่างจะถามเธอ"
รู้สึกเรื่องนี้ร้ายแรง เย่ชูวเสวียขมวดคิ้วเล็กน้อยและพยักหน้า แล้วพูดว่า “ได้ ถามเถอะ"
“เธอรู้ไหมว่า เรื่องเสี่ยวอวี้หลินไปอังกฤษ"
"ฉันรู้"
“แล้วเธอรู้ไหมว่าเขาติดต่อใครในอังกฤษและทำอะไร?"
"นี่ไม่ชัดเจนมาก แต่มันก็เกี่ยวข้องกับงาน อันน่าถามทำไม?"
เซี่ยอันน่าครุ่นคิดสักพักและพูดว่า"ฉัน ... ฉันอยากไปอังกฤษ"
“อ่า？”
การตัดสินใจนี้ทำให้ เย่ชูวเสวียประหลาดใจ
“เธอจะไปอังกฤษทำไม"
เมื่อมองไปที่เซี่ยอันน่า เธอก็รู้ว่าไม่เหมือนการเดินทางเพื่อพักผ่อนปกติ
แต่เซี่ยอันน่าไม่ตอบ แต่พูดอย่างหดหู่ “ตอนนี้ฉันมีเวลาไม่มากแค่สองวันเท่านั้น หลังจากที่ฉันได้รับการยืนยันบางอย่างแล้ว ฉันต้องกลับไปโรงเรียนเพื่อสอบ"
“เสี่ยวอวี้หลิน รู้เรื่องที่คุณจะไปอังกฤษหรือไม่?”
"เขาไม่รู้และฉันไม่อยากให้เขารู้"
“ดังนั้น ไม่ต้องการให้บอกเขาเหรอ?”
เซี่ยอันน่าพยักหน้าและพูดว่า “มากกว่านั้นฉันหวังว่า เธอจะซ่อนเขา เพื่อให้เขาคิดว่าฉันยังอยู่ในประเทศ ชูวเสวีย ฉันเชื่อใจเธอ เธอจะไม่ทำให้ฉันผิดหวังใช่ไหม?"
ในสายตาของเซี่ยอันน่ามีความหวาดกลัวตื่นตระหนกดังนั้น เย่เสวียจึงไม่สามารถพูดปฏิเสธได้
หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เย่ชูวเสวียถามว่า “เธอบอกฉันได้ไหม ว่าทำไม?"
“การได้เห็นความจริง บางสิ่งที่สามารถล้มเลิกได้ ถ้าเธอได้เห็นมันด้วยตาของเธอเอง”
น้ำเสียงของเซี่ยอันน่าเศร้าพร้อมกับความสิ้นหวัง
เย่ชูวเสวียแลเซี่ยอันน่า รู้จักกันมานานแล้วโดยรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่มองโลกในแง่ดีและคิดบวก
แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นคนมองโลกในแง่ลบ ต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น ถึงทำให้เธอเป็นแบบนี้
อย่างไรก็ตาม เซี่ยอันน่าปากแข็งมาก เธอไม่สามารถตอบอะไร
และสิ่งนี้ทำให้ เย่ชูวเสวียกังวลมากขึ้น
หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เย่ชูวเสวียพยักหน้าและพูดว่า "โอเคฉันสัญญากับเธอ"
"ขอบคุณ"
“ไม่ต้องรีบ ขอบคุณฉัน ฉันมีเงื่อนไข"
เซี่ยอันน่าตกใจกับคำพูดของเย่ชูวเสวีย และถามว่า "เงื่อนไขคืออะไร?"
“ฉันจะไปอังกฤษกับเธอ”
"นี้……"
เมื่อเห็นเซี่ยอันน่า ลังเลเย่ชูวเสวียก็ชักชวน “ฟังสิ่งที่เธอพูด ฉันไม่ไปไม่ได้ ฉันไม่สามารถบอกเสี่ยวอวี้หลิน ตอนนี้คุณก็น่ากังวลมาก ทางออกเดียวคือ ไปอังกฤษกับเธอ”
“นอกจากนี้ ฉันยังสามารถช่วยเธอได้ ด้วยความช่วยเหลือของฉัน เสี่ยวอวี้หลินจะไม่มีวันรู้ความจริง"
หลังจากขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยอันน่าก็พยักหน้าและพูดว่า "อืม ชูวเสวียเรื่องนี้สำคัญมาก ฉันขอร้องเธอ"
เมื่อเห็นเซี่ยอันน่า ตกลง เย่ชูวเสวียก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ตบบนไหล่เซี่ยอันน่า แล้วพูดว่า “ไม่ต้องกังวล ฉันจะจัดการให้เธอ กลับไปจัดกระเป๋าเถอะ ฉันจองตั๋วแล้วฉันจะส่งคนไปรับเธอ"
"ขอบคุณ."
หลังจากตัดสินใจ เซี่ยอันน่าจะดูเหมือนผ่อนคลาย
เธอกลับไปที่ห้องด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ฉีฉียังคงรอเธออยู่
เมื่อเห็นเซี่ยอันน่า ฉีฉีเข้าไปกอดเธอไว้ แล้วพูด”เธอไปไหน ทำไมเธอไม่รับสายโทรหาของฉัน เธอรู้ไหม ฉันคิดว่าเธอ ...…”
ฉีฉีร้องไห้อย่างช่วยไม่ได้
เมื่อเห็นฉีฉีร้องไห้ เซี่ยอันน่าก็เจ็บปวดเช่นกัน
หลังจากหายใจเข้าลึกๆ ฉีฉีก็ปรับอารมณ์ของเธอและเริ่มถามอย่างจริงจัง “เธอพูด เมื่อกี้ไปไหน?”
“ ไปหาคุณหนู”
“เธอไปหาเขาเพื่ออะไร?”
“เพราะฉันต้องการให้เธอร่วมมือกับฉัน ฉันจะไปอังกฤษ!"
"อะไร!?"
ตามที่คาดไว้ ฉีฉีตกใจ
อย่างไรก็ตาม เซี่ยอันน่าสงบลง
“ฉันอยากเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น ไม่ว่าจะดีหรือไม่ดี ฉันก็เตรียมใจไว้"
เมื่อเห็นดซี่ยอันน่า แสร้งทำเป็นเข้มแข็ง ฉีฉีก็รู้สึกทุกข์ใจมากและพูดว่า “อันน่า อย่าให้ตัวเองลำบากเกินไป"
"ไม่ใช่เรื่องลำบาก แต่มันคือความจริง อย่างไรฉันต้องรู้ ฉันไม่อยากยุ่งแบบนี้อีกต่อไปจะดีหรือไม่ดี ก็จะคล่องตัวขึ้น"
“แต่ถ้าเธอไปคนเดียวฉันกังวลมาก”
"ไม่ต้องกังวลชูวเสวียจะไปกับฉัน"
“พี่เย่เหรอ?" ฉีฉีมีสีหน้าประหลาดใจ แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแต่พยักหน้า และพูดว่า “เฮ้ อย่างไรก็ตาม ระวังอย่าให้ตัวเองเสียเปรียบ"
“ฉันรู้ ว่าสำหรับโรงเรียนและทีมงาน เธอขอลาไปก่อน ฉันจะกลับมาเร็วๆ นี้ โดยไม่ผิดพลาด"
“ในเวลานี้ อย่าได้คิดนี้เลย ทิ้งไว้ให้ฉันจัดการ”
เซี่ยอันน่าพยักหน้าจากนั้นก็เก็บเสื้อผ้าของเธอ
ไม่นานหลังจากที่เธอเก็บเสื้อผ้า เย่ชูวเสวียก็โทรหาเธอ
เดิมทีเย่ชูวเสวีย ต้องการไปอังกฤษกับเซี่ยอันน่า
แต่เมื่อหนานกงเจารู้เรื่องนี้เขาก็ต้องติดตามไปด้วย ถ้าเย่ชูวเสวียไม่เห็นด้วยเขาจะคุยกับเสี่ยวอวี้หลิน
ไม่มีทางใดที่ เย่ชูวเสวียจะไม่พาเขาไปด้วย
เมื่อมองไปที่เซี่ยอันน่า เย่ชูวเสวียขอโทษ แล้วพูดว่า "แค่ปฏิบัติกับผู้ชายคนนี้เหมือนล่องหนและปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว"
แม้ว่าเย่ชูวเสวีย จะพูดอย่างนั้น เซี่ยอันน่าก็ยังรู้สึกตำหนิตัวเอง
“ทั้งหมดเป็นเพราะฉันที่ทำให้เธอต้องเดินทางอย่างเร่งรีบ ฉันขอโทษ"
“เธอขอโทษอะไร ฉันจะไปกับเธอ ตอนนี้ เธอแค่ผ่อนคลายตัวเองอาจจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น"
เมื่อได้ยินเช่นนี้หนานกงเจาก็เข้ามาถามทันทีว่า "เกิดอะไรขึ้น?"
เย่ชูวเสวียผลักเขาออกไปอย่างขยะแขยงและพูดว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
“ชูวเสวีย เธอไม่เต็มใจที่จะพูดเรื่องนี้เกินไปมากกว่า"
“ฉันไม่รู้จริงๆ ถ้ารู้ ก็เธอชักชวนได้แล้วสิ?”
เย่ชูวเสวียพูดโดยมองไปที่เซี่ยอันน่า หวังว่าเธอจะเปิดเผยอะไรได้มากกว่านี้
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรคิ้วของเธอตกลงเล็กน้อยราวกับว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ของเธอ เย่ชูวเสวียก็ถอนหายใจ
ตลอดช่วงเวลาแห่งความเข้าใจ เย่ชูวเสวีย รู้ว่าเซี่ยอันน่าเป็นคนที่มีจิตใจจริงจังและชอบซ่อนทุกอย่างไว้ในใจ
ถ้ามันสามารถทำให้เธอตื่นตระหนกได้ก็จะเห็นได้ว่านี่จะต้องเป็นเหตุการณ์สำคัญและเป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเสี่ยวอวี้หลิน
นี่เป็นสิ่งที่ทำให้ เย่ชูวเสวียวิตกกังวล
ทั้งสามคนขึ้นเครื่องบิน เย่ชูวเสวียอยู่ถัดจากเซี่ยอันน่า
มันดึกแล้ว แต่ เซี่ยอันน่าไม่ได้ตั้งใจจะนอนเลย
ดวงตาของเธอกลมโตราวกับระฆังทองแดงและไม่มีการแสดงออกใดๆ ในรูม่านตาของเธอ
เย่ชูวเสวียตื่นขึ้นมา งีบหลับสั้นๆ หันไปรอบๆ และพบว่าเซี่ยอันน่าไม่หลับและพูดว่า”อันน่า นอนสักพักเถอะ ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นที่อังกฤษ นอนเพื่อให้มีพลังงาน สำคัญกว่า"
"ฉันนอนไม่หลับ"เซี่ยอันน่า ถอนหายใจเบาๆ และพูดว่า "ฉันไม่รู้ว่าการตัดสินใจที่เร่งรีบของฉันถูกหรือผิด"
“ยังไงก็ตาม ออกมาแล้วดังนั้นอย่าคิดเรื่องนั้น ถ้าไม่มีอะไรผิดปกติก็แค่รักษามัน ให้โล่งใจถ้า ... ฉันหมายความว่าถ้าสิ่งต่างๆไม่ดีจริง ฉันจะอยู่กับเธอ"
เมื่อมองไปที่เย่ชูวเสวียอย่างซาบซึ้ง เซี่ยอันน่าพูดว่า "ขอบคุณเย่ชูวเสวีย"
“ถ้าคุณต้องการขอบคุณฉัน โปรดพักผ่อนด่วน นี้เป็นคำสั่ง"
เซี่ยอันน่าทำอะไรไม่ถูกดังนั้นเธอจึงหลับตาลงอย่างแผ่วเบา
ในขณะนี้ เสี่ยวอวี้หลินซึ่งนั่งอยู่ในสำนักงาน ไม่รู้จักคนที่เขากำลังคิดถึงกำลังจะมาถึงอังกฤษ
เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องโทรหาเซี่ยอันน่า แต่พบว่าโทรศัพท์มือถือของเขาหายไป
เมื่อมองไปรอบๆ เสี่ยวอวี้หลินขมวดคิ้วเล็กน้อย
เมื่อเห็นสิ่งนี้ มู่ยู่วฉีก็ถามว่า "คุณกำลังทำอะไรอยู่?"
"โทรศัพท์ของฉันหายไป"
มู่ยู่วฉีเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ "ดูเหมือนว่าลูซี่จะเริ่มลงมือแล้ว!"
“พวกเขาไม่ใช่แค่ขโมยโทรศัพท์มือถือทำอะไรง่ายๆ แล้วพวกเขาทำอะไรอีก?"
“กลุ่มนักฆ่าได้ถูกจัดเตรียมไว้ และพวกเขากำลังมาหาเรา ประมาณว่าพวกเขากำลังจะโจมตีคุณ
เสี่ยวอวี้หลินไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้และถามว่า "ทำไมไม่เป็นคุณ?"
มู่ยู่วฉีนั่งอยู่บนโต๊ะ มองออกไปนอกทางและพูดว่า “คนที่พวกเขาต้องการลากลงไปในน้ำคือคุณ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน"
“ต้องการแยกความสัมพันธ์ในเวลานี้? เหมือนว่าจะสายเกินไป"
“โอ้ เลิกทะเลาะกันเถอะ ไม่ว่าจะเริ่มจากใคร พวกเขาก็ทำกำไรได้"
ดวงตาของเขามืดลง เสี่ยวอวี้หลินพูดว่า “หลักฐานคือ พวกเขาสามารถประสบความสำเร็จ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านี่เป็นเพียงความฝัน"
คำพูดของเสี่ยวอวี้หลิน ทำให้ดวงตาของมู่ยู่วฉีดูตื่นเต้น
ถูฝ่ามือของเขา มู่ยู่วฉีพูดว่า “ถ้าอย่างนั้น เรามาต่อสู้กลับตอนนี้ ให้ผู้คนสนุกกับการเล่น!"
"กฎเดิมคือการโยนเหรียญเพื่อตัดสินว่าผู้เล่นคือใคร"
“โยนไปเลย ใครกลัวใคร”
เสี่ยวอวี้หลินหยิบเหรียญออกมาและพูดว่า "คุณอยู่ด้านหน้าและผมอยู่ด้านหลัง"
เมื่อเสียงลดลง เสี่ยวอวี้หลินโยนเหรียญขึ้นสูง
มู่ยู่วฉียื่นมือออกไปแล้วคว้าเหรียญใส่มือแล้วเปิดดู
“เสี่ยวอวี้หลิน คุณชนะมาตั้งแต่เด็ก คุณไม่โกงเสมอไปหรือ?"
มู่ยู่วฉีโกรธและโยนเหรียญลงบนโต๊ะ
เสี่ยวอวี้หลินไม่ต้องมองยิ้มและพูดว่า "มันยังเป็นทักษะในการโกงโดยไม่มีใครค้นพบเมื่อคุณมีทักษะนี้ฉันจะก้มหัวลงอย่างแน่นอน"
“หึ เป็นคนขายดียังต่อรองราคา ฉันเกลียดการเห็นหน้าคุณมากที่สุด"
หลังจากพูดจบ มู่ยู่วฉีก็หันกลับมาและจากไปโดยยังคงมีสีหน้าโกรธเคือง
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เสี่ยวอวี้หลินขอให้ผู้ช่วยสมัครซิมโทรศัพท์มือถืออีกครั้งและเขาก็จัดการงานต่อไป
อย่างไรก็ตาม เสี่ยวอวี้หลินไม่มีความตั้งใจในการจัดการกับเอกสาร
หลังจากผ่านเวลาคุยโทรศัพท์ อันน่าจะกังวลหรือไม่?
หลังจากคิดเรื่องนี้ เสี่ยวอวี้หลินได้ยืมโทรศัพท์มือถือและโทรหาเซี่ยอันน่า
แต่โทรศัพท์มือถือของเซี่ยอันน่าปิดเครื่อง
เสี่ยวอวี้หลินโทรหาฉีฉีอีกครั้ง
ฉีฉีกำลังนอนหลับอยู่ด้วยความงุนงงและเมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากเสี่ยวอวี้หลินเขาก็ตื่นขึ้นมาทันที
“อันน่าละ เธออยู่กับคุณเหรอ?”
“แก ยังมีหน้ามาถามอันน่า!"
เสียงโกรธของฉีฉี ทำให้เสี่ยวอวี้หลินตะลึงและถามว่า "มีอะไรเหรอ?"
"แก……"
สิ่งที่ฉีฉีกำลังจะพูด เสียงสัญญาณคำพูดนั้นหายไป
ในกรณีนี้ ไม่ควรเปิดเผยมิเช่นนั้นเซี่ยอันน่าจะไปโดยเปล่าประโยชน์
ฉีฉีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “จะมีอะไรอีก เพราะอันน่าโทรหาคุณ แต่เธอโกรธมากที่คุณไม่รับสาย"
"ฉันทำโทรศัพท์หาย มันช่วยไม่ได้"
ฮึ่ม แก้ตัวอะไร!
ฉีฉีพึมพำอย่างเงียบๆ ด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม
“แล้วอันน่าล่ะ”
“เธออาจจะกำลังถ่ายทำอยู่ ฉันไม่รู้"
“ ถ้าอย่างนั้นเมื่อคุณพบเธอให้เธอโทรหาฉันฉันจะอธิบายให้เธอฟัง”
“อ้อ เข้าใจแล้ว."
หลังจากวางสายแล้ว ฉีฉีก็หันหน้าไปที่โทรศัพท์
“รอให้อันน่าเผชิญหน้า คุณตัวต่อตัว!"
ถือโทรศัพท์มือถือ เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกว่าทัศนคติของ ฉีฉีที่มีต่อเขาค่อนข้างน่าแปลกใจ
เป็นไปได้ไหมที่ รบกวนเธอตอนนอนแล้วโกรธ?
เสี่ยวอวี้หลินส่ายหัวและไม่คิดต่อ
“วันที่สอง --“
เซี่ยอันน่า ไม่ได้โทรหา เสี่ยวอวี้หลินทั้งคืน
ยิ่งเขาคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่เสี่ยวอวี้หลินก็ยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้น ให้ตงจื่อไปตรวจสอบ
เขาเตือนย้ำจงตื่อหลายครั้ง ให้บอกเขาทันทีเมื่อได้ผลลัพธ์
หลังจากวางสายผู้ช่วยของเสี่ยวอวี้หลิน ก็เข้ามาและบอกว่ามีคนมาเยี่ยมเขา
มาเยี่ยมเขาในเวลานี้ ...
เสี่ยวอวี้หลินเหล่ตาและขอให้ผู้ช่วยพาเขาเข้ามา
เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้าไปในห้องทำงานเสี่ยวอวี้หลิน ก็ได้กลิ่นน้ำหอมเลี่ยนๆทันที
กลิ่นฉุนมากเสี่ยวอวี้หลิน ขมวดคิ้วโดยไม่สมัครใจ
เซี่ยอันน่าไม่ชอบฉีดน้ำหอม เธอมักจะใช้กลิ่นแชมพูที่หรูหรากลิ่นจาง ๆ แต่ทำให้คนรู้สึกสบายตัว
แล้วตอนนี้ เซี่ยอันน่ากำลังทำอะไรอยู่?