ตอนที่ 491
ตอนที่ 493 ถูกลักพาตัว
October 22, 2026
“เสี่ยวเซ่า มาที่นี่ มีธุระสำคัญอะไร?”
เมื่อเทียบกับใบหน้าที่อ่อนโยนของเจ้านาย เสี่ยวอวี้หลินนั้นดูจริงจัง ริมฝีปากกระชับและกรามแน่น
เจ้านายและลูซี่ ถูกกวาดด้วยสายตาที่เคร่งขรึมและเย็นชาและทั้งสองก็รู้สึกแน่นหน้าอกจากนั้นน้ำเสียงของเสี่ยวอวี้หลินก็สงบและพูดว่า “คุณลูซี่ โปรดอธิบายว่าทำไมคุณถึงทำร้ายน้องชายของฉัน!?"
ใบหน้าของเธอซีดเซียวและลูซี่พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง "คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไรกัน!"
“ฉันพูดเรื่องไร้สาระเหรอ ? คุณนัดพี่น้องฉันมากินข้าวเย็น เธอไม่เป็นอะไร แต่เขาประสบอุบัติเหตุในอิซากายะ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเหรอ"
หลังจากฟังคำเหล่านี้ ลูซี่ก็เข้าใจในภายหลัง
ปรากฎว่าเสี่ยวอวี้หลินกำลังเล่นกลอุบายในการแลกเปลี่ยนตัวตนอีกครั้ง เขาต้องการลบตัวเองให้สะอาดแล้วปล่อยให้ตัวเองเป็นแพะรับบาป
ไม่ได้ จะปล่อยให้เสี่ยวอวี้หลินใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้ไม่ได้!
ลูซี่หันไปมองเจ้านายของเธอและพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า “เจ้านาย คนที่กินข้าวกับฉันคือเสี่ยวอวี้ ... "
"หุบปาก!"
ใครจะรู้ว่า ลูซี่ยังพูดไม่จบ แต่เจ้านายก็ดุเธอไปแล้ว
“ลูซี่ ฉันเชื่อคุณมาก ฉันไม่ได้คาดหวังว่าคุณจะโจมตี มู่เซ่า เพื่อความคับแค้นใจส่วนตัว!"
อะไร!?
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลูซี่ก็ถึงกับผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆหันกลับมา
ดูเหมือนว่าเจ้านายจะปฏิบัติต่อตัวเองในฐานะเหยื่อ
ผิวของเธอค่อยๆซีดลงและลูซี่รู้สึกเหมือนจะถูกจัดการ
เธอจ้องมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน ด้วยความเกลียดชังลึกๆ ในดวงตาของเธอ
แต่เสี่ยวอวี้หลิน ไม่พอใจกับปฏิกิริยานี้มาก
“คุณสองคนไม่ต้องแสดงต่อหน้าฉัน เห็นได้ชัดว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิด อย่าแสร้งทำเป็นไร้เดียงสา"
“เสี่ยวเซ่า คุณเข้าใจผิดฉันไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ ลู่ซี่เป็นมือขวาของฉันมาตลอด ด้วยเหตุนี้เธอจึงละเลยที่จะใช้ความระมัดระวังและถูกเธอเอาเปรียบ เสี่ยวเซ่า อย่ามีความแตกแยกกับฉันเพราะเรื่องนี้
เสี่ยวอวี้หลินหัวเราะเยาะและพูดว่า “คุณคิดว่า ฉันยังเชื่อในสิ่งที่คุณพูดหรือไม่?"
“เสี่ยวเซ่า ฉันไม่รู้อะไรเลยจริงๆ ลูซี่โปรดบอก เสี่ยวเซ่า คุณกำลังสร้างกลอุบายทั้งหมดนี้!"
ภายใต้การจ้องมองที่ดุดันของเจ้านาย ลูซี่ค่อยๆลดศีรษะลงราวกับว่าเธอกระทำ
ลูซี่พูดอย่างหนักหน่วงและพูดว่า “ใช่ ฉันทำทุกอย่างแล้วและมันไม่มีผลอะไรกับเจ้านายของเราเลย"
“แล้วทำไมเธอ ถึงทำร้าย มู่ยู่วฉี”
“เพราะ ฉันชอบเขา แต่เขาไม่ได้ทำให้ฉันอยู่ในสายตาของเขา ฉันต้องการเปิดเผยความสัมพันธ์ของเราต่อสาธารณะ แต่เขาก็ไม่อนุญาต ฉันโกรธ และคิดจะฆ่าเขา"
“คุณลูซี่ รู้ไหมว่าจะมีผลอะไรถ้าคุณพูดแบบนี้?” เซียวอวี้หลินมองไปที่ลูซี่ด้วยรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงของเขาเหมือนปีศาจ เมื่อถึงเวลานั้น เธอจะต้องติดคุก เธอจะไม่เหลืออะไร
ใบหน้างดงามเช่นนี้จะไปอยู่ในคุกจะเจออะไรบ้าง ฉันคิดว่าเธอน่าจะรู้ดี
ด้วยความตกใจอย่างรุนแรง ลูซี่จึงเงยหน้าขึ้นและขอร้อง "เสี่ยวเซ่า โปรดปล่อยชีวิตให้ฉันด้วย"
เสี่ยวอวี้หลินโค้งมุมริมฝีปากของเขาและพูดว่า “เส้นทางชีวิต หือ ตอนคุณทำร้ายมู่ยู่วฉีทำไมคุณไม่คิดที่จะให้ชีวิต?"
"คุณ……"
"อืม เสี่ยวเซ่าพูดถูก ลูซี่คุณควรยอมรับการลงโทษที่คุณสมควรได้รับ!"
เจ้านายตำหนิลูซี่ เธอจึงไม่กล้าพูดอะไรอีก ดังนั้นเธอจึงได้ แต่บ่น
เมื่อหันศีรษะไปมองเสี่ยวอวี้หลิน เจ้านายยิ้มอย่างประจบ"เสี่ยวเซ่า ฉันจะจัดการกับ ลูซี่ และให้คำอธิบายแก่คุณอย่างแน่นอน"
“คุณไม่จำเป็นต้องทำเรื่องนี้ เพียงแค่ส่งมาให้ฉัน และส่งไปที่สถานีตำรวจ"
"นี้……"
“ทำไม คุณถึงใจอ่อนล่ะ? เป็นเพราะลูซี่อยู่กับคุณมาหลายปีแล้ว ทนไม่ได้หรือเพราะคุณรวมหัวกัน?”
เจ้านายปฏิเสธทันทีและพูดว่า “เป็นไปได้อย่างไร ฉันจะไม่มีวันตามใจกับลูกน้องของฉันที่ทำเรื่องแบบนี้"
“งั้น ให้ฉันพาลูซี่ออกไป ความจริงจะรู้ทันทีที่ฉันเงยหน้าขึ้น"
ด้วยคำพูดนั้น เสี่ยวอวี้หลินขยิบตาให้คนของเขา และดึงลูซี่ขึ้นมา
ลูซี่ต่อสู้อย่างหนักและตะโกน “เจ้านาย ฉันไม่สามารถตกอยู่ในมือของ เสี่ยวอวี้หลินได้เขาจะทรมานฉันอย่างแน่นอน!"
อย่างไรก็ตามเจ้านายของเธอ ไม่สนใจคำวิงวอนของเธอ และสนใจเฉพาะสิ่งที่จะพูดคุยกับเสี่ยวอวี้หลิน
เลือดในร่างกายไหลออกเล็กน้อย ลูซี่รู้ว่าเจ้านายกำลังจะทิ้งเธอ
ลูซี่กัดริมฝีปากของเธอ ลูซี่ถูกผลักออกไป
ก่อนออกจากห้องรับรอง สายตาของเธอจับจ้องไปที่เจ้านาย หวังว่าเขาจะรักษาเธอไว้ได้
แต่สุดท้าย เธอก็ต้องผิดหวัง
หากไม่มีลูซี่ เจ้านายก็ยิ่งไร้ยางอายมากขึ้น ผลักทุกอย่างไปที่หัวของลูซี่ หวังว่าเสี่ยวอวี้หลินจะไม่โกรธเขาและดำเนินความร่วมมือต่อไป
ตอนนี้เป็นช่วงเวลาวิกฤตในการต่อสู้เพื่อแย่งชิงอำนาจและไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ ดังนั้นแม้ว่าคุณจะคุกเข่าลง แต่ก็ต้องยึดถือเสี่ยวอวี้หลิน ยังไม่สายที่จะแก้แค้น หลังจากงานใหญ่เสร็จสิ้น
เหตุใดเสี่ยวอวี้หลิน จึงไม่รู้จักลูกเด็กตัวน้อยของเจ้านาย เขาสงบบนพื้นผิว แต่ในใจของเขาได้ตัดสินใจแล้ว
เขาไม่เห็นด้วย ก็ไม่ปฏิเสธ ดังนั้นเจ้านายจึงไม่เข้าใจความคิดของเขาและเขาก็กระวนกระวายเหมือนมดบนหม้อไฟ
เสี่ยวอวี้หลินกำลังรอให้ฝ่ายตรงข้ามวุ่นวายและจากนั้นเขาก็สามารถดำเนินการตามแผนต่อไปได้
เมื่อฟังเจ้านายพูดถึงเรื่องนี้เป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง เสี่ยวอวี้หลินก็หาข้ออ้างที่จะออกไป
ก่อนที่จะจากไปเสี่ยวอวี้หลิน ก็ไม่ได้แถลงอย่างชัดเจน
เดิมทีเจ้านายคิดว่าเขามีโอกาสที่จะชนะ แต่เขาไม่ได้คาดหวังว่าสถานการณ์จะเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงเขาไม่เพียงแต่เสียคนดีเท่านั้น แต่เขายังสูญเสียนายพลอีกด้วยและสถานะของเขาก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว .
นั่งอยู่บนโซฟาเจ้านายเต็มไปด้วยความโกรธและเรียกผู้ช่วย
“ เสี่ยวอวี้หลินกำลังจะใช้อุบายนี้ในการเล่น เราจะต้องไม่ให้โอกาสนี้แก่เขา!”
“ แล้วเราจะทำยังไงต่อ?”
เขาหรี่ตา เจ้านายก็พูดด้วยน้ำเสียงเศร้าหมอง "หาคนมาเป็นลูซี่!"
ผู้ช่วยตะลึง เงยหน้าขึ้นมองเจ้านายราวกับว่า เขาไม่อยากจะเชื่อ
เมื่อมองไปที่ผู้ช่วยในแนวทแยง เจ้านายก็ถามอย่างเย็นชา “ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ!"
ผู้ช่วยรีบพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่า"ฉันเข้าใจ"
เจ้านายโบกมืออย่างหงุดหงิดแล้วพูดว่า “ตกลง ไปเถอะ!"
หลังจากที่ลูซี่ถูกเสี่ยวอวี้หลินพาตัวเธอไปไว้ในห้อง หากมีการรบกวนจะได้ทราบในครั้งแรก
ดังนั้นเมื่อเขาได้ยินเสียงดังผิดปกติข้างประตู เขาจึงเดินตรงไปที่ประตู เปิดประตูและจับลูซี่ที่พยายามจะหนี
โอกาสสุดท้ายก็ถูกปิดกั้นโดย เสี่ยวอวี้หลินใบหน้าของลูซี่รู้สึกอับอายและเธอตะโกนอย่างขมขื่น”เสี่ยวอวี้หลิน ถ้าฉันเป็นผี ฉันก็จะไม่ปล่อยให้แก!"
“ไม่ต้องกังวล คุณจะเป็นผีไม่ได้ ตราบใด ที่คุณไม่แสวงหาทางตาย"
“คุณเจ้าคิดเจ้าแค้นฉันแบบนี้ ไม่ใช่พยายามหาทางตันให้ฉันเหรอ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ ต้องการให้ฉันช่วยเป็นพยานให้เจ้านายฉัน ปล่อยให้คุณประสบความสำเร็จ! "
“อย่าพูดอะไรเด็ดขาด เกรงว่า คุณจะตบหน้าตัวเองในอนาคต มันเจ็บ"
หลังจากพูดคำเหล่านี้แล้ว เสี่ยวหยูหลินก็จากไปโดยปล่อยให้ลูซี่ตะโกนอยู่ในห้อง
“เสี่ยวอวี้หลิน เดินไปสุดทางเปิดประตูและเดินเข้าไปในห้องอื่น
มีชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ด้วยหน้าตาอัปลักษณ์
เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู มู่ยู่วฉีก็เหลือบมองจากนั้นก็บ่นและสงสารตัวเอง
“ คิดถึงฉันในวัยรุ่นในวันที่อากาศแจ่มใสของฉัน ได้แต่นอนอยู่บนเตียง มันไม่มีเหตุผลจริงๆ!”
เสี่ยวอวี้หลินนั่งบนเก้าอี้รินน้ำให้ตัวเองหนึ่งแก้ว และไม่สนใจข่าวลือของมู่ยู่วฉี
เมื่อเห็นเสี่ยวอวี้หลินไม่สนใจ มู่ยู่วฉีก็นั่งตัวตรงและถามด้วยความไม่พอใจ “เฮ้ ฉันจะต้องนอนแบบนี้นานแค่ไหน?"
“มันขึ้นอยู่ ว่าลูซี่และเจ้านายของเธอจะทนได้นานแค่ไหน"
ฮึ่ม พูดเหมือนไม่พูด!
มู่อวี้ฉีนอนลงบนเตียงอีกครั้งและพูดอย่างโกรธๆ ว่า “ต่อไปฉันจะไม่พนันกับคุณอีก แพ้ทุกครั้ง มันน่าเบื่อ"
“คุณไม่เคยได้ยินมาก่อนหรือ คุณเต็มใจที่จะเดิมพัน และการแพ้นี่เป็นทางเลือกของคุณเอง ถึงคุณจะร้องไห้ก็ต้องเดินให้จบ"
“หืม แค่พูดไปงั้น" มู่ยู่วฉี ยกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้วพูดว่า “มานี่ ขาฉันเจ็บ ช่วยฉันนวดด้วย"
"แกล้อเล่นใช่ไหม?"
“นี่เป็นสวัสดิการของคนไข้ ทำไม ทำไม่ได้ งั้นฉันจะลุกจากเตียงไปเดินเล่นเพื่อความโล่งใจ"
“ฉันนวดให้คุณได้ โดยที่คุณจะไม่เรียกมันออกมา"
เสี่ยวอวี้หลินเดินไปที่ด้านข้างของมู่ยู่วฉี ยกมือขึ้นเพื่อกดขาของเขา
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่นิ้วของเสี่ยวอวี้หลินจะสัมผัสที่ขามู่ยู่วฉี เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้น
“อ่า อะไร--"
มู่ยู่วฉีโบกมือให้เสี่ยวอวี้หลิน และพูดว่า "ฉันไม่ได้เรียก"
"ฉันรู้"เสี่ยวอวี้หลินยิ้มแปลกๆ และพูดว่า “ดูเหมือนว่าบางคนจะรอไม่ไหว ทำไมไม่นานก็ลงมือแล้ว”
“เร็วเข้า รีบไป ฉันจะบ้าอยู่แล้ว ถ้ายังจะให้ฉันแสร้งทำต่อไป"
“ไม่ต้องกังวล คนเหล่านี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”
เสี่ยวอวี้หลินยืนขึ้นและออกจากห้องไปที่ห้องของลูซี่
เห็นคนชุดดำสองสามคนในห้อง ทรุดลงกับพื้น
และลูซี่นั่งลงที่มุมเตียง ใบหน้าของเธอตื่นตระหนก
เมื่อเห็นเสี่ยวอวี้หลิน มีบางคนเดินมาหาเขาก้มศีรษะและพูดว่า "เสี่ยวเซ่า คนเหล่านี้ถูกควบคุมทั้งหมดแล้ว"
“ผู้หญิงบาดเจ็บไหม”
"แค่ตกใจเล็กน้อยและไม่บาดเจ็บ"
“ดีมาก พาคนออกไปฉันอยากคุยกับคุณลูซี่คนเดียว"
คนอื่นๆ ออกไป ลูซี่มองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน ด้วยสายตาที่ตื่นตัว
เดินไปข้างหน้าสองสามก้าวเข้าใกล้ลูซี่ เสี่ยวอวี้หลินเอนตัวไปและพูดว่า “ฉันคิดว่า คุณรู้ดีกว่าฉัน ใครส่งคนเหล่านี้มา"
ลูซี่ไม่ได้พูด แต่เธอสั่นไปทั้งร่างกาย ใบหน้าของเธอซีด
เธอไม่พูด มันไม่สำคัญ โดยปกติแล้ว เสี่ยวอวี้หลินจะพูดแทนเธอ
“คุณเห็นไหม ในสายตาของเจ้านายคุณเป็นแค่เบี้ยล่าง เมื่อมันไม่มีประโยชน์ก็ทิ้งมันไปคนแบบนี้มีค่าพอสำหรับชีวิตของคุณเหรอ ? ตอนนี้คนที่ฉันหวังให้คุณตายมากที่สุด นั้นคือเจ้านายของคุณ "
รูม่านตาหดตัวลงความโกรธ ในดวงตาของลูซี่รวมตัวกันทีละน้อยและในที่สุดไฟมหึมาก็จุดขึ้น
“ก็ตายเหมือนกันเหรอ เสี่ยวอวี้หลินไม่ต้องแสร้งเป็นคนดีกับฉัน ตอนนี้ฉันเป็นแบบนี้ขอบคุณแก!”
“คุณพูดผิดแล้ว ฉันแค่อยากให้คุณบอกความจริง ฉันไม่เคยคิดที่จะให้คุณตาย มันเป็นเจ้านายของคุณที่ต้องการให้คุณตาย แต่ฉัน อยากให้คุณมีชีวิตอยู่รอให้เรื่องจบลงที่นี่ , ฉันจะส่งคุณออกจากอังกฤษไป ที่ที่ไม่มีใครรู้จักคุณและเริ่มต้นใหม่ "
“คุณใจดีขนาดนั้นเหรอ?”
“ไม่ว่าฉันจะใจดีหรือเห็นแก่ตัว ตอนนี้คุณสามารถเชื่อใจฉันได้เท่านั้นและฉันคือผู้ที่สามารถช่วยคุณให้พ้นจากไฟนรกได้"
แม้ว่าเธออยากจะฆ่าใครสักคนด้วยความโกรธ แต่ลูซี่ก็รู้ว่า เสี่ยวอวี้หลินพูดถูก
เมื่อจ้องมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน ลูซี่กัดฟันของเธอและพูดว่า “เสี่ยวอวี้หลิน แกเป็นปีศาจ!"
ปากของเขางอเล็กน้อย เสี่ยวอวี้หลินพูดว่า "ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณ"
แม้ว่า เสี่ยวอวี้หลินจะเกลียดชัง แต่ฉันต้องยอมรับว่า เขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ของผู้ชายและมีความรู้สึกที่จะพิชิตผู้ชายคนนี้ได้สำเร็จ
เป็นที่น่าเสียดาย ที่เขาเป็นปีศาจร้ายและเป็นไปไม่ได้ที่ผู้หญิงคนใดจะล้มลง
ลูซี่หรี่ตาลงอย่างเงียบๆ ลูซี่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและตัดสินใจในที่สุด
ลูซี่ไม่ได้โง่ เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นมรบทสรุปมาก่อน ไม่จำเป็นต้องต่อสู้เพื่อความตาย ต่อไปสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการตามหานักลงทุนอีกครั้ง
และผู้ชายที่ล้อมกรอบเธอไว้ ต่อหน้าเธอก็เป็นคนที่สามารถช่วยเธอได้เช่นกัน
ในขณะนี้การร่วมมือกับเสี่ยวอวี้หลิน เท่านั้นที่เขาจะสามารถฟื้นพลังได้
แต่ เธอก็ไม่เต็มใจจริงๆ
เพียงแค่ก้าวเดียว ตราบใดที่เสี่ยวอวี้หลินเสียชีวิต เธอก็สามารถได้รับส่วนแบ่งของ บริษัท และเงินสดจำนวนมากโดยไม่ต้องพึ่งพาคนที่มีชีวิตอยู่
แต่ตอนนี้ เธอยังคงเป็นเบี้ยล่างในมือของคนอื่น และเธอไม่สามารถควบคุมชีวิตและความตายได้ด้วยซ้ำ
เธอกำหมัดแน่น เสียงของลูซี่ก็แหบแห้งและพูดว่า “คุณ ต้องการให้ฉันทำอะไร?”
เมื่อเห็นท่าทีของลูซี่ เสี่ยวอวี้หลิน ก็รู้ว่าเรื่องนี้เสร็จสิ้นแล้ว
เสี่ยวอวี้หลินยกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างภาคภูมิใจ
……
นักฆ่าที่ถูกส่งออกไปถูกจับตัว และเจ้านายโกรธมาก
ดูเหมือนว่าเสี่ยวอวี้หลินจะรับมือได้ยากกว่าที่เขาคิด
เดิมทีเขาต้องการกินเสี่ยวอวี้หลิน และเสริมสร้างความแข็งแกร่งของตัวเอง
แต่ตอนนี้ในทางตรงกันข้ามเสี่ยวอวี้หลิน บีบประตูแห่งชีวิตของเธอ และมีความเป็นไปได้ที่จะล้มละลายได้ตลอดเวลา
สิ่งนี้ไม่คุ้มค่าที่จะได้รับ
เพื่อหลีกเลี่ยงความล้มเหลวเขาจึงต้องกำจัดเสี่ยวอวี้หลินและลูซี่
แต่เซี่ยอันน่า เรียกชื่อเธออย่างไร้ประโยชน์หวังว่าจะมีคนมาช่วยเย่ชูวเสวียไม่ใช่คนโง่ ยืนรอให้เขาลงมืออยู่ที่นั่น การทำตัวลำบากจริงๆ
ในขณะที่เจ้านายกำลังคิดหนักมีคนนำข่าวดีมาให้
“เจ้านาย แฟนของเสี่ยวอวี้หลินมาอังกฤษแล้ว!”
แฟนของเสี่ยวอวี้หลิน ...
เจ้านายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็ยิ้มอย่างบึ้งตึง
หลังจากจัดการกับเรื่องนี้แล้ว เสี่ยวอวี้หลินก็ประหยัดเวลาได้
เมื่อเห็นว่าถึงเวลาแล้ว เซี่ยอันน่าควรจะทานอาหารเช้าแล้ว ทำไมเขายังไม่ติดต่อมา? เป็นไปได้ไหม ที่ฉีฉีบอกเขาเกี่ยวกับเรื่องของเธอ?
หลังจากเหล่ตาแล้ว เสี่ยวอวี้หลินก็โทรหา เซี่ยอันน่าอีกครั้ง
แต่โทรศัพท์มือถือของเธอยังคงปิดอยู่
ในขณะนี้ ตงจื่อโทรหาเสี่ยวอวี้หลิน
"ได้รับข่าวอันน่าไหม"
ตงจื่อลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และพูดว่า"ฉันได้ข่าวมาอันน่า ... มาอังกฤษเพื่อตามหาคุณ"
"อะไรนะ!?" เสี่ยวอวี้หลินขมวดคิ้วและไม่มีท่าทีสงบอีกต่อไป “ทำไมผู้หญิงคนนี้ไม่บอกฉัน มันอันตรายเกินไปที่จะทำแบบนี้!"
“อย่างไรก็ตาม คุณเย่และคุณหนานกงอยู่กับอันน่าดังนั้นทุกอย่างจะดีขึ้น"
เสี่ยวอวี้หลินขมวดคิ้วแน่นส่ายหัวและพูดว่า “คุณไม่เข้าใจสถานการณ์ในฝั่งอังกฤษ พวกเขาอยู่ที่นี่ พวกเขาจะไม่แสดงบทบาทใดๆ แต่จะส่งผลกระทบต่อกันและกัน
“แล้วจะทำยังไง ไม่งั้นฉันจะไปอังกฤษเดี๋ยวนี้!”
“มันก็สายเกินไป ลืมมันทิ้งสิ่งนี้ไว้กับฉัน"
วางสาย เสี่ยวอวี้หลินติดต่อเย่ชูวเสวียทันที
โชคดีที่โทรศัพท์มือถือของเย่ชูวเสวียติดต่อได้
ในขณะนี้ เย่ชูวเสวียและคนอื่นๆเพิ่งลงจากเครื่องบินและกำลังจะหาที่พัก
เมื่อเห็นหมายเลขโทรศัพท์มือถือเสี่ยวอวี้หลิน เย่ชูวเสวียมองไปที่เซี่ยอันน่าที่อยู่ข้างๆเขาจากนั้นก็เดินจากไป
“ฮัลโหล ฉัน……”
“ฉันไม่สนว่าคุณมาอังกฤษด้วยจุดประสงค์อะไร ตอนนี้ขึ้นเครื่องกลับทันที แล้วกลับเมืองจีน!”
เย่ชูวเสวียถูกตะโกนอย่างลึกลับและเย่ชูวเสวียโกรธและพูดว่า”คุณตะคอกอะไรของ คุณจัดเตรียมไว้ เราต้องฟังไหม คุณต้องทำผิดอะไรบางอย่าง!"
“อย่าพูดเรื่องไร้สาระ ฟังฉัน กลับไป!”