บทที่ 494 ความจริง ช่างเป็นสิ่งที่น่าสับสน

เมื่อเซี่ยอันน่าสิ้นหวังมากขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าดังขึ้นที่ด้านนอกประตู

เซี่ยอันน่าวิ่งไป ทันทีนั้นก็เห็นผู้หญิงสองคนเดินเข้ามา

พวกเขาเป็นสาวสวยผมบลอนด์สองคน แต่พวกเขาพูดภาษาจีนได้คล่องเมื่อพวกเขาพูด

“เมื่อกี้คุณกำลังตะโกนอยู่เหรอ?”

เซี่ยอันน่าเพิกเฉยต่อความไม่อดทนในสายตาของอีกฝ่ายและพูดอย่างกระตือรือร้น”ใครบางคนที่นี่เป็นลม โปรดช่วยเธอด้วย!"

แต่อีกฝ่ายกลับเพิกเฉยต่อเย่ชูวเสวียที่อยู่บนพื้นและไม่ได้มองไปที่มัน

“เฮ้ ฉันบอกว่ามีคนเป็นลม คุณไม่ได้ยินเหรอ ถ้าคุณฆ่าตัวประกันคุณจะหาคนมาเจรจาได้อย่างไร"

อีกฝ่ายดูเหมือนจะรำคาญกับคำพูดนั้น ขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่ต้องห่วง เธอตายไม่ได้รักษาตัวให้พ้นจากปัญหายุ่งยาก ไม่สนใจผู้อื่น"

เมื่อฟังน้ำเสียงของอีกฝ่ายดูเหมือนว่าเขาจะคุ้นเคยกับเย่ชูวเสวีย

ผู้หญิงคนนั้นมองขึ้นและลงเซี่ยอันน่าและเตือนว่า “ถ้าคุณไม่ต้องการที่จะเป็นลม คุณควรซื่อสัตย์ดีกว่า"

"ชูวเสวีย เป็นลมเพราะยาสลบ ไม่ได้ป่วยใช่ไหม"

"ใช่."

เซี่ยอันน่ารู้สึกโล่งใจเมื่อได้รับคำตอบเช่นนี้

แต่ผู้หญิงสองคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกลับตั้งท่าพาเธอออกไป

เซี่ยอันน่าผงะและถามอย่างรีบร้อน “แกจะพาฉันไปไหน?"

"ไปห้องอื่นเถอะ"

“แยกพวกเราทำไม?”

"คุณพูดมาก!"

“ถ้าแกไม่ตอบ ฉันก็ไม่ไป ฉันจะไม่ร่วมมือกับพวกแก”

เซี่ยอันน่าพูดพร้อมกับล้มลงร่างกายของเธออย่างแรงและต่อต้านอย่างดื้อรั้น

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้อีกฝ่ายก็ตะคอกอย่างเย็นชาและถามว่า“แกคิดว่าฉันกลัวแกหรือ?”

“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูสิ คนที่เท้าเปล่าไม่กล้าใส่รองเท้า!”

ท่าทางที่ไร้ความกลัวขอเซี่ยอันน่าทำให้ผู้หญิงสองคนนี้ถูกฆาตกรรม

แต่ในที่สุดพวกเขาก็ไม่กล้าขยับเซี่ยอันน่า พวกเขาแค่มองหน้ากันแล้วก็พูด

“ไม่เป็นไร ยังไงก็ตาม ผู้หญิงคนนั้นมีประโยชน์สำหรับเรา และคุณเป็นแค่กับข้าว ถ้าคุณไม่มีประโยชน์ คุณอาจถูกปล่อยตัวก่อน"

เซี่ยอันน่าอดไม่ได้ที่จะตะลึงเมื่อเธอได้ยินเรื่องนี้

“อะไรนะ ไม่ได้มาจับฉัน?”

อีกฝ่ายไม่มีความอดทนทำหน้าบึ้งและดุ “คุณผู้หญิงมีปัญหาเกี่ยวกับสมองและหูของคุณเหรอ! ฉันได้อธิบายไปแล้วตอนนี้หุบปากและออกจากที่นี่กับฉัน!"

หลังจากพูดเสร็จ เธอก็ผลัก เซี่ยอันน่าออกจากห้อง

เซี่ยอันน่าอยู่คนเดียวไม่สามารถต้านทานได้เธอทำได้เพียงมองไปที่ เย่ชูวเสวียที่อยู่ในอาการโคม่าออกไปไกลๆ และห่างจากตัวเองมากขึ้น

ตอนนี้ในท้ายรถเซี่ยอันน่าและ เย่ชูวเสวีย ได้ยินเสียงปืนอยู่ข้างนอก

พวกเธอคิดว่าเป็นคนของเสี่ยวอวี้หลินที่มาช่วยพวกเธอ

แต่หลังจากถูกส่งมาที่นี่ พบว่าพวกเขาเพิ่งเดินจากถ้ำเสือไปยังถ้ำหมาป่า

สิ่งที่แปลกคือเป้าหมายการลักพาตัวของอีกฝ่ายเปลี่ยนไป ไม่ใช่เซี่ยอันน่าแต่เป็นเย่ชูวเสวีย

ยิ่งไปกว่านั้น เวลานี้ไอคิวของผู้ลักพาตัวสูงขึ้นมาก ทำให้เย่ชูวเสวียสลบ และทั้งสองจับเข้าคุกแยกกัน

แม้ว่าสิ่งต่างๆ จะสับสน แต่ก็ไม่ได้ปราศจากเบาะแส

อย่างน้อยก็มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน อีกฝ่ายต้องรู้จักเย่ชูวเสวียเป็นอย่างดี

เย่ชูวเสวีย เป็นเพียงผู้หญิงธรรมดาเธอจะไม่มีความแค้นกับคนอื่น

สิ่งที่เป็นไปได้มากที่สุดก็คือฝ่ายตรงข้ามและตระกูลเย่มีความเป็นปรปักษ์กันโดยพยายามใช้เย่ชูวเสวีย

ศัตรูของตระกูลเย่ ...

เซี่ยอันน่าหลับตาลงและรู้สึกปวดหัว

ด้วยความสามารถของเธอ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่าศัตรูของตระกูลเย่คือใคร

ทั้งหมดดูเหมือนจะจบลงที่นี่

เธอสามารถอยู่ที่นี่ได้เท่านั้น เพื่อรอการช่วยเหลือ

รู้สึกอึดอัดที่ต้องควบคุมชีวิตกับความตาย

ในอีกห้องหนึ่ง เซี่ยอันน่าวางศีรษะของเธอไว้ในฝ่ามือ และขมวดคิ้วแน่น

...

ผู้คนจำนวนมากปรากฏตัวขึ้นในถิ่นทุรกันดารที่ล้อมรอบด้วยรถยนต์ทำหน้าบึ้ง

ทันใดนั้นพวกเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์หันกลับมามองและเหยียดคิ้วทันที

มันคือเสี่ยวอวี้หลิน

เมื่อได้รับข่าวจากผู้ใต้บังคับบัญชาเสี่ยวอวี้หลินและหนานกงเจารีบไปนัดพบ

เหล่ไปที่รถข้างหน้าเขาเสี่ยวอวี้หลิน ถามว่า “คือรถคันนี่เหรอ?"

"ใช่"

“รีบมาดู ว่ามีเบาะแสอะไรหรือเปล่า!”

คนของเสี่ยวอวี้หลินตรวจสอบอย่างรอบคอบ แต่ก็ไม่พบอะไร

แต่เสี่ยวอวี้หลินรู้สึกว่าการปรากฏตัวของรถที่นี่ เป็นเบาะแสที่สำคัญมาก

เมื่อเขาเดินไปที่รถเสี่ยวอวี้หลินพูดช้าๆ “รถถูกทิ้งที่นี่ พวกเขาควรจะซ่อนตัวอยู่ใกล้ๆ"

“แต่ในถิ่นทุรกันดาร ไม่มีที่หลบซ่อน หรือพวกเขาจะเปลี่ยนรถที่นี่ เป็นไปได้หรือไม่?”

“ไม่มีรอยล้อตรงนี้ เปลี่ยนรถไม่ได้"

เมื่อมองไปรอบๆ มือเขาเท้าบนสะโพก หนานกงเจากังวลและรำคาญ แล้วพูดอย่างขมขื่นว่า “ไม่มีรอยล้อหรือรอยเท้า ดูเหมือนจะหายไปจากอากาศบางๆ ได้อย่างไร!"

หายไปจากอากาศเบาบาง ...

คำสี่คำนี้เตือน เสี่ยวอวี้หลินได้สติ และฝ่ายตรงข้ามสั่ง "ขุดลงไปรอบๆ รถ เร็วเข้า!"

แม้ว่าทุกคนจะไม่เข้าใจว่าเสี่ยวอวี้หลิน หมายถึงอะไร แต่พวกเขาก็ยังคงฟังมันและเริ่มขุดด้วยเครื่องมือ

หลังจากนั้นไม่นาน ก็มีคนมองขึ้นมาและตะโกนว่า”เสี่ยวเซ่า มีทางเข้าห้องใต้ดิน!"

ได้ยินสิ่งนี้ดวงตาของเสี่ยวอวี้หลิน ก็สว่างขึ้น เขาสั่ง “เปิดประตู เข้าไปดูสิ"

“เสี่ยวเซ่า นี้มันอันตรายเกินไป ให้พวกเราไปทำเถอะ”

“ผู้หญิงของฉันอยู่ข้างใน ฉันต้องเข้าไปช่วยเธอ เปิดประตู !!"

เมื่อเห็นการยืนกรานของเสี่ยวอวี้หลิน เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเปิดประตูอย่างเชื่อฟัง

อุโมงค์ใต้ดินมืดมากจน เสี่ยวอวี้หลินและคนอื่นๆใช้ไฟฉายส่องพวกเขาและดำเนินการอย่างระมัดระวัง

เมื่อผ่านอุโมงค์ทางข้างหน้าก็เปิดขึ้น

สว่างไสวราวกับพระอาทิตย์กำลังส่องแสงมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครันชีวิตเต็มไปด้วยมุมมองที่กว้างและห้องพักสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อย

จะเห็นได้ว่า เจ้าของที่นี่ไม่ได้มองว่ามันเป็นเพียงแค่กรงมืดเท่านั้น แต่เป็นเหมือนที่อยู่อาศัยที่อบอุ่นไปตลอดชีวิต

เสี่ยวอวี้หลินตรวจสอบบ้านและพบ เซี่ยอันน่าที่หมดสติอยู่ที่มุมห้อง

ดวงตากระชับเสี่ยวอวี้หลิน ทันทีเอนตัวไปกอดเซี่ยอันน่าเรียกชื่อเธอเบา ๆ

“อันน่า อันน่า!?”

เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากที่ไกลและใกล้

เซี่ยอันน่า ขยับขนตาและพยายามลืมตา

เสี่ยวอวี้หลินมองตัวเองอย่างประหม่าดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความทุกข์

"เสี่ยวอวี้หลิน ฉันไม่ได้ฝันไปเหรอ?"

เมื่อเห็นว่าเซี่ยอันน่าสบายดี เสี่ยวอวี้หลินถอนหายใจด้วยความโล่งอกจากนั้นกอดเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาและพูดเบาๆ ว่า “ไม่เป็นไร ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว"

รู้สึกถึงอุณหภูมิของเสี่ยวอวี้หลิน สายรัดแน่นของเซี่ยอันน่าคลายออก

ดวงตาของเธอแดงขึ้น เซี่ยอันน่าพิงแขนของเสี่ยวอวี้หลิน และเริ่มร้องไห้

“วู้ ๆ ฉันคิดว่าฉันจะไม่ได้พบคุณอีกแล้ว"