บทที่ 505 เย่ฉ่าวเฉินลงมือเอง

แต่คราวนี้เซี่ยอันน่าไม่ได้ทำตามแผนของต้วนอีเหยา

“พี่อีเหยา เรื่องนี้ให้ฉันจัดการเถอะ”

ต้วนอีเหยาขมวดคิ้วและประหลาดใจอย่างมาก

"เธอรู้หรือเปล่าว่านี้หมายความว่ายังไง?"

"รู้"เซี่ยอันน่ายิ้มเบาๆและพูดว่า "ในเรื่องการแสดงฉันเป็นถึงมืออาชีพเลยแหละ นี้เป็นสิ่งที่พี่พูดเองนิ อีกอย่างถ้าให้ฉันลงมือเองก็ยังน่าเชื่อถือมากกว่า ความตื่นตัวของพี่หกจะได้ลดลงบ้าง”

“พี่หกเจ้าเล่ห์ คงหลอกเขาด้วยการแสดงเล็กๆน้อยๆแบบนั้นไม่ได้หรอก”

"พี่อีเหยา พี่ดูถูกฉันมากเกินไปแล้ว ยังไงก็ตามฉันก็เคยได้รับรางวัลจากการแสดงให้คนอื่นๆเห็น เพียงแค่ทำให้เขาเชื่อเราก็ชนะแล้ว"

"แต่……"

“พี่อีเหยา เชื่อฉันสักครั้งเถอะ เรามีเวลาไม่มากแล้ว”

ใบหน้าเซี่ยอันน่าเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและอีกฝั่งหนึ่งของทะเลนั้นสามารถมองเห็นเรือของพี่หกที่ค่อยๆใกล้เข้ามาแล้ว

ลูกน้องของต้วนอีเหยาพูดด้วยความกระวนกระวายอย่างมาก: "คุณนาย รอช้าไม่ได้แล้ว"

ไม่มีทางเลือก ต้วนอีเหยากัดฟันและพูดว่า: "ต้องระวังให้มากๆ ถ้ารับมือไม่ไหวก็ล่อให้เขาไปที่คลังแสง ฉันจะจัดการเขาเอง"

"โอเค เข้าใจแล้ว"

เพื่อไม่ให้เสียเวลาอีกต่อไป ต้วนอีเหยาหันศีรษะและเดินไปยังคลังแสงอาวุธพร้อมกับลูกน้องของเธอ ที่ริมทะเลเหลือเพียงเซี่ยอันน่าและศพที่นอนอยู่บนพื้น

รอบๆเงียบสงบมีเพียงเสียงคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งเท่านั้น

มือและเท้าของเซี่ยอันน่าเย็นลงและร่างของเธอก็สั่นไปหมดทั้งตัว

เธอกลัว ไม่ใช่เพราะศพที่อยู่ข้างๆเธอ แต่เป็นเพราะผู้ชายที่เธอกำลังจะเผชิญหน้าด้วย

ต้วนอีเหยาพูดถูก พี่หกเจ้าเล่ห์และการแสดงของเธออาจจะไม่สามารถหลอกเขาได้

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอมีคนที่ต้องปกป้อง เธอจำเป็นต้องพยายามให้มากที่สุด ยื้อเวลาไว้เพื่อปกป้องต้วนอีเหยา!

หลังจากหายใจเข้าลึกๆ เซี่ยอันน่าก็หยุดความคิดของเธอไว้ จากนั้นก็ใช้มือทั้งสองข้างจับเลือดตรงพื้นแล้วถูลงบนใบหน้าและลำตัวของเธอ จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงบริเวณชายหาด ปล่อยให้ลมโหมกระหน่ำและให้น้ำทะเลซัดมาที่ชุดของเธอ

เรือของพี่หกค่อยๆใกล้เข้ามามากขึ้น แต่เซี่ยอันน่ากลับสงบมากขึ้น

เธอรออยู่บนชายหาดโดยไม่เป็นไปตามสามัญสำนึก รออย่างเงียบ ๆ รออย่างเงียบ ๆ

จนกระทั่งเธอเห็นรองเท้าสีดำคู่หนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ตอนนี้แหละ!

เซี่ยอันน่าเงยหน้าขึ้นช้าๆ น้ำตาไหลอาบหน้าและมองไปที่พี่หกอย่างเศร้า ๆ

เมื่อเห็นเซี่ยอันน่า พี่หกถึงกับผงะ

ดวงตาของผู้หญิงคนนี้เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ช่วงที่เธอเห็นตัวเขาดวงตาของเธอก็เปลี่ยนไปดูซับซ้อนมาก

มีความกลัว มีความหวัง มีความสงสารและมีความสิ้นหวัง สุดท้าย กลายเป็นน้ำตาทั้งสองสายไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง

"ช่วยด้วย ช่วยด้วย!"

คำทั้งสี่คำนี้แทบจะทำให้เซี่ยอันน่าหมดแรง เธอตัวสั่นเหมือนคนบ้า ทำอะไรไม่ถูก ทำให้คนที่เห็นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสาร

เขาเอื้อมมือไปจับมือของเซี่ยอันน่าไว้และดึงเธอให้ลุกขึ้น พี่หกพูดเบาๆโดยไม่รู้ตัว "เกิดอะไรขึ้น?"

คราวนี้เซี่ยอันน่าไม่ได้ต่อต้านการสัมผัสของพี่หก เธอพูดด้วยใบหน้าซีดเซียว: "ทันทีที่นายออกไป พี่อีเหยาก็จะพาฉันหนีไปแต่พอกำลังจะวิ่งไปถึงชายหาด เธอก็โดนยิงและเลือดไหลออกมาเยอะมาก ฉันขอร้อง นายไปช่วยเธอหน่อย เธอกำลังจะตายแล้ว! "

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ พี่หกก็อุทานขึ้น: "ฉันว่าแล้วว่าผู้หญิงคนนี้จะไม่อยู่อย่างสงบสุข!"

เธอค่อยๆดึงแขนเสื้อของพี่หก เซี่ยอันน่าพูดอย่างน่าสงสาร: "ฉันรู้ว่าเราคิดผิด ได้โปรดไปช่วยเธอก่อน ได้ไหม?"

“ทำไมฉันต้องช่วยเธอ?”

เซี่ยอันน่ายกมือขึ้นไหว้และสาบานว่า: "ถ้านายยังเก็บพวกเราไว้มันก็ยังมีประโยชน์ไม่ใช่หรอ? ฉันสัญญาว่าเราจะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว จะรอที่นี้อย่างเชื่อฟัง โอเคไหม?"

"คำพูดของเธอก็ยังเชื่อถือได้บ้าง ส่วนต้วนอีเหยามันยากที่จะพูด"

"พี่อีเหยาได้รับบาดเจ็บสาหัสมากๆ แม้ว่าเธออยากทำอะไรอีกก็ไม่มีความสามารถนั้นแล้ว ได้โปรดช่วยเธอด้วย!"

พี่หกเงียบไปชั่วขณะและในช่วงเวลาสั้นๆนี้ทำให้เซี่ยอันน่ารู้สึกมีชีวิตหนึ่งวันนานเหมือนหนึ่งปี

ในที่สุดพี่หกก็พูดอีกครั้งและถามว่า: "ตอนนี้เธออยู่ไหน?"

ในใจลึกๆก็รู้สึกโล่งอก เซี่ยอันน่าพูดว่า "อยู่ตรงริมทะเล ฉันจะพานายไป!"

เซี่ยอันน่าแทบรอไม่ไหวที่จะพาพี่หกวิ่งไปข้างหน้า

หลังจากวิ่งไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ เซี่ยอันน่าก็หยุดและมองไปรอบๆอย่างว่างเปล่า

“แปลก แล้วคนล่ะ?”

เมื่อมองไปพื้นที่รอบๆที่ว่างเปล่า พี่หกก็ถามว่า "แน่ใจเหรอว่าเธออยู่ตรงนี้?"

"ใช่ เธอล้มลงตรงนี้ ทั้งตัวมีแต่เลือดเมื่อกี้ยังนอนหน้าซีดอยู่ตรงนี้อยู่เลย"

เซี่ยอันน่าชี้ไปยังพื้นที่ที่ว่างเปล่า บริเวณนั้นมีคลื่นทะเลซัดไปมาและไม่มีร่องรอยใดๆ

ทันใดนั้นใบหน้าของเซี่ยอันน่าก็ซีดลง จากนั้นเธอก็พึมพำด้วยความหวาดผวา: "แย่แล้ว เธอคงไม่ถูกน้ำทะเลซัดหายไปใช่ไหม?จะทำอย่างไรดี ฉันจะอธิบายกับเย่จิงเหยียนยังไง?"

บูม -

เสียงพูดจบลง ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากด้านหลังเกาะ

เมื่อมองไปยังทิศทางของเสียงพี่หกก็หรี่ตาลง

“สิ่งที่เธอต้องพิจารณาตอนนี้คือจะอธิบายให้ฉันฟังยังไง!”

เซี่ยอันน่ายังคงดูหวาดผวาราวกับว่าเขาไม่เข้าใจสิ่งที่พี่หกกำลังพูดถึงและถามว่า "ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฝั่งนั้นไฟไหม้เราก็ควรจะวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอดไม่ใช่หรอ?"

“แล้วพี่อีเหยาของเธอจะทำยังไง ไม่สนแล้วหรอ?”

"ฉัน……"

เซี่ยอันน่ายังไม่ทันพูดจบ พี่หกก็ยิ้มอย่างน่ากลัวและพูดว่า: "ไม่สนแล้วก็ดี ยังไงซะที่เขามาที่นี้ก็ไม่ได้กะจะมาช่วยเธอ เขามาที่นี้แค่อยากจะช่วยแก้ปัญหาฉันให้ครอบครัวตระกูลเย่เท่านั้น ช่างเถอะ ตลอดที่ผ่านมามีแค่เธอที่เชื่อเขาอย่างโง่เขลา"

ในขณะที่พูดพี่หกก็เอื้อมมือไปจับข้อมือของเซี่ยอันน่า

เซี่ยอันน่าตกใจและถามอย่างรีบร้อน "นายจะทำอะไร?"

"เนื่องจากเราต่างก็เป็นคนได้รับเคราะห์ ฉันจะพาเธอไปฟังเรื่องราวเก่าๆด้วยกัน"

“นาย ... จะพาฉันไปหาคุณชายเย่เหรอ?”

“ดูๆแล้วสิ่งที่เธอรู้ก็ไม่น้อยเหมือนกันนะ”

เซี่ยอันน่าหดตัวกลับอย่างคัดค้านแล้วส่ายหัวพร้อมกับพูดว่า "นี้เป็นความลับ ให้คนนอกรับรู้ไม่ค่อยดีมั้ง"

“ใครบอกว่าเธอเป็นคนนอก ในใจฉันสถานะของเธอไม่ธรรมดาเลยนะ”

“ฉัน ... ไม่ ... ไม่ ... ”

เซี่ยอันน่าใช้แรงหลบอย่างยากลำบาก แต่สำหรับพี่หกการต่อต้านของเธอไม่มีผลใดๆและเธอก็ถูกผลักขึ้นเรือไป

ต้วนอีเหยาวิ่งออกมาพร้อมกับคนอื่นๆ จากนั้นก็เห็นพี่หกพาเซี่ยอันน่านั่งเรือออกไปแล้ว

"น่ารังเกลียดที่สุด!"

ต้วนอีเหยาหยิบปืนกลมือขึ้นมาและกระโดดขึ้นเรือด้วยสีหน้าที่พร้อมจะสังหาร

“คุณนาย คุณจะทำอะไร?”

"แน่นอนว่าต้องตามไปให้ทันแล้วช่วยอันน่ากลับมา!"

"คุณนาย คุณเซี่ยอยู่ในมือของพี่หก แม้เราจะตามเขาทันก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้หรอก!"

“ถ้างั้นนายก็หมายความว่าให้ฉันดูอันน่าถูกไอ้สารเลวนั่นลักพาตัวไปหรอ!?”

“ไม่ว่ายังไง เราก็ปล่อยให้คุณเสี่ยงไม่ได้!”

ด้วยเหตุนี้ ลูกน้องของเธอหลายคนก็แปลแถวเพื่อใช้ร่างของพวกเขาปิดล้อมต้วนอีเหยาไว้

ต้วนอีเหยาเล็งปืนไปที่พวกเขาด้วยดวงตาที่พร้อมจะฆ่าและตำหนิพวกเขา: "ไอ้เวร เชื่อหรือเปล่าว่าฉันจะยิงนาย!"