บทที่ 506 นายไม่ใช่ลูกชายของฉัน

“นาย จริงๆแล้วนายก็เป็นลูกของครอบครัวตระกูลเย่”

พี่หกกำหมัดแน่นและพูดด้วยน้ำเสียงที่เกลียดชัง "ฉันรู้ ดังนั้นฉันถึงได้เกลียดตัวเองและเกลียดคุณมากเช่นกัน ฉันสาบานว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายครอบครัวของคุณ!"

“ไม่ นายเข้าใจผิดแล้ว นายเป็นคนในครอบครัวตระกูลเย่แต่ไม่ใช่ลูกชายของฉัน”

พี่หกแทบจะคำรามและพูดออกมาด้วยความโกรธ “มาถึงตอนนี้แล้ว คุณยังอยากใส่ร้ายคนอื่นอีก?คุณคิดว่าฉันจะเชื่อหรอ!”

"นั่นคือความจริงช่วยไม่ได้ที่นายไม่เชื่อ นายยังคงเป็นลูกชายที่พ่อแม่นายเป็นคนให้กำเนิด

ดวงตาของนายที่เหมือนกับของฉันเพียงเพราะว่าแม่ของนายเป็นคนในครอบครัวตระกูลเย่ "

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้พี่หกถึงกับผงะ

"คุณพูดอะไร!?"

เมื่อนึกถึงช่วงเวลานั้น เย่ฉ่าวเฉินดูสับสนขึ้นมาเล็กน้อยและพูดต่อว่า: "เธอเป็นลูกสาวนอกสมรสในครอบครัวและเป็นสิ่งที่ละเมิดศีลธรรม หลังจากเกิดมาหลายปีเราก็พึ่งรู้ตัวตนของเธอ"

“พ่อไม่อยากยอมรับเธอและเธอเองก็ไม่อยากกลับมาในครอบครัวนี้ ทุกคนแยกกันอยู่อย่างสงบสุข จนกระทั่งเราเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยเดียวกัน”

"ยังไงเธอก็เป็นน้องสาวของฉัน ดังนั้นฉันก็ดูแลเธอเหมือนกัน หลังจากอยู่ด้วยกันมาหลายปีความสัมพันธ์ของเราก็คลี่คลายลง หลังจากนั้นเมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะแต่งงานฉันก็ตั้งใจไปพบเธอเป็นพิเศษ"

"แต่พ่อของนายเข้าใจเราผิดซึ่งทำให้แม่ของนายโกรธมาก ในตอนนั้นเธอท้องนายอยู่และเธออยากให้ลูกของตัวเองมีบ้านที่สมบูรณ์แบบ เธอเลยแต่งงานกับพ่อของนาย"

"ฉันคิด ชีวิตของเธอไม่มีความสุขเลยหลังแต่งงาน เธอไม่ได้ติดต่อเราอีกและหายไปจนถึงวันนี้ที่ฉันได้รับรู้เกี่ยวกับข่าวคราวของเธอและพึ่งรู้เกี่ยวกับการมีชีวิตอยู่ของนายด้วย"

ดวงตาของเย่ฉ่าวเฉิน เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและพูดว่า: "ลูกเอ๋ย ปล่อยวางความเกลียดชังเถอะ นี้เป็นคำตอบที่ลูกต้องการ"

ข้อเท็จจริงนี้ทำให้ทุกคนประหลาดใจ

ทำไมพวกเขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าพี่หกที่เอาแต่ต่อต้านครอบครัวตระกูลเย่ทุกหนทางกลับกลายเป็นคนในครอบครัวตระกูลเย่ซะงั้น

หลังจากอาการช็อก พี่หกไม่เต็มใจที่จะยอมรับข้อเท็จจริงนี้ เขาจ้องมองไปที่เย่ฉ่าวเฉินด้วยความโกรธและพูดด้วยความโกรธว่า: "คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระ!"

"ต่อหน้าความจริงรับไม่ได้สำหรับการปฏิเสธของคนอื่นๆ เราไปตรวจDNAได้ ถึงตอนนั้นความจริงทั้งหมดก็จะถูกเปิดเผย"

"หึ คุณโกหกเรื่องใหญ่โตเพียงแค่อยากหนีออกไปจากที่นี้ แต่น่าเสียดายที่ฉันไม่ถูกคุณหลอกวันนี้คุณจะต้องตาย! และลูกหลานของคุณพวกเขาทั้งหมดจะต้องถูกฝังไปพร้อมกับคุณ!"

พี่หกบ้ามากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับว่าเขากำลังจะกดชนวนระเบิดในมือ

เย่ฉ่าวเฉินหยิบรูปถ่ายจากอ้อมแขนของเขาแล้ววางลงบนโต๊ะพร้อมกับพูดว่า "โอเค แม้ว่านายจะคิดว่าฉันโกหกนาย แต่รูปนี้ไม่สามารถโกหกได้"

มันเป็นภาพถ่ายที่เก่ามาก ในภาพมีเด็กสี่คนยืนด้วยกัน แต่ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของพวกเขาเลย

พี่หกเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าหญิงสาวที่อยู่ทางขวาสุดคือแม่ของเขา

หญิงสาวมัดผมเปียไว้และไฝบนเปลือกตาของเธอเป็นเอกลักษณ์อย่างมาก

"นี้คือแม่ของนาย เป็นครั้งเดียวที่เธอมาที่บ้านครอบครัวตระกูลเย่และทิ้งรูปหมู่ไว้ ในนั้นมีพวกเราลูกทั้งสี่คนและพ่อของเรา"

พี่หกลังเลไปชั่วขณะแต่ก็ยังเอื้อมมือไปหยิบรูปถ่ายขึ้นมา

จริงๆแล้วหลังจากได้ยินคำอธิบายของเย่ฉ่าวเฉิน ก็ทำให้พี่หกรู้สึกหวั่นไหวไปแล้ว

เพราะความเกลียดชังเขาจึงจงใจละเลยอยากมากและหลับหูหลับตาด้วยความเกลียดชัง

และตอนนี้ต่อหน้าหลักฐานมากมาย เขารู้สึกว่าการยืนหยัดของตัวเองช่างไร้สาระเหลือเกิน

มือที่ถือรูปถ่ายนั้นสั่นเล็กน้อย ชายผู้แข็งแกร่งก็เผยให้เห็นถึงสายตาที่เริ่มไม่แน่ใจ

“เป็นไปไม่ได้ๆ…ถ้าเป็นอย่างนี้จริงๆ ทำไมแม่ไม่บอกความจริงกับฉัน”

“ที่เธอไม่ได้พูด ในแง่มุมหนึ่งเพราะเธอเป็นคนที่หยิ่งผยองและไม่เต็มใจที่จะยอมรับว่าตัวเองเป็นลูกสาวนอกสมรส ในอีกแง่มุมหนึ่งคือเธอเกลียดชังพ่อของนายมากและเกลียดที่เขาไม่เชื่อใจเธอ”

เมื่อเห็นความสับสนของพี่หก เย่ฉ่าวเฉินก็ลดน้ำเสียงลงและพูดว่า: "ลูก พวกเขามีความผิดทั้งสองฝ่าย เป็นเพราะความดื้อรั้นของพวกเขาที่ทำให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น ก่อนที่สิ่งต่างๆจะเลวร้ายไปกว่านี้ วางมือเถอะ"

พี่หกยิ้มอย่างหดหู่และพูดว่า: "เรื่องบางเรื่อง พอเริ่มก็ไม่สามารถหยุดได้แล้ว"

“หมายความว่าไง?”

พี่หกลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพูดความจริงออกมา

"ฉันติดตั้งระเบิดเวลาไว้ในร้านอาหารนี้และในหนึ่งนาทีทุกอย่างก็จะจบลง"

คำพูดของพี่หกทำให้ทุกคนช็อก

"วิ่งเร็ว!"

ทุกคนต่างรีบวิ่งออกไป มีเพียงพี่หกเท่านั้นที่ยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิมไม่ขยับเลย

แม้ว่าพี่หกจะทำสิ่งชั่วร้ายไว้มากมาย แต่เขาก็ไม่เคยทำร้ายเซี่ยอันน่า

หลังจากได้ฟังเรื่องราวเมื่อกี้จบ เซี่ยอันน่าก็รู้สึกว่าชายคนนี้เป็นผู้บริสุทธิ์

ในขณะนี้ทุกคนกำลังวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด มีเพียงเขาที่ยังคงไม่ขยับซึ่งทำให้เซี่ยอันน่ากังวลแทนเขา

"รีบออกไปจากที่นี้!"

เขาเงยหน้ามองไปเซี่ยอันน่า พี่หกยิ้มและพูดว่า: "ฉันไม่ไปไหนแล้ว ฉันเหนื่อย ฉันอยากไปหาพ่อกับแม่และถามพวกเขาว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้กับฉัน"

"แต่……"

"อันน่า ไม่ทันแล้ว รีบไป!"

เซี่ยอันน่าอยากโน้มน้าวพี่หก แต่ถูกเสี่ยวอวี้หลินที่อยู่ข้างๆเธอลากออกจากห้องอาหาร

ในช่วงเวลาสุดท้าย ทุกคนต่างวิ่งออกจากห้องอาหาร พวกเขาหมอบลงพื้นรอการระเบิด

แต่สามนาทีผ่านไป ด้านหลังยังคงเงียบสงบ

ต้วนอีเหยาค่อยๆยืดตัวขึ้นอย่างช้าๆและเหล่มองไปด้านหลัง

"เราโดนหลอกแล้ว!"

ถึงแม้จะถูกแกล้ง แต่ก็ไม่ได้ทำให้คนอื่นๆหงุดหงิดเลย

มีคนกลับไปที่ห้องอาหารและพบว่าพี่หกหายไปแล้ว

"ไอ้หนุ่มคนนี้เล่นตลกอะไรกันเนี่ย!"

เย่ฉ่าวเฉินเหล่ตามองและพูดว่า "ฉันเดาว่าเด็กคนนี้คือความหวัง พวกเราทุกคนถือซะว่าเขาตายไปแล้วละกัน เหอะ เขายังไม่ผ่านพ้นอุปสรรคในใจของเขายังคงเป็นคนที่มีชีวิตยากลำบาก"

"แต่นี้ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุดเพื่อแก้ไขความเข้าใจผิด จากนี้ไปเราจะไม่รบกวนกันและกัน เคยปฏิบัติต่อกันเหมือนศัตรู ตอนนี้อยากเป็นครอบครัวเดียวกันคงยากมาก"

เย่ฉ่าวเฉินพยักหน้าโดยเข้าใจคำพูดที่ฟังดูสมเหตุสมผลของเย่จิงเหยียน

แต่เมื่อนึกถึงผู้หญิงที่ดื้อรั้นและหยิ่งผยองคนนั้น เขาก็รู้สึกอยากร้องไห้ออกมา

ถ้าเธอไม่สามารถเข้มแข็งได้แบบนั้น ทำไมไม่บอกคนในครอบครัว เธออาจจะยังมีโอกาสอธิบาย มันอาจไม่ทำให้เกิดสถานการณ์เช่นวันนี้ก็ได้

เขาถอนหายใจเบาๆ เย่ฉ่าวเฉินเงยหน้าขึ้นและเห็นใบหน้าที่ซีดของเซี่ยอันน่า

“คุณคือคุณเซี่ยสินะ”

หลังจากเขาเรียกชื่อ เซี่ยอันน่าก็รีบพยักหน้าอย่างรวดเร็วและพูดอย่างสุภาพว่า: "ใช่ค่ะ ฉันเองสวัสดีค่ะคุณชายเย่"

"ต้องขอโทษด้วยที่ดึงคุณเข้ามาเกี่ยวข้อง"

เซี่ยอันน่าส่ายหัวอย่างรวดเร็วและพูดว่า "คุณอย่าพูดอย่างนั้น นี้เป็นอุบัติเหตุ ไม่มีใครสามารถคาดเดาได้ โชคดีที่ตอนนี้ทุกอย่างคลี่คลายแล้วและทุกคนก็ยังปลอดภัยดีไม่ได้รับอันตรายใดๆ"

เมื่อเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าเธอเป็นคนใจกว้างและไม่แข็งกร้าวจนดูเย่อหยิ่งไม่ถ่อมตัวจนต่ำต้อย เย่ฉ่าวเฉินก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม: "คุณเป็นหญิงสาวที่มีสติสัมปชัญญะ ผมเชื่อว่าพ่อแม่ของ เสี่ยวอวี้หลินจะต้องชอบคุณในฐานะลูกสะใภ้ในอนาคตอย่างแน่นอน"

หลังจากได้ยินประโยคนี้จบ ใบหน้าของเซี่ยอันน่าก็เขินอาย

"เอาล่ะ เรากลับกันก่อนเถอะ เผลอๆเวยเวยก็คงรอจนกระวนกระวายไปหมดแล้ว"

ครอบครัวตระกูลเย่ขึ้นรถและเตรียมตัวออกเดินทาง

เมื่อหันไปมองก็พบเสี่ยวอวี้หลินและเซี่ยอันน่ายืนเผชิญหน้าแสดงความรักใคร่ต่อกัน

ขณะที่ต้วนอีเหยากำลังจะเรียกชื่อเซี่ยอันน่า เย่จิงเหยียนก็ตบหลังมือของเธอ ส่งสัญญาณให้เธอว่าไม่ต้องไปรบกวนพวกเขาทั้งสองคน

ในขณะนี้สายตาของเสี่ยวอวี้หลินมีเพียงเซี่ยอันน่าคนเดียว

เมื่อเห็นเธอยืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย เสี่ยวอวี้หลินก็รู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อยราวกับว่ากำลังฝันอยู่

“อันน่า อันน่า อันน่า ... ”

เสี่ยวอวี้หลินพึมพำชื่อของเธอซ้ำไปซ้ำมา ราวกับว่านี้เป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ความผูกพันระหว่างพวกเขาลึกซึ้งมากขึ้น

เซี่ยอันน่ายิ้มเบาๆและพูดว่า "ฉันกลับมาแล้ว"