บทที่507 โรคก่อนแต่งงาน

"อันน่า ผมผิดเอง!"

เสี่ยวอวี้หลินจับมือของเซี่ยอันน่าไว้แล้วคุกเข่าต่อหน้าเธอโดยไม่สนใจสายตาของคนอื่น

เธอเหล่ตามองเสี่ยวอวี้หลินจากนั้นเซี่ยอันน่าก็พูดอย่างเย็นชาว่า “ตอนนี้รู้ตัวว่าผิดแล้วหรอ?สายไปแล้ว!”

"แต่คุณเป็นคนล่อลวงให้ผมทำผิดเองนิ คุณก็ต้องรับผิดชอบร่วมกันสิ"

เซี่ยอันน่าไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นฝ่ายหันมาเล่นงานเธอ เธออดไม่ได้ที่จะอุทานและพูดว่า "ใครล่อลวงคุณ คุณพูดให้มันชัดเจนหน่อย!"

เมื่อมองไปที่สีหน้าที่จริงจังของเซี่ยอันน่า เสี่ยวอวี้หลินก็ร้องไห้ออกมา

"แล้วไม่ใช่หรือไง คุณสวยขนาดนี้ น่ารักขนาดนี้ จิตใจดีขนาดนี้ สมบูรณ์แบบขนาดนี้ พอผมเห็นคุณมันก็ยากที่จะควบคุมตัวเอง คุณที่เป็นแบบนี้แล้วมาปรากฏตรงหน้ามผมตลอดทั้งวัน แต่ผมไม่สามารถเป็นเจ้าของคุณในฐานะสามีได้ ผมแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว! "

“อีกอย่าง ตอนนี้น้องชายที่แสนดีของผมเป็นพ่อคนกันหมดแล้ว ลูกของพวกเขาก็น่ารักมาก ผมก็อยากมีลูกที่น่ารักแบบนั้นเหมือนกัน เรียกผมว่าพ่อและเรียกคุณว่าแม่ เป็นครอบครัวเดียวกันใช้ชีวิตด้วยกันสามคน ต้องมีความสุขมากแน่ๆ”

“อันน่าคุณพูดอยู่ตลอดไม่ใช่หรอว่าอยากมีครอบครัวที่มีความสุข ตอนนี้เราสามารถมีได้ทันทีแล้วนิ ทำไมคุณถึงปล่อยมือแล้วล่ะ? คุณไม่เสียดายผมกับลูกหรือไง ?

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวอวี้หลินไม่มีเหตุผลเลย แต่การแสดงของเขาดูจริงใจมากจนทำให้ผู้คนไม่สามารถต้านทานได้

ยิ่งไปกว่านั้นผู้คนรอบข้างมองพวกเขาทั้งสองคนด้วยท่าทางที่ดูคึกครื้นมาก ซึ่งทำให้เซี่ยอันน่ายิ่งรู้สึกอึดอัดใจมากขึ้น

เซี่ยอันน่าพูดไม่ออกจึงยื่นมือออกไปเพื่อดึงแขนของเสี่ยวอวี้หลินไว้และพูดว่า: "คุณ ... คุณลุกขึ้นก่อน มีคนอื่นอยู่"

แต่เสี่ยวอวี้หลินกลับสลัดแขนของเซี่ยอันน่าออก เหมือนลูกสะใภ้ตัวเล็กๆที่ถูกรังแกจากนั้นเขาก็พูดอย่างขมขื่นว่า: "ไม่ เว้นแต่คุณจะยกโทษให้ผม มิฉะนั้นผมจะไม่ลุกขึ้น"

“อย่าทำนิสัยเด็กๆ คุณจะเป็นพ่อคนอยู่แล้ว”

“เด็กอาจจะเกิดมาโดยไม่มีพ่อก็ได้ คิดๆดูแล้วช่างน่าสงสารเหลือเกิน! ในอนาคตเขาเข้าโรงเรียนอนุบาล เพื่อนๆของเขาต่างมีพ่อแม่เป็นคู่ๆ มีเพียงลูกคนเดียวที่โดดเดี่ยว โธ่เอ๋ย คิดๆดูแล้วก็รู้สึกเจ็บใจ! "

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซี่ยอันน่าก็พูดไม่ออกจริงๆ

สมองผู้ชายคนนี้เพี้ยนเกินไปจนต้องบำรุงแล้วหรือเปล่า?

ในขณะที่เซี่ยอันน่ากำลังบ่นอยู่เงียบ ๆ เสี่ยวอวี้หลินก็เงยหน้าขึ้นจ้องมองเซี่ยอันน่าด้วยสายตาน่าสงสารและขอร้องเธอว่า: "ถึงตอนนั้น เด็กต้องน่าสงสารแค่ไหน! อันน่าหยุดเอาแต่ใจได้แล้วแต่งงานกับผมได้ไหม?"

คนที่เอาแต่ใจก็เห็นๆกันอยู่ว่าเป็นคุณ ...

เซี่ยอันน่าพูดไม่ออกจริงๆ

ช่างเถอะๆ เพราะมันเป็นโชคชะตาก็ทำต่อไปแล้วกันเขาจะได้ไม่ทำร้ายคนอื่นอีก!

ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้เขาคุกเข่าแบบนี้มันดูน่าอับอายมาก

เซี่ยอันน่าทำอะไรไม่ถูกจึงยื่นมือออกไปประคองเสี่ยวอวี้หลินและพูดว่า "พอแล้วๆ ฉันจะแต่งงานกับคุณ เลิกทำตัวเหมือนคนจะตายได้แล้ว"

"นี่คือสิ่งที่คุณพูดเองนะ ห้ามกลับคำล่ะ!" เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวอวี้หลินก็เปลี่ยนสีหน้าทันทีแล้วยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มและกล่าวว่า "รีบเก็บกวาดให้อันน่า ผมจะไปขึ้นเวทีก่อน !”

"ไอ้ผู้ชายคนนี้……"

เซี่ยอันน่ารู้สึกว่าเธอถูกหลอกอีกแล้วและอยากคิดบัญชีกับเสี่ยวอวี้หลิน แต่ถูกเจ้าหน้าที่รอบตัวหยุดเธอเอาไว้

"คุณผู้หญิงฉันทำผมให้"

“ คุณผู้หญิงฉันจะช่วยแต่งหน้าให้เอง”

"คุณผู้หญิงสายสะพายของคุณหลวมแล้ว ฉันช่วยรัดให้เอง"

...

เซี่ยอันน่าถูกล้อมรอบไปด้วยผู้หญิงหลายคน ซึ่งแต่ละคนแสดงให้เห็นถึงพลังวิเศษของพวกเขา ทำให้เซี่ยอันน่าดูสวยประณีตมากยิ่งขึ้น

มองไปที่หน้ากระจกก็มีผู้หญิงหน้าแดงก่ำเซี่ยอันน่าถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

เหอะ ถ้างั้นก็ตามนั้นแล้วกัน

ในชีวิตนี้เสี่ยวอวี้หลินเป็นคนที่ตัวเองไม่สามารถหลบซ่อนการถูกเอาเปรียบได้ เนื่องจากเขาไม่สามารถซ่อนได้ เธอจึงก้าวไปข้างหน้าต่ออย่างกล้าหาญ

ในชีวิตช่างยาวนาน คงไม่ถูกเขาเอาเปรียบได้ทุกครั้งหรอกใช่ไหม?

รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอเล็กน้อย เซี่ยอันน่าได้ยินเสียงที่น่าพึงพอใจของเจ้าบ้านที่อยู่ตรงหน้าเธอ

"ลำดับต่อไป ขอเชิญเจ้าสาวของผมขึ้นบนเวทีครับ!"

เซี่ยอันน่าหายใจเข้าลึกๆแล้วเดินตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่จนไปถึงหน้าเวที

ก่อนขึ้นเวทีฉีฉีหยุดเซี่ยอันน่าไว้และตะโกนว่า: "อันน่า เธอต้องโยนช่อดอกไม้ให้ฉันนะ ขอร้องๆ!"

ไอ้ตัวแสบคนนี้ที่เกลียดการแต่งงาน ...

เซี่ยอันน่ายิ้มแล้วพยักหน้าพร้อมกับพูดว่า "ไม่ต้องห่วง"

งานแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่น แม้ว่าเซี่ยอันน่าจะมีปัญหาในการเคลื่อนไหว แต่เสี่ยวอวี้หลินก็ดูแลเธออย่างใกล้ชิด ทำให้เซี่ยอันน่าดูเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในกลุ่มผู้ชม

เมื่อถึงเวลาโยนช่อดอกไม้ก็มีหญิงสาวสิบกว่าคนลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้นอย่างคาดหวังที่จะลอง

เซี่ยอันน่ามองไปที่ฉีฉีอย่างเงียบๆ จากนั้นเซี่ยอันน่าก็หันกลับไปและโยนช่อดอกไม้สูงๆไปยังตำแหน่งของฉีฉี

อ๊า มีลุ้น!

สีหน้าฉีฉีดูมีความสุขจากนั้นก็ใช้แรงกระโดดขึ้นและเอื้อมมือไปคว้าช่อดอกไม้

แต่เด็กผู้หญิงคนอื่นๆไม่ใช่พวกที่กินมังสวิรัติ พวกเธอบีบไปซ้ายทีขวาทีเพื่อบีบฉีฉีหลบไปด้านข้างและพลาดช่อดอกไม้นั้น

ผู้ที่คว้าช่อดอกไม้ได้คือสาวแกร่งคนหนึ่ง ในขณะนี้เธอถือช่อดอกไม้ด้วยรอยยิ้ม

เซี่ยอันน่ารู้สึกหมดหนทางและยักไหล่ให้ฉีฉี

ฉีฉีเสียใจมากที่ไม่สามารถคว้าช่อดอกไม้ไว้ได้

แต่เมื่อเธอกำลังจะยืนขึ้น จู่ๆก็มีฝ่ามือขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

“คุณผู้หญิง ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เนื่องจากเสี่ยวอวี้หลินกำลังเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงาน งานของบริษัทจึงถูกทิ้งไว้ที่มู่ยู่วฉี ต้องขอบคุณ "พร" ของเสี่ยวอวี้หลิน ทำให้มู่ยู่วฉียุ่งอยู่ในยุโรปจนถึงวันนี้และใช้เวลาเพียงแค่กลับมาร่วมงานแต่งงานของเขา

เพียงแค่ไม่คาดคิดว่าทันทีที่กลับมาจะมีผู้หญิงสวยๆอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาแปลกๆของเธอดูน่าสนใจมาก

ฉีฉีเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นมู่ยู่วฉีเธอก็รู้สึกประหลาดใจ

"เอ๊ะ คุณเป็นตัวแทนของเสี่ยวอวี้หลินหรอ?"

มู่ยู่วฉียิ้มแล้วย่อตัวลงเล็กน้อยและพูดว่า "ผมเป็นตัวแทนของเสี่ยวอวี้หลินและเขาก็เป็นตัวแทนของผมด้วยเช่นกัน"

“หมายความว่ายังไง?”

“ถ้าอยากรู้ คุณก็ออกไปดื่มกับผมสักแก้วเดี๋ยวผมค่อยๆบอกให้คุณฟัง”

เมื่อฉีฉีมองไปที่ดวงตาของมู่ยู่วฉีเหมือนกับว่าเธอถูกสะกดจิตเอาไว้ จากนั้นก็ค่อยๆวางมือเล็กๆของเธอลงบนฝ่ามือใหญ่ของมู่ยู่วฉี

อวี๋กวงพบว่าฉีฉีถูกมู่ยู่วฉีพาออกไป ทำให้เซี่ยอันน่ารู้สึกกังวล

"มู่ยู่วฉีจะพาฉีฉีไปที่ไหนกัน ไม่ได้ ฉันจะปล่อยให้เขามายุ่งกับฉีฉีสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้!"

เสี่ยวอวี้หลินหยุดเซี่ยอันน่าไว้และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "ไม่ต้องห่วง เขาทำอะไรมีขอบเขตและไม่เคยทำให้คนอื่นลำบาก อีกอย่างเท่าที่ผมเข้าใจในตัวฉีฉี มู่ยู่วฉีอาจไม่สามารถใช้ประโยชน์จากเธอได้”

เอ่อ……

คำพูดนี้ก็จริงอยู่

เซี่ยอันน่ายังคงมองไปในทิศทางของฉีฉี เสี่ยวอวี้หลินจับมือเธอไว้แล้วไปพบแขก

ช่างเถอะ ทุกคนมีหนทางที่ตัวเองต้องเดินและมีเรื่องราวของตัวเองที่จะเกิดขึ้น สิ่งที่เซี่ยอันน่าทำได้คือดูแลเอาใจใส่และอวยพรให้เธออย่างเงียบ ๆ

เมื่อมองย้อนกลับไปเซี่ยอันน่าจับมือของเสี่ยวอวี้หลินแล้วเดินไปที่เวที

เธอยกแก้วไวน์ขึ้นแล้วมองลงไปด้านล่างเวที มีทั้งคนที่คุ้นเคยและใบหน้าแปลกๆที่ไม่รู้จัก จากนั้นก็ยิ้มหวานๆออกมาอย่างมีความสุข

แสงแดดจากดวงอาทิตย์ด้านนอกกำลังดีและผู้คนที่เร่งรีบเดินไปยังบนถนน

ฉีฉีเดินไปที่ร้านหนังสือคนเดียวแล้วหยิบเอกสารทบทวนจำนวนหนึ่งด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยม

หลังจากชำระเงินเสร็จ หลังจากเดินไปได้ไม่ไกลนักฉีฉีก็มีสายเรียกเข้า

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาดูและยิ้มอย่างรู้ทัน

หลังจากรับสาย ฉีฉีก็เม้มริมฝีปากของเธอและบ่นว่า: "ยัยตัวเหม็น ฉันคิดว่าพอเธอเป็นภรรยาคนรวยก็ลืมฉันไปแล้ว”

เซี่ยอันน่าที่อยู่ในสายยิ้มและพูดว่า: "ใครทำเธอไม่พอใจ ทำไมโกรธขนาดนี้ล่ะ"

"เธอไง ออกไปเล่นนานขนาดนั้น พึ่งจะนึกได้แล้วโทรมาหาฉัน"