บทที่ 508 อยากอยู่ร่วมกันกับคุณ

ฉีฉีลูบหัวแล้วยิ้มอย่างจริงใจและพูดว่า "ก็โอเคค่ะ ฉันเป็นคนที่มีความสามารถด้อยกว่าแต่จะทำก่อนคนอื่น สมองไม่ฉลาดฉันก็ต้องใช้เวลามากกว่า"

รอยยิ้มที่บริสุทธิ์ของฉีฉี ทำให้คนที่เห็นรู้สึกดีมากราวกับว่าเป็นสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านหัวใจ

รอยยิ้มของเย่ชูวเสวียดูลึกซึ้งมากขึ้นและกล่าวว่า "ฉันคิดว่าคุณเป็นคนระมัดระวังและละเอียดรอบคอบ ผ่อนคลายลงบ้างเถอะ ต้องไม่มีปัญหาแน่นอน"

"ฮ่าๆ พอฟังคุณพูดแล้วฉันรู้สึกมีความสุขมากและมีความมั่นใจมากขึ้นด้วย"

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่ไม่ได้คิดอะไรของฉีฉี เย่ชูวเสวียก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและพูดว่า "เด็กโง่ รีบอ่านหนังสือเถอะ"

"อืม โอเค"

เย่ชูวเสวียนั่งอยู่ตรงข้างหน้าต่างและหยิบคอมพิวเตอร์ออกมาโดยไม่รู้ว่าเธอกำลังยุ่งกับอะไรอยู่

และฉีฉีนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์และอ่านหนังสือต่อไป

มีเสียงเพลงคลอเบาๆในร้านซึ่งทำให้ผู้คนนิ่งสงบและดูง่วงซึมเล็กน้อย

ขณะที่ฉีฉีกำลังต่อสู้กับเปลือกตาของเธอประตูร้านก็เปิดออกอีกครั้ง

ฉีฉีร่าเริงขึ้นทันทีแต่เมื่อเห็นคนที่กำลังเดินเข้ามาถึง ก็ทำเธอตะลึง

มู่ยู่วฉีในชุดสูทที่มาพร้อมรอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นตรงมุมปากมีกลิ่นกระจัดกระจายไปทั่วทั้งตัวและทำให้ผู้หญิงชอบใจ

แต่เย่ชูวเสวียไม่ค่อยอยากต้อนรับเขา

เมื่อปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ เย่ชูวเสวียถามว่า: "นายมาที่นี้ได้ยังไง?"

"ประชุมเสร็จก็เลยผ่านมาที่นี้" ในขณะที่นั่งตรงข้ามเย่ชูวเสวีย มู่ยู่วฉีก็มองไปที่เธอและพูดด้วยรอยยิ้ม "ทำไมถึงรู้สึกว่าคุณดูไม่ต้อนรับผมเลย?"

“ไม่ใช่เหมือน แต่ไม่ต้อนรับนายจริงๆ”

“ทำไมล่ะ ช่วงนี้ดูเหมือนว่าผมไม่ได้ทำไรให้คุณขุ่นเคืองเลยนิ”

"หืม นายมาที่นี้ก็มีเครือข่ายอินเทอร์เน็ตแถมยังไม่ต้องจ่าย ทำไมฉันต้องต้อนรับนายล่ะ"

"ผมมู่ยู่วฉีเป็นคนแบบนั้นหรือ?" มู่ยู่วฉีโบกมือไปทางแผนกต้อนรับและพูดว่า "เด็กเสิร์ฟ สั่ง ... "

ก่อนที่มู่ยู่วฉีจะพูดจบเขาก็เห็นฉีฉีที่กำลังหลบสายตา

เอ๊ะ นี้ไม่ใช่สาวน้อยฉีฉีหรอ?

มู่ยู่วฉียิ้มให้ฉีฉีอย่างกลมกลืน แต่ฉีฉีอยากหาสถานที่ที่จะหลบเข้าไป

พูดไว้แล้วว่าจะเป็นคนเลี้ยงแต่สุดท้ายกลับให้คนอื่นเป็นฝ่ายจ่ายตังให้ พูดไว้แล้วว่าจะติดต่อกลับไปแต่ปรากฏว่าทำเบอร์โทรศัพท์หาย

ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ดูเหมือนว่าจะชักดาบหนี

เมื่อเห็นฉีฉีลดศีรษะลงและหันหน้าเข้าหาตัวเอง มู่ยู่วฉีถามอย่างขบขัน: "เฮ้ คุณคิดอะไรอยู่?"

"อ๊า ไม่มีอะไรๆ ฉันไม่ได้คิดอะไร"

การปฏิเสธอย่างกะทันหันของฉีฉีที่ไวเกินไปทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกใจ

และปฏิกิริยาแบบนี้ของเธอ ทำให้เย่ชูวเสวียสังเกตเห็น ในดวงตาของเธอก็ดูสงสัยขึ้นเล็กน้อย

หลังจากลังเลสักพัก ฉีฉีก็ยังรู้สึกว่าควรอธิบายสักหน่อย

“คือวันนั้นฉันอยากโทรหาคุณ แต่บังเอิญทำเบอร์มือถือหายไป ดังนั้น ... ก็เลย ... ”

ฉีฉีพูดไปได้ครึ่งทาง ก็เงยหน้าขึ้นและเห็นสีหน้าท่าทีของเขาที่แสดงออกผ่านสายตา

ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนมากจนทำให้ฉีฉีตกไปในหลุมทันที สมองของเธอว่างเปล่าและลืมไปแล้วว่าเธอกำลังจะพูดอะไร

สุดท้ายมู่ยู่วฉีก็เป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน เขาหยิบโทรศัพท์ที่ฉีฉีวางไว้ที่แผนกต้อนรับและพูดในขณะที่ดำเนินการว่า: "ตอนนี้เจอกันแล้วไม่ใช่หรอ เราแลกเบอร์ไว้เถอะนี้คือเบอร์โทรของฉัน บันทึกเสร็จแล้ว"

ในขณะที่พูดมู่ยู่วฉียืนมือแล้วคืนโทรศัพท์ให้ฉีฉี

ฉีฉีมองลงไปก็เห็นรายชื่อผู้ติดต่อที่เพิ่มมาในโทรศัพท์นั่น คือมู่ยู่วฉี

มุมปากของเขายกขึ้นและทำให้ฉีฉีรู้สึกสูญเสีย เธอยิ้มให้มู่ยู่วฉีและพูดว่า "ขอบคุณนะ"

มู่ยู่วฉียกมือขึ้นเล่นหน้าผากของฉีฉีและพูดว่า "เด็กบ้า เกรงใจอะไร"

การกระทำที่สับสนทำให้ฉีฉีหน้าแดงและลดศีรษะลงทันทีโดยไม่กล้ามองไปที่มู่ยู่วฉีอีก

มู่ยู่วฉีนั่งตรงข้ามเย่ชูวเสวีย เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเย่ชูวเสวียจ้องมองเขาด้วยสีหน้าที่แย่มาก

ด้วยการจ้องมองนี้ทำให้มู่ยู่วฉีเลิกคิ้วและถามว่า "ทำไมมองผมแบบนี้?"

เย่ชูวเสวียเตือนอย่างไม่เกรงใจ: "มู่ยู่วฉี นายฟังฉันให้ดีๆ เธอเป็นคนดีดังนั้นนายอย่าทำร้ายแนวคิดของเธอ"

"ดูที่คุณพูด ผมก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนิ เพียงแค่รู้จักกับเพื่อนคนหนึ่งไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น"

เย่ชูวเสวียพูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าคนอื่นเป็นคนพูดแบบนี้ อาจมีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง แต่ถ้าเป็นนาย ... "

“หมายความว่าไง ดูถูกหรอ?”

"ใช่แล้ว"

คำตอบของเย่ชูวเสวียไม่ลังเล ทำให้มู่ยู่วฉีไม่พอใจอย่างมาก

"ถ้างั้นก็ดี ฉันจะลงมือทำให้คุณดู"

หลังจากพูดจบมู่ยู่วฉีก็เดินไปตรงหน้าฉีฉีอีกครั้งและยืนพิงเคาน์เตอร์ด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์

“การเรียนมันเหนื่อย เดี๋ยวถ้าเลิกงานแล้วเราไปกินข้าวเย็นกันเถอะ”

ฉีฉีไม่ได้คิดอะไรมากเลยพยักหน้าและพูดว่า "ก็ดีเหมือนกัน ก่อนหน้านั้นฉันเคยพูดว่าจะเลี้ยงข้าวคุณ"

เมื่อฉีฉีเห็นด้วยมู่ยู่วฉีก็หันกลับมาและกระพริบตาให้เย่ชูวเสวีย

มู่ยู่วฉีคนนี้ เขากำลังพิสูจน์ตัวเองหรือเร้าใจตัวเองกันแน่!

เย่ชูวเสวียเดินหน้าบึ้งตึงไปที่ฉีฉีและพูดว่า "ฉีฉี เลิกงานแล้วก็รีบกลับโรงเรียนไวๆ ข้างนอกมีคนเลวเยอะเกิน"

ในขณะที่พูดเย่ชูวเสวียก็จงใจมองไปที่มู่ยู่วฉีโดยเฉพาะ ทำให้บ่งบอกถึงความหมายที่ชัดเจน

แต่ฉีฉีไม่สังเกตเห็นคำใบ้ของเย่ชูวเสวีย จึงพยักหน้าและพูดว่า "อืม ฉันจะรีบกลับหลังกินข้าวเสร็จ"

เฮ้ยัยเด็กโง่ที่เตือนเธอคือผู้ชายตรงหน้านี่แหละที่เธอต้องระแวดระวัง!

เย่ชูวเสวียกังวลและพูดว่า "เธอเรียนยุ่งมากไม่ใช่หรอ อย่ามัวเถลไถลไปเที่ยวข้างนอกรีบกลับไปทบทวนเร็วๆ"

"ยุ่งเรื่องเรียนแค่ไหนก็ต้องกินข้าว พอกินอิ่มแล้วสมองก็จะแล่นไวขึ้น"

มู่ยู่วฉีพูดอยู่ข้างๆเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติ

เมื่อมองไปที่ฉีฉีและมองไปที่มู่ยู่วฉี เย่ชูวเสวียก็รู้สึกโกรธมาก

ทั้งสองคนเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย จึงปิดปากตัวเองเงียบไว้ราวกับว่าตัวเองเป็นวายร้าย

เย่ชูวเสวียกังวลแล้วจ้องไปที่ฉีฉีและพูดว่า "ยังไงเธอก็ควรระวังหน่อย อย่าเปิดโอกาสให้คนเลว!"

"อ๋อ เข้าใจแล้ว"

ฉีฉียังคงไม่เข้าใจทำให้เย่ชูวเสวีแทบอยากจะอาเจียนเป็นเลือด

เย่ชูวเสวียไม่อยากพูดอะไรอีก เธอหันหน้าไปมองมู่ยู่วฉีอีกครั้ง เตือนเขาด้วยสายตาจากนั้นก็ลุกขึ้นและออกจากร้านเบเกอร์รี่ไป

เมื่อเห็นเย่ชูวเสวียจากไป ฉีฉีมองไปที่มู่ยู่วฉีอย่างสงสัยและถามว่า "ชูวเสวียโกรธหรือเปล่า?"

มู่ยู่วฉียักไหล่และพูดว่า "ใครจะไปรู้"

ริมฝีปากของฉีฉีขยับ แต่ยังไม่ได้พูดอะไรก็มีแขกเดินเข้ามา

"แขกมาแล้ว ฉันไปทำงานก่อน"

“โอเค”

มีแขกมากขึ้นเรื่อยๆ ฉีฉียุ่งขึ้นมาทันทีและไม่มีเวลาไปสนใจมู่ยู่วฉี

มู่ยู่วฉีนั่งอยู่ที่มุมห้องและแขกผู้หญิงที่เข้ามาแล้วเห็นเธอก็หน้าแดงและใจเต้นแรงจากนั้นก็กระซิบกัน

เมื่อถึงเวลาปิดร้านก็ยังมีคนนั่งอยู่ที่นั่นและเอาแต่จ้องมองไปที่มู่ยู่วฉีอย่างบ้ากาม

ท้องของฉีฉีหิวจนไม่ไหวแล้วแต่เธอเกรงใจไม่อยากไปไล่ลูกค้าทำให้เธอรู้สึกหมดหนทาง

มู่ยู่วฉียกแขนขึ้นเพื่อดูเวลาจากนั้นก็เดินไปหาแขกผู้หญิงและยิ้มอย่างสุภาพ

และรอยยิ้มนี้เหมือนดอกสาลี่หลายพันดอกผลิบานออกทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา

แม้ว่าเขาเพียงแค่ใช้วิธีไล่แขกอย่างสง่างามและไม่มีใครแสดงความคิดเห็นใด ๆ

"ต้องขอโทษลูกค้าด้วยนะครับ พอดีว่าที่นี้จะปิดร้านแล้ว"

"อ๊า จริงหรอ ต้องขอโทษด้วยนะเราลืมเวลาไปเลย"

"ไม่เป็นไรครับ"

“ขอโทษนะคะ คุณเป็นเจ้าของร้านที่นี้หรอ?”

"ไม่ใช่ครับ แต่เจ้าของร้านเป็นน้องสาวของผมเอง ต่อไปพวกคุณก็อย่าลืมแวะมาอุดหนุนบ่อยๆนะครับ"