บทที่ 529 เผยความลับ

เพื่อให้ฉีฉีเซอร์ไพรส์ เซี่ยอันน่าไม่ได้บอกฉีฉี เกี่ยวกับการกลับมาที่ประเทศจีน ตรงไปที่หอพักของเธอและเคาะประตูด้วยรอยยิ้มกว้าง

เมื่อมีคนเปิดประตู เซี่ยอันน่า ก็พูดทันทีว่า “ตางต๊าง ไม่คิดว่าจะเป็นฉันสินะ !"

“หือ อันน่า กลับมาแล้วเหรอ"

น้ำเสียงของอีกฝ่ายแปลกไปไม่ใช่ ฉีฉี

เซี่ยอันน่า ดูเขินอายเล็กน้อยยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างสุภาพแล้วถามว่า "เอ่อ ฉีฉี ล่ะ?"

"ฉีฉีย้ายออกไปนานแล้ว"

คำตอบนี้ทำให้การแสดงออกของ เซี่ยอันน่า ตกตะลึงและถามว่า "ย้ายออกไปไหน?"

“ฉันได้ยินมาว่า แฟนมารับและออกไปใช้ชีวิตด้วยกัน"

แฟน ... อยู่ร่วมกัน ...

หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านี้ เซี่ยอันน่าก็รู้สึกถึงพายุฝนฟ้าคะนองในทันใดนั้นเธอก็นึกถึงฉากของเด็กผู้หญิงธรรมดาๆ ทุกประเภทที่ถูกพวกฝ่ายลบเล่นงาน

เมื่อได้ยินการปิดโทรศัพท์มือถือของฉีฉี เซี่ยอันน่าก็เหงื่อตก

เป็นไปได้ไหมว่า จะถูกหลอกให้เข้าสู่แก๊งอันธพาล? พระเจ้าถ้าเป็นเช่นนั้นการมองหา ฉีฉีก็เหมือนกับการหาเข็มในกองหญ้าตอนนี้ฉันควรโทรแจ้งตำรวจหรือไม่?

เมื่อเห็นการแสดงออกของเซี่ยอันน่า ด้วยความหวาดกลัว หญิงสาวจึงถามว่า “อันน่าคุณสบายดีไหม?"

เซี่ยอันน่ากลับมามีสติอีกครั้ง ใบหน้าของเธอไม่น่ามอง เธอพึมพำ “ฉันสบายดี ฉันสบายดี"

“โอ้ ไม่เป็นไรก็ดี ฉีฉีก็โชคไม่ดี ในฐานะเพื่อนที่ดีของเธอ คุณไม่ควรมีโชคร้ายอีก"

เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายเซี่ยอันน่า จับมือเธอและถามอย่างไม่อดทน “เป็นอะไรไปฉีฉีมีอะไร บอกฉันเร็ว!"

ปฏิกิริยาที่ตื่นเต้นของเซี่ยอันน่า ทำให้หญิงสาวตกใจและเธอถามอย่างสั่นๆ ว่า"อะแฮ่มคุณ ... คุณเป็นอะไรไป?"

เซี่ยอันน่า ไม่สามารถควบคุมได้มากนักเธอถามต่อไป: "ฉีฉี ตกอยู่ในอันตรายหรือไม่ตอบฉันเร็วเข้า !!"

“อะแฮ่ม คบแฟนที่รวย ... มีกี่คนที่ขออแล้วไม่ได้ ทำไม ... มันจะอันตรายได้ยังไง?”

“แฟนรวย?”

คำตอบที่ไม่คาดคิดนี้ทำให้ เซี่ยอันน่าตะลึงอีกครั้ง

วงสังคมฉีฉีนั้นเรียบง่าย ดังนั้นจึงไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักกับคนรวยและคนหนุ่มสาวในเวลาเช่นนี้ ควรจะรู้จักมาก่อน

ฉีฉีรู้จักใครเธอสำรวจคนที่ฉีฉี รู้จักและในที่สุดก็นึกถึงใครบางคน

เมื่อมองกันอย่างลึกซึ้งเซี่ยอันน่า ถามว่า "แฟนของฉีฉีชื่อมู่ยู่วฉี หรือไม่?

“อ่า ใช่เขา"

แค่นั้นแหละ...

เพียงในขณะนั้น เซี่ยอันน่าก็คิดออก

เธอรวบรวมปมทั้งหมดเข้าด้วยกันและเข้าใจพัฒนาการของเรื่องนี้อย่างชัดเจน

มู่ยู่วฉีไล่ตามฉีฉี และหลอกลวงเธอด้วยวาทศิลป์และทั้งสองก็อาศัยอยู่ด้วยกัน

เพื่อปกปิดความจริงของมู่ยู่วฉี เสี่ยวอวี้หลินป้องกันไม่ให้เธอติดต่อฉีฉีด้วยวิธีต่างๆ

สำหรับชูวเสวีย เธอก็ต้องมีความยากลำบากเช่นกัน และไม่สามารถช่วยได้

ไม่ได้ละ เธอกำลังจะไปหาฉีฉีตอนนี้ และถามความจริงเกี่ยวกับเรื่องนี้ เธอไม่สามารถปล่อยให้ฉีฉีหลงผิดทาง ไปกับคนผิด!

ในเวลาเดียวกัน--

เมื่อเห็นเสี่ยวอวี้หลินปรากฏตัวในห้องทำงานของเขามู่ยู่วฉี แต่ไม่ได้มีการแสดงออกพิเศษใด ๆ

มู่ยู่วฉีนั่งอยู่หน้าเสี่ยวอวี้หลิน และถามอย่างเฉยเมย “ทำไมคุณไม่กลับบ้าน?"

เล่นกับการตัวต่อที่อยู่บนโต๊ะทำงานของมู่ยู่วฉี เสี่ยวอวี้หลินปฏิเสธและกล่าวว่า “ฉันไม่กลับไป ฉันจะอยู่ที่นี่หลบหลีกก่อน”

มู่ยู่วฉีเลิกคิ้วและถามว่า “หลบหลีก? คุณมักจะระมัดระวังตัวมากกว่าฉัน คราวนี้ทำไมทำให้ศัตรูขุ่นเคืองได้อย่างไร?”

“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ศัตรูคนนี้ยังคงแค้นเคือง! เพราะคุณ เฮ้ โตขนาดนี้แล้ว ฉันยังต้องมาคลายความกังวลให้กับคุณ"

"คุณกำลังพูดถึงเซี่ยอันน่า" มู่ยู่วฉีพูดด้วยท่าทางใจดี "ถ้าคุณรู้สึกอายก็ให้เธอมาหาฉันเถอะ"

“คุณแน่ใจเหรอ? ถ้าเธอมาเธอจะพาฉีฉีไปแน่นอน"

เมื่อมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน ด้วยความจริงใจ มู่ยู่วฉีถามว่า “มีความเป็นไปได้หรือไม่ ที่ฉันจะชักชวนเซี่ยอันน่าให้มอบฉีฉีให้ฉัน"

เสี่ยวอวี้หลินมองไปที่มู่ยู่วฉีด้วยความจริงใจและพูดว่า “เชื่อฉันสิ มันเป็นไปไม่ได้เลย"

คำตอบนี้ทำให้มู่ยู่วฉีหงุดหงิดมากและถามว่า “ทำไม ฉันแย่?"

“จากมุมมองของนักธุรกิจคุณเป็นคนที่ฉลาดและตอบสนองอย่างรวดเร็ว จากมุมมองของเพื่อนคุณพูดถึงความภักดีและเชื่อมั่นในคำพูดของคุณ จากมุมมองของความสัมพันธ์ทางสายเลือดพี่น้องของเราไม่ได้พูดอะไรเลย แต่ คนรัก ... "

เสี่ยวอวี้หลินหยุดเป็นเวลานาน มู่ยู่วฉีอดไม่ได้ที่จะถาม”ทำไม มีปัญหาอะไร?"

“ คุณเป็นคนไม่รู้จักพอเกินไป”

เมื่อเห็นว่ามู่ยู่วฉีกำลังจะบ้า เสี่ยวหยู่หลินก็อธิบายอย่างเร่งรีบ“ ฉันก็แค่พูดถึงเรื่องต่างๆ คุณก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ ”

“ฉันยังไม่พบใครที่สามารถทำให้ฉันอยากดูแลเป็นพิเศษได้ แต่ครั้งนี้ ฉันจะทำให้คุณชื่นชม!"

ความล้อเล่นในดวงตาของเขาหายไปและเสี่ยวอวี้หลินถามว่า "มันเป็นความรู้สึกจริงๆเหรอ?"

"ใช่"

"โอเคฉันหวังว่าคุณจะจำสิ่งที่คุณพูดตอนนี้ได้"

มู่ยู่วฉีขมวดคิ้วและมองไปที่เสี่ยวอวี้หลิน และพูดว่า “คุณรู้สึกอย่างไร ที่คุณไม่ได้มองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับฉันและฉีฉี"

เสี่ยวอวี้หลิน ยักไหล่และพูดว่า "ไม่ใช่ว่าฉันไม่มองโลกในแง่ดี แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานที่จะทำให้ฉันเชื่อในสิ่งที่คุณพูด"

"สิ่งนี้ต้องการหลักฐานหรือไม่" มู่ยู่วฉีไม่พอใจมากและท้วงว่า “ทำไมมีความสุขที่ทรมานคนโสด มาถึงฉัน ไม่มีสิทธิ์ไล่ตามและถูกกำหนดให้อยู่คนเดียว? ไม่ยุติธรรม! "

“ฉันไม่ได้ปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวไปจนแก่ ถ้าเป็นเช่นนั้นพ่อแม่ของคุณก็ไม่เห็นด้วยเพียงแต่ว่าฉันยังไม่เห็นความมุ่งมั่นของคุณ ว่าฉีฉีจะต้องเป็นคุณ”

มู่ยู่วฉีเบิกตากว้างและพูดว่า “ฉันเป็นแบบนี้แล้ว คุณยังไม่เห็นเหรอ?”

"คุณเป็นอย่างไร?"

มู่ยู่วฉีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อคำพูดนั้นเข้ามาที่ริมฝีปากของเธอเธอก็กลืนน้ำลายอีกครั้งหันหน้าหนีและพูดอย่างภาคภูมิใจ “หึ จะไม่บอกคุณ ฉันจะบอกให้ฉีฉีรู้เรื่องนี้เท่านั้น "

คำพูดของมู่ยู่วฉีทำให้เสี่ยวอวี้หลินตกตะลึ งจากนั้นส่ายหัวบ่อยๆและพูดว่า “เฮ้ ไม่ว่าคุณจะมองยังไง ฉันรู้สึกว่าพฤติกรรมปัจจุบันของคุณเหมือนเด็กที่เพิ่งเริ่มรัก"

“นี่เป็นการยกย่องฉันหรือดูหมิ่นฉัน?"

“ไม่ว่าคุณคิดอะไร ก็แล้วแต่" เย่ชูวเสวียมองไปรอบๆ ในห้องทำงานและถาม “ฉันหิวคุณมีอะไรกินไหม?"

มู่ยู่วฉีดูหงุดหงิดและพูดว่า “ไม่มี คุณหิวก็ออกไปข้างนอก ไปหาอะไรกิน"

“เฮ้ มันไม่มีเหตุผลเกินไป อย่างไรก็ตามฉันช่วยคุณมามากแล้ว ปฏิบัติต่อผู้มีพระคุณของคุณแบบนี้?"