บทที่528 เดินทางกลับมาที่เดิม

เมื่อกี้ตอนที่มู่ยู่วฉีถาม ฉีฉีพูดโกหก ที่จริงเธอยังไม่ได้กินข้าวมา

ตอนนี้เธอหิวท้องร้องจ๊อกๆ ได้กลิ่นหอมทำให้เธอเกิดอาการน้ำลายสอ

เลียริมฝีปาก ฉีฉีผลักประตูเดินออกมาจากห้อง อยากจะดูว่าสุดท้ายแล้วคืออะไร ทำไมหอมขนาดนี้

ตามกลิ่นมาจนถึงห้องครัว หลังจากนั้นเห็นมู่ยู่วฉีคาดผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอว กำลังยุ่งอยู่ด้านใน

มู่ยู่วฉีหันศรีษะกลับมามองเห็นฉีฉี หลังจากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า"ข้าวผัดไข่ กินเป็นเพื่อนฉันสักหน่อยเถอะ"

ฉีฉีเลียริมฝีปาก พูด"ที่จริงฉันกินมาแล้ว ก็กินนิดหน่อยเป็นน้ำใจนะ"

เห็นชัดๆว่าฉีฉีอยากกิน แต่ยังต้องทำเหมือนไม่อะไรอย่างนั้น มู่ยู่วฉีกระตุกริมฝีปากขึ้น ยิ้มเบาๆ

ถึงแม้รู้ว่าฉีฉีพูดโกหก แต่มู่ยู่วฉีไม่ได้พูดออกมา ยื่นตะเกียบให้เธอหนึ่งคู่ ในเวลาเดียวกันได้นั่งฝั่งตรงกันข้ามกับฉีฉี

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากัน ตอนนี้ลืมความเก้อเขิน กินอาหารด้วยกันอย่างเรียบง่าย

ถึงแม้จะเรียบง่าย แต่ฉีฉีรู้สึกว่าหอมมาก กินคำแล้วคำเล่า ไม่นานก็กินไปแล้วครึ่งหนึ่ง

ยังมีคนประจบประแจงอย่างนี้ มู่ยู่วฉีรู้สึกประสบความสำเร็จ ต่อให้ไม่กินอะไรก็อิ่มอกอิ่มใจ

ดวงตาทั้งสองข้างมองฉีฉีลึกๆ มู่ยู่วฉีถาม "อร่อยไหม?"

ฉีฉีไม่มีเวลาพูด เพียงแค่ผงกศีรษะ แสดงออกบอกใบ้ว่ารสชาติอร่อยมาก

เห็นฉีฉีพึงพอใจอย่างนี้ มู่ยู่วฉียิ้มออกมาบางๆ ข้าวผัดไข่ธรรมดาก็เปลี่ยนเป็นอาหารที่เอร็ดอร่อยเช่นนี้

มู่ยู่วฉีก้มศีรษะลงกินอาหารด้วยกิริยาท่าทางสง่างาม ระหว่างทั้งสองคน ช่วงเวลาอย่างนี้หาได้ยาก บรรยากาศก็ไม่อึดอัดอีก

ช่วงที่เงียบสงบ ทันใดนั้นฉีฉีเอ่ยปากถามหนึ่งประโยค

"มู่ยู่วฉี ฉันคุยเรื่องหนึ่งกับคุณได้ไหม?"

"เรื่องอะไร?"

ฉีฉีลังเลใจสักพักหนึ่ง หลังจากนั้นพูดว่า"วันนี้ฉันเจอหัวหน้าห้อง ตอนนี้เธอน่าสงสารมาก ฉันคิดว่าพวกเขาได้รับโทษเพียงพอแล้ว ใช่หรือไม่ใช่ว่าวางมือได้แล้ว?"

คำพูดของฉีฉี ทำให้การเคลื่อนไหวของมู่ยู่วฉีหยุดไปพักหนึ่ง หลังจากนั้นเงยศีรษะขึ้น มองฉีฉีด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ ถาม"เธอกินข้าวกับฉันก็เพื่อเรื่องนี้?"

"เดิมทีฉันไม่อยากกินข้าว ข้าวผัดไข่คุณหอมเกินไป อดทนไม่ไหว เรื่องนี้เป็นเรื่องสุดวิสัยไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"

ได้ยินคำพูดของฉีฉี สีหน้าของมู่ยู่วฉีผ่อนคลาย

ฉีฉีแอบมองมู่ยู่วฉี ถามว่า"คุณ....คิดเห็นว่าอย่างไร?"

"ฉันเคยพูดแล้วว่าจะเอาพวกเขาออกจากนครปักกิ่ง ก็ต้องทำให้ได้แน่นอน"

"ถ้าหากพวกเขาไม่อยากไปจะทำอย่างไร?"

"ไม่มีทางเป็นไปได้"

"ทำไมจะต้องกำจัดให้สิ้นซาก พวกเขาถูกมหาวิทยาลัยไล่ออกแล้ว โทษอย่างนี้เพียงพอแล้ว"

"แต่ฉันรู้สึกว่าไม่พอ ให้คนอย่างนี้อยู่ในนครปักกิ่ง ฉันรู้สึกว่าอากาศถูกพวกเขาทำให้ด่างพร้อย"

มู่ยู่วฉีกำลังรู้สึกไม่คุ้มแทนฉีฉี เขาก็อยากกำจัดให้สิ้นซาก ไม่ให้พวกเขามีโอกาสมาทำร้ายฉีฉีอีก

แต่ฉีฉีรู้สึกว่าวิธีการของมู่ยู่วฉีน่าตลกมาก โต้ตอบกลับ"แต่ว่าในนครปักกิ่งมีคนที่แย่กว่าพวกเขา หรือว่าคุณก็อยากไล่พวกเขาไป? สรุปคุณเป็นนักธุรกิจหรือว่าตำรวจ?"

สายตาจ้องเขม็ง น้ำเสียงของมู่ยู่วฉีน่าสะพรึงกลัว ถาม"เธอพูดอะไร?"

ฉีฉีกระวนกระวาย เอ่ยปากพูด"ฉัน....ฉันหมายความว่าทำไมจะต้องเสียเวลากับคนที่ไม่เกี่ยวข้องกันด้วย มีเวลาทำเรื่องที่มีสาระไม่ดีเหรอ?ยกตัวอย่างเช่น อยู่เป็นเพื่อนฉันบ่อยๆ"

คำนี้พอพูด อีกนิดหนึ่งฉีฉีไม่กัดลิ้นตัวเองขาดแล้ว

พระเจ้า ข้ออ้างนี้ยังเน่าได้อีกนิดไหม!เมื่อกี้ตัวเองบ้าแล้วแน่ๆ ถึงพูดคำพูดที่น่าขนลุกออกมา

ฉีฉีรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก อยากจะหาที่เย็บติดเข้าไป

ทันใดนั้นมู่ยู่วฉีมีสีหน้าที่อบอุ่น มองฉีฉีด้วยสายตาหยาดเยิ้ม

"เธออยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนจริงๆ?"

เอ่อ......

พูดออกมาแล้ว ตัวเองก็ไม่สามารถที่จะหักหน้าตัวเอง ไม่มีวิธีแล้ว ฉีฉีจำใจต้องผงกศีรษะ

ได้รับคำตอบนี้ มู่ยู่วฉีพึงพอใจมาก เมื่อกี้กำลังกลัดกลุ้มใจก็หมดเกลี้ยงไป มองฉีฉีแล้วยกมุมปากขึ้น

"อยากให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอพูดตรงๆก็จบทำไมจะต้องใช้วิธีวกไปวนมา"

เวลานี้ ฉีฉียิ้มแห้งอย่างจนปัญญา พูดคำอื่นออกมาไม่ได้

"ในเมื่อเธอไม่อยากให้ฉันทำเรื่องไร้สาระมาก ฉันก็ฟังเธอ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปให้พวกเขาเกิดเองตายเองต่อสู้เพื่อตัวเอง"

เห็นได้ชัดว่ามู่ยู่วฉีเห็นด้วยแล้ว แต่ทำไมฉีฉีรู้สึกว่าเรื่องกลายเป็นซับซ้อนมากขึ้นล่ะ?เธอทำให้มู่ยู่วฉีเข้าใจอะไรผิดแล้วใช่หรือไม่?

ไอ๋ เรื่องนี้ยุ่งกันไปใหญ่แล้วจริงๆ

ฉีฉีชำเลืองมอง ทันใดนั้นนิ้วมือของมู่ยู่วฉีถูกสายตาดึงดูดไป

"เฮ้ย นิ้วมือของคุณเป็นอะไร ได้รับบาดเจ็บ?"

ได้ยินคำพูดของฉีฉี มู่ยู่วฉีรีบเอามือวางไว้ที่อื่น น้ำเสียงไม่สบายใจ พูด"ไม่มีอะไร ไม่ระวังถูกบาด"

"ทายาหรือยัง?"

"อืม จัดการเรียบร้อยแล้ว วางใจเถอะ"

ฉีฉีผงกศีรษะไม่ได้พูดอะไรอีก

หลังจากเงียบสงบ บรรยากาศเปลี่ยนเป็นอึดอัดขึ้นมา มากจนกระทั่งมีความสับสนเล็กน้อย

มู่ยู่วฉีมองสายตาของฉีฉี ก็เปลี่ยนเป็นร้อนวูบวาบ เหมือนกับกำลังรออะไรอยู่

กลืนน้ำลายลงคอ ฉีฉีเงยศีรษะขึ้นยิ้มให้กับมู่ยู่วฉี พูดว่า"อย่างนั้น ฉันอิ่มแล้ว กลับห้องก่อนนะ คุณค่อยๆกิน"

พูดจบ ฉีฉีเหมือนกับหนี หมุนตัวรีบเดินกลับห้องอย่างรวดเร็ว

มองตามแผ่นหลังของฉีฉี มู่ยู่วฉีหรี่ตาลง

ชัดเจนมาก ฉีฉียังไม่กล้าเผชิญหน้ากับความรู้สึกตัวเอง แต่ไม่เป็นไร เขาสามารถทำให้ฉีฉียอมรับตัวเอง นี่เป็นเรื่องที่ไม่ช้าก็เร็ว

มู่ยู่วฉีลูบไล้ที่นิ้วมือ สายตายืนกรานดื้อรั้น

.......................

ในมือกุมโทรศัพท์ สีหน้าของเซี่ยอันน่าสงสัยหนักมาก

เสี่ยวอวี้หลินเพิ่งจะอาบน้ำออกมา มองเห็นเซี่ยอันน่ามีเรื่องในใจคิดหนักนั่งลงบนโซฟา ก็เดินไปหาเธอ กอดเธอเบาๆถาม"คิดอะไร?"

"สองวันมานี้ฉันโทรหาฉีฉีกับชูวเสวีย ทำไมทั้งสองคนไม่มีใครรับสายเลยสักคน?"

เสี่ยวอวี้หลินใช้ผ้าขนหนูเช็ดที่ศีรษะตัวเอง สับหลีกสายตาพูด"อาจจะยุ่งอยู่"

"ถึงจะยุ่งก็ไม่ถึงกับไม่รับสายโทรศัพท์เลยหรอกนะ"

"ฉันโทรหาหนานกงเจาหรือว่าเป็นมู่ยู่วฉีให้ บางทีพวกเขาอาจจะรู้อะไร"

"อย่างนั้นรีบโทรเถอะ ฉันรู้สึกเป็นห่วง"

"โอเค"

ในเวลาที่เซี่ยอันน่าจ้องมองอย่างกระตือรือร้นนั้น เสี่ยวอวี้หลินให้ความสำคัญโดยการโทรหาหนานกงเจากับมู่ยู่วฉี

การที่เซี่ยอันน่าติดต่อฉีฉีกับเย่ชูวเสวียไม่ได้ ต้องเป็นกลอุบายของมู่ยู่วฉีแน่นอน

และเวลานี้เสี่ยวอวี้หลินกำลังช่วยมู่ยู่วฉีปิดบัง ในเวลาที่ถามสถานการณ์ยังบอกเป็นนัยๆว่าเซี่ยอันน่านั่งอยู่ข้างกายตัวเอง