บทที่527 ให้โอกาสเธอหนึ่งครั้ง

มีพนักงานนำเมนูมาส่งให้ เย่ชูวเสวียเลื่อนไปตรงหน้าฉีฉี พูดว่า "เธออยากดื่มอะไร?"

ฉีฉีตอบโดยไม่คิด ก็พูด"ลาเต้"

"เป็นอย่างที่คิดไว้เลย"เย่ชูวเสวียส่ายศีรษะ หลังจากนั้นพูดกับพนักงานว่า"รบกวนคุณ เอาลาเต้หนึ่งแก้ว เอาจาเมกาบูลเมาท์เทนหนึ่งแก้ว ของหวานหนึ่งชุด"

"ขอถามหน่อย คุณต้องการชุดAหรือชุดB"

"Aค่ะ"

คำตอบนี้ทำให้พนักงานจำใจต้องบอกว่า"ชุดAด้านในมีหลากหลายมาก ทั้งสองท่านกินหมด?"

"คนทั่วไปกินไม่หมด แต่ว่าพวกเราสองคนนักกินจุ อันนี้เล็กน้อย สบายมาก"

เห็นเย่ชูวเสวียยืดหยัด พนักงานก็ไม่ได้พูดอะไรมากความ เพียงแค่ผงกศีรษะเบาๆ"อย่างนั้นก็โอเค กรุณารอสักครู่"

ฉีฉีได้ยินทั้งสองคนคุยกัน แปลกใจมากว่าชุดAประกอบด้วยอะไรอยู่ในนั้น

ก้มศีรษะลงมองเมนู ฉีฉีมองดูรูปภาพหลังจากนั้นต้องเบิกตากว้าง

ฉีฉียกมือขึ้นนับจำนวน ปรากฎว่าในเมนูนี้มีเค้กอยู่สิบก้อนจริงๆ

เงยศีรษะมองที่เย่ชูวเสวีย ฉีฉีพูด " ถึงว่าเจริญอาหาร ไม่ว่าอย่างไรทั้งสองก็ไม่ได้กินแค่ของหวานเยอะแยะอย่างนี้นะ กินเหลือแน่นอนว่าสิ้นเปลือง ชูวเสวีย พวกเราเปลี่ยนชุดดีไหม"

สายตาหรี่ลง เย่ชูวเสวียหัวเราะคิกคัก พูด"อย่างนั้นก็ค่อยๆกิน อีกอย่างนะ ฉันเสนอพาเธอออกมาเดินเล่น ก็ต้องให้เธอกินอิ่มดื่มอิ่ม ต้องไม่เมินเฉย"

สีหน้าของฉีฉีแสดงให้เห็นถึงความลำบากใจ พูด"ถึงฉันกินอย่างเต็มที่ ก็กินไม่ไหวเยอะขนาดนี้นะ"

"ไอ๋หยา ฉันเชื่อความสามารถของเธอ"

ได้ฟังเย่ชูวเสวียพูดอย่างนั้น ฉีฉีก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เย่ชูวเสวียนั่งเล่นโทรศัพท์ ส่วนฉีฉีมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง

หันศีรษะกลับมา ทันใดนั้นฉีฉีมองเห็นร่างของคนคนหนึ่ง หลังจากนั้นชะงักไปสักพักหนึ่ง

พนักงานผู้หญิงที่ก้มทำความสะอาดอยู่ทางด้านนั้น ไม่ใช่หัวหน้าห้องเหรอ!?

มองเห็นหัวหน้าห้องแวบแรก ฉีฉีนึกว่าหัวหน้าออกมาทำงานหาเงิน

แต่พอย้อนคิดกลับไป หัวหน้าห้องถูกมหาวิทยาลัยบังคับด้วยกฎหมายให้ลาออกแล้ว ไม่ใช่นักศึกษาในมหาวิทยาลัยอีกแล้ว

กับการเห็นหัวหน้าห้องในรูปแบบนี้ ทำให้ฉีฉีไม่สบายใจ

เย่ชูวเสวียเห็นฉีฉีมองไปอีกทางด้วยความทึ่งงงงวย ก็ถาม"ฉีฉี เธอเป็นอะไรไหม?"

ฉีฉีก้มศีรษะลง พูด"ไม่ได้เป็นอะไร มองเห็นคนคุ้นเคยน่ะ"

"อย่างนั้นจะไปทักทายไหม?"

"ไม่ละ ฉันคิดว่าเธอไม่ได้อยากจะเจอฉันหรอก"

เห็นฉีฉีไม่อยากพูดอะไรมาก เย่ชูวเสวียก็ไม่ได้พูดต่อ

พอดิบพอดีกับของหวานมาส่ง เย่ชูวเสวียก็เริ่มชิม

เพราะว่าเธอเป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำของหวาน เธอมีเงื่อนไขกับของหวานค่อนข้างสูง

แต่ในเวลานี้เห็นเธอท่าทางที่พึงพอใจของเธอ ก็รู้ว่าของหวานในวันนี้ค่อนข้างผ่านด่าน

เห็นของหวานเหล่านี้ ฉีฉีนึกถึงร้านเบเกอรี่ของเเย่ชูวเสวีย ถาม"หลายวันแล้วเธอไม่ได้ไปร้านเบเกอรี่ ไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ?"

"ไม่มีปัญหานะ มีหนานกงช่วยฉันดูแล ฉันวางใจมาก"

เย่ชูวเสวียนำเวลาทั้งหมดมาให้เธอ แม้กระทั่งทิ้งกิจการของเธอ นี่ทำให้ฉีฉีรู้สึกเกรงใจมาก

"ที่จริงฉันอยู่คนเดียวไม่ได้มีปัญหา เอาอย่างนี้ไหม เธอกลับไปเอถะ"

คำนี้ทำให้สีหน้าของเย่ชูวเสวียเปลี่ยน ถาม"ทำไม เธอต้องการไล่ฉันไป?"

ฉีฉีรีบโบกมือพัลวัน พูด"ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น เพียงแค่รู้สึกว่าทำให้เธอกับแฟนต้องแยกจากกัน ทำให้เธอลำบาก"

"เฮ้ย ไม่ขนาดนั้น หาโอกาสเจอเขาก็โอเคแล้ว ก็เหมือนกับตอนนี้ อีกสักพักหนานกงก็มา ก็นับว่าเป็นการนัดพบแล้ว"

ที่แท้ เย่ชูวเสวียมีความคิดแบบนี้ ก็ไม่แปลกที่เธอสั่งของหวานเยอะขนาดนี้

ฉีฉีดื่มกาแฟแล้วพูด"ที่นี่ใกล้กับห้องสมุดมณฑล อีกสักครู่ฉันจะไปอ่านหนังสือที่นั่น ไม่ทำให้เธอเสียเวลานัดพบแล้ว"

"พูดอะไรกัน เป็นฉันที่นัดเธอออกมา จะทิ้งเธอไว้คนเดียวได้อย่างไร"

"แต่ว่า......"

"ไอ๋หยา นั่งดื่มด้วยกัน พูดคุยกัน ก็ดีแล้ว อีกอย่างหนานกงเขาศรัทธาเธอมาก คาดไม่ถึงว่าจะปฏิเสธมู่ยู่วฉี มีนิสัยที่เป็นเอกลักษณ์มาก"

คำนี้ทำให้ฉีฉีอายจนหน้าแดง พูด"นี่ก็ไม่ใช่เรื่องอะไรที่ใหญ่โตเลย"

"ยังไม่นับว่าเป็นเรื่องใหญ่เหรอ?เธอประเมินตัวเองต่ำไป เธอรู้ไหม ตอนนี้เธอก็เหมือนกับวีรสตรี"

เย่ชูวเสวียยิ่งพูดยิ่งเว่อร์ ทำให้ฉีฉีเขินอาย

ยังดีที่หนานกงเจามาถึงร้านกาแฟอย่างรวดเร็ว ช่วยให้ฉีฉีรอดพ้น

หนานกงเจาพูดคุยกับเย่ชูวเสวียเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องในร้าน มองฉีฉีเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม ในสายตายังเจาะลึก

สายตาอย่างนี้ ทำให้ฉีฉีกินไม่ลง ขมวดคิ้วขึ้นพูด"ขอร้องล่ะ พวกคุณอย่ามองฉันเหมือนกับสัตว์หายากได้ไหม?"

"ใครให้เธอหายากล่ะ ผู้หญิงที่สามารถปฏิเสธมู่ยู่วฉีได้ ครั้งแรกเลยนะที่เจอ"

"ถึงแม้จะเป็นคนแรก แต่ไม่ใช่ครั้งสุดท้าย ต่อไปพวกคุณก็ชินแล้ว"

"ฮา นั่นฉันก็ไม่คุ้นชินแล้ว ผู้หญิงคนหนึ่งปฏิเสธเขา เขาก็มาดื่มเหล้ากับฉัน ให้เหล้าคลายความกลุ้มใจ คิดๆแล้วก็หวาดหวั่น"

ได้ฟังคำพูดนี้ ฉีฉีมีสีหน้าสงสัย

เธอคาดไม่ถึงว่า เพื่อตัวเองนั้นแล้วมู่ยู่วฉีถึงกับต้องไปดื่มเหล้าคลายความกลุ้มใจ หรือว่าเพราะตัวเองปฏิเสธ ทำให้เกิดผลกระทบกับเขาลึกมากขนาดนั้น?

ฉีฉีก้มศีรษะ เม้มริมฝีปากไม่พูดอะไรออกมา

เห็นเธอเป็นอย่างนั้น เย่ชูวเสวียผลักหนานกงเจาเล็กน้อย พูด"เห็นชัดๆว่าพวกผู้ชายอย่างพวกคุณอยากดื่มเหล้า อยากเมา ไม่ต้องเอาผู้หญิงมาเป็นข้ออ้าง"

หนานกงเจาเข้าใจความหมายของเย่ชูวเสวียอย่างรวดเร็ว ผงกศีรษะพูด"ใช่ๆๆ ฉันพูดไม่เหมาะสม เธออย่าใส่ใจนะ"

อีกฝ่ายปิดบังความผิด ยิ่งทำให้ฉีฉีไม่สบายใจ จำใจต้องยิ้มออกมาปิดบังให้ผ่านไป

ภาพที่ทั้งสามคนกำลังพูดคุยกัน อยู่ในสายตาของหัวหน้าห้อง

เธอสบายจริงๆ เห็นอยู่ชัดๆว่าฉีฉีเป็นผู้หญิงไม่ดี ทำเพื่อเงินและพัวพันกับคนมีเงิน ทำไมพวกเธอต้องรับโทษแทนเธอ !? ชีวิตของเธอทั้งหมดพังทลายแล้ว!!

ตอนนี้ เธอเพิ่งจะออกมาจากที่กักตัว เสียแรงไปมากมายถึงได้ทำงานเป็นพนักงาน ทำงานหนักแทบตายเพื่อจะได้เงินเดือนเล็กน้อย

และฉีฉีสามารถที่จะนั่งอย่างสง่างามอยู่ด้านนั้น ใช้ผลพวงจากแรงของตัวเอง

มีสิทธิอะไร!?

สิทธิที่เธอใช้กลอุบายอย่างสุนัขจิ้งจอก?เธอไม่ยินดี!!

หรี่ตาลง หัวหน้าห้องเดินไปหาฉีฉีด้วยความโมโห ทันใดเรียกชื่อของเธอขึ้น