ตอนที่ 538
บทที่ 540 คำถาม
October 22, 2026
“นี่กำลังชมเชยผมหรือว่ากำลังทำร้ายผม ?”
“คิดยังไงมันก็ดี แต่ว่าคืนนี้ จะขาดอีกไม่ได้แล้ว”
คำเชิญของคนตรงข้าม ทำให้ฉีฉีลังเลเล็กน้อย และไม่ได้ตอบรุ่นพี่ไปในทันที
รุ่นพี่ดูเหมือนจะรู้ถึงความกังวลของฉีฉี จึงพูดไปว่า：“ คืนนี้ จะมีนักเรียนคนอื่นมาด้วย แบบนี้คุณก็คงจะไม่รู้สึกอึดอัดแล้วใช่ไหม ?”
ยังมีคนอื่น ? ถ้างั้นก็ไม่ใช่การสอนพิเศษแบบตัวต่อตัวแล้ว ?
เมื่อคิดแบบนี้ ฉีฉี “อิอิ” ยิ้มออกมา เหมือนยกก้อนหินใหญ่ออกไปจากใจ
รุ่นพี่เป็นคนที่ดีมาก อ่อนโยนละเอียดอ่อนและเป็นสุภาพบุรุษมาก ยังคิดแทนคนอื่นอีกด้วย เขาจะต้องเป็นแฟนที่ดีมากแน่ๆ
แต่น่าเสียดาย ในใจของเธอเต็มไปด้วยคนอื่นแล้ว ไม่อย่างนั้น เธอจะต้องจีบรุ่นพี่อย่างแน่นอน
เมื่อเห็นฉีฉียิ้มอย่างผ่อนคลาย รุ่นพี่ก็พูดว่า：“ ตอนนี้หมดกังวลแล้วใช่ไหม ไม่มีข้ออ้างที่จะขาดแล้วสินะ ?”
ฉีฉีสายหัวไปมาและพูดว่า：“ ไม่ค่ะไม่ค่ะ ฉันจะไปตรงเวลาแน่นอนค่ะ”
“งั้นก็ดี ไปเรียนเถอะ”
“อืม”
ฉีฉีหันไปเดินได้ไม่กี่ก้าว จากนั้นจู่ๆก็หันศีรษะมา ยิ้มและพูดกับรุ่นพี่ว่า：“ รุ่นพี่ ขอบคุณนะคะ”
รุ่นพี่โค้งปากยิ้มและพูดว่า：“ เด็กโง่ ขอบคุณอะไร ผมเป็นครูของคุณนะ ”
คำพูดของเขา ดูเหมือนจะช่วยผ่อนคลายความลังเลในใจของฉีฉี ให้เธอปล่อยวาง และไม่กังวลอีกต่อไป
หลังจากวันนั้น ฉีฉีก็ยังคงเรียนพิเศษกับรุ่นพี่สอนต่อไป
นอกจากเธอแล้ว ยังมีนักเรียนอีกสามคน พวกเขาจัดตั้งกลุ่มเรียนเล็กๆ และมักจะรวมกลุ่มเพื่อช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
รุ่นพี่ช่วยฉีฉี จะต้องมีการร้องเรียนอย่างแน่นอน
แต่เมื่อมองเห็นความสำเร็จของคนอื่นๆ หลายคนจะต้องตกตะลึง
ที่แท้ มันเป็นการช่วยนักเรียนที่เรียนแย่ได้เกรดที่ดี
ด้วยวิธีนี้ ไม่มีใครพูดอะไร และในทางกลับกันพวกเขาต่างยกย่องความรับผิดชอบและศีลธรรมอันสูงส่งของรุ่นพี่
พายุที่กำลังจะเกิดขึ้นได้หายไป ราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
แต่เพราะพายุที่ไม่มีรูปร่างนี้ ฉีฉีจึงรู้สึกผิดกับรุ่นพี่อย่างสุดซึ้ง รู้สึกว่าตัวเองตามคนอื่นๆใครพูดอะไรก็ตามนั้น ทรยศความรักของรุ่นพี่ที่มีต่อตัวเอง
ดังนั้น เธอจึงขยันมากกว่าคนอื่น เธอต้องใช้เกรดของเธอเพื่อมาตอบแทนรุ่นพี่
การนอนไม่หลับลืมทานข้าวของเธอ และการไม่สนใจใคร ทำให้ใจของเขารู้สึกอึดอัด
หลังจากที่ไม่ได้เห็นฉีฉีมาเป็นเวลากว่าสิบวัน ทำให้ความคิดถึงของมู่ยู่วฉีเอ่อล้นออกมา และไม่มีทางที่จะปล่อยวางได้เลย
เขากังวลว่าตัวเองจะทำให้ฉีฉีเสียเวลา ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจไปหาเธอก่อนเธอนอน และพูดคุยกันแบบสบายๆสักสองสามประโยค
แต่ฉีฉีกลับไม่ได้อยู่ในหอพัก
เขารู้จากปากของนักเรียนมาว่า มีอาจารย์สอนพิเศษให้เธอ และในเวลานี้ก็ยังไม่เลิกเรียน
เกือบจะห้าทุ่มแล้ว ก็ยังไม่เลิกเรียน เด็กคนนี้ใจสู้จริงๆ
มู่ยู่วฉีรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย จากนั้นอดไม่ได้ที่จะเดินไปข้างล่างตึกเรียน
ตรงนั้นมีเพียงห้องเรียนเดียวที่ยังเปิดไฟอยู่ ดังนั้นมู่ยู่วฉีจึงหาฉีฉีเจออย่างรวดเร็ว
เมื่อเปิดกระจก เขาก็มองไปที่ฉีฉีอย่างกระตือรือร้น
เธอดูเหมือนจะผอมลงอีกแล้ว ไม่ค่อยได้กินข้าวใช่ไหมนะ ? เด็กคนนี้ ไม่ดูแลตัวเองเลย มักจะทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เสมอ
ฉีฉีดูเหมือนจะเจอกับปัญหาที่ยาก เธอขมวดคิ้วแน่น เขียนในระดาษอยู่นาน ในที่สุดก็วาดรูปไปเรื่อยลงบนกระดาษด้วยความโกรธเคือง ริมฝีปากของเธอแดง
พฤติกรรมของเธอเหมือนกับเด็ก ทำให้มู่ยู่วฉีอดไม่ได้ที่จะยิ้ม รู้สึกว่าตัวเองโดนวางยาแล้วจริงๆ แม้แต่เธอโกรธ ก็ยังรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก
แต่ในเวลาต่อมา มีผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาใกล้ฉีฉี ยิ้มและพูดอะไรบางอย่างกับเธอ
ฉีฉีเงยหน้าขึ้น และพูดคุยกับเขา ชายคนนั้นพูดอธิบายให้ฉีฉีฟังอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าฉีฉียังไม่ได้ตรงไหน เขาก็จะหยุด ค่อยๆให้เธอเข้าใจมันอย่างช้าๆ
ภายใต้คำแนะนำของชายคนนั้น ทันใดนั้นฉีฉีก็ตระหนักได้ และยิ้มอย่างมีเสน่ห์ให้กับชายคนนั้น
และชายคนนั้น ยื่นมือออกมาลูบหัวฉีฉี ท่าทางเหมือนลูบหัวสัตว์เลี้ยง
เมื่อเห็นฉากนี้ สีหน้าของมู่ยู่วฉีค่อยๆเย็นชาลง เขากดริมฝีปากแน่น และจ้องมองไปที่ชายคนนั้นอย่างเย็นชา
เด็กผู้ชายก็ยังคงให้คำปรึกษากับคนอื่นๆ แต่เขาไม่ค่อยอดทนกับคนอื่นๆ แต่กลับอดทนกับฉีฉีมากกว่า รอยยิ้มนั้น ก็แปลกจากคนอื่นด้วย
มู่ยู่วฉีรู้ดีว่านี่มันหมายความว่าอะไร
ไม่นาน การติวก็เสร็จสิ้นลง พวกนักเรียนต่างแยกย้าย กลับหอพักไปพักผ่อน
ฉีฉีก็เตรียมตัวที่จะออกไป แต่รุ่นพี่กลับเรียกเธอไว้
“ฉีฉี พวกเราไปด้วยกันป่ะ”
“ด้วยกัน ?”
“อืม วันนี้เป็นวันที่ผมต้องเข้าเวรที่ตึกหอพัก และพวกเราไปทางเดียวกันพอดีเลย”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉีฉียิ้มและพูดว่า：“ เป็นอย่างนี้นี่เอง”
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน คุยกันเป็นระยะๆและบรรยากาศก็เข้ากันมาก
หลังจากเรียนมาทั้งวัน ฉีฉีต้องการเวลาพักผ่อนช่วงนี้
ดังนั้นรอยยิ้มของเธอจึงสดใสเป็นพิเศษ ราวกับว่าต้องการลบล้างความกังวลทั้งหมดในวันนี้
ทันใดนั้น เท้าของรุ่นพี่ก็หยุดก้าวลง ฉีฉีมองไปที่เขาอย่างสงสัย และพบว่ารุ่นพี่มองไปข้างหน้าด้วยสายตาเย็นชา
ฉีฉีมองตามสายตาของเขาไปเพื่อมองดู จากนั้นก็ผงะ
“มู่ยู่วฉี！ ?”
ขณะนี้ คนที่ยืนอยู่ข้างหน้าของทั้งสอง ก็คือมู่ยู่วฉี
เขาจ้องมองไปที่คนทั้งสองอย่างว่างเปล่า ในที่สุดเขาก็หันมาจ้องมองฉีฉีและถามว่า：“ ดึกขนาดนี้แล้ว ยังไม่พักผ่อนอีกเหรอ ?”
“ไม่ เพิ่งเลิกเรียน”
“เพิ่งเลิกเรียน? เท่าที่ผมรู้มา การเรียนด้วยตัวเองเสร็จไปนานแล้วนะ”
ฉีฉีไม่ค่อยชอบน้ำเสียงที่ซักถามของมู่ยู่วฉีแบบนี้ แต่เนื่องจากรุ่นพี่อยู่ข้างๆ จึงพูดอะไรไม่ค่อยได้ ทำได้เพียงพูดอย่างอดทนว่า：“ เรียนด้วยตัวเองเสร็จแล้ว แต่ว่าอาจารย์สอนพิเศษเสริมให้กับฉัน ”
“อาจารย์ ?”
“อ่า ใช่ เขาคืออาจารย์ของฉัน และก็เป็นรุ่นพี่ของฉัน”
จากนั้น ฉีฉีก็แนะนำมู่ยู่วฉีให้กับรุ่นพี่
แต่มู่ยู่วฉีไม่สนใจที่จะรู้จักชายคนนี้ เพียงแค่มองขึ้นไป แล้วก็จ้องมองเขา
แต่รุ่นพี่ก็ยังคงสุภาพมาก เขามองไปที่มู่ยู่วฉีด้วยรอยยิ้มและถามว่า：“ สวัสดีครับ คุณใช่เพื่อนของฉีฉีใช่ไหม ?”
“สนิทกันมากกว่าเพื่อน”
ที่จริง มู่ยู่วฉีอยากตอบไปว่าเป็น “แฟน” แต่ก็กลัวว่าฉีฉีจะคลั่ง ดังนั้นเขาจึงใช้คำที่ดูซับซ้อนมาอธิบายความสัมพันธ์ของพวกเขา
แต่คำอธิบายนี้ ก็ทำให้ฉีฉีหน้าแดง และพูดอย่างไม่พอใจว่า:“ มู่ยู่วฉี พูดดีๆหน่อย ！”
“ผมก็พูดดีๆอยู่นี่ไง”มู่ยู่วฉีเริ่มแกล้งโง่และพูดว่า：“ ผมกลัวว่าเธอจะไม่ชินกับการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ดังนั้นผมจึงต้้งใจส่งอาหารให้เธอเป็นพิเศษ”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ฉีฉีห่อเหี่ยวในทุกวัน เธอรีบส่งเสียงพร้อมกับพูดเตือนว่า：“ มู่ยู่วฉี พูดบ้าอะไร ที่นี่ส่งของกินเข้ามาไม่ได้ ！”
“ไม่ได้เหรอ ?”
！