ตอนที่ 554
บทที่ 556 ถูกขายแล้ว
October 22, 2026
ยังพูดไม่จบ ฉีฉีมองไปที่มู่ยู่วฉีจากมุมตาของเธอและก้มศีรษะลงเพื่อเขียนอะไรบางอย่าง
เมื่อมองไปที่เขาด้านข้าง ฉีฉีก็รู้สึกแย่ในใจ
“มู่ยู่วฉี คุณกำลังทำอะไรอยู่?”
หลังจากเขียนชิ้นสุดท้าย มู่ยู่วฉีก็พูดอย่างธรรมชาติว่า "เซ็นชื่อ"
ฉีฉีแทบคลั่งและตะโกน "แกบ้าไปแล้วเหรอ! เรื่องเอาเปรียบแบบนี้ก็ยังจะทำ!"
มู่ยู่วฉียอมรับโดยพูดว่า “มันเป็นเรื่องธรรมดาที่จะชำระหนี้ มาเถอะ คุณเซ็นชื่อด้วย”
เมื่อพูดเช่นนั้นมู่ยู่วฉีก็จับมือฉีฉี
ฉีฉีวางมือของเธอไว้ข้างหลัง เธอส่ายหัวและพูดว่า "ฉันไม่ต้องการ"
เจ้านายที่อยู่ข้างๆ พูดว่า”คุณไม่จำเป็นต้องเซ็น คุณสามารถพิมพ์ลายนิ้วมือของคุณได้"
เมื่อเสียงนั้นลดลง กล่องหมึกวางอยู่ตรงหน้าฉีฉี
ฉีฉียิ้มเยาะเย้ย และชี้ไปที่เจ้านายเพื่อพูดอะไรบางอย่าง
บอกว่าสายไปแล้ว มู่ยู่วฉีก็คว้านิ้วของฉีฉีประทับแผ่นหมึกแล้วกดลงไปที่สัญญา
“ไม่ มู่ยู่วฉี !!"
ฉีฉีกรีดร้อง แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปลายนิ้วมือที่ชัดเจนบนสัญญานั้นถูกต้อง
มันมันยุคไหนๆแล้ว ในที่สุดตัวเองก็ถูกขาย!
ยิ่งฉีฉีคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่เขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นและตะโกนใส่มู่ยู่วฉี “มู่ยู่วฉี คุณเป็นเพื่อนร่วมทีมที่โง่เง่า"
“ฉันมีความรับผิดชอบ ถ้าฉันทำอะไรผิด ฉันจะรับผิดชอบมันเอง”
“นั่นมันเกี่ยวกับเงิน ทำไมคุณต้องให้ฉันมาลำบากกับคุณด้วย!”
"เพราะเราต้องแบ่งปันร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน"
ในช่วงเวลาของฉีฉี ฉันรู้สึกปวดหัวมาก ราวกับว่าการพูดคุยกับมู่ยู่วฉีกำลังซีซอให้ควายฟัง
ฉีฉีเอามือจับหน้าผาก แล้วพูด “มู่ยู่วฉี ฉันเสียใจมากที่ได้รู้จักคุณ!”
เมื่อถือสัญญาสองฉบับ เจ้านายเก็บเอกสารพวกเขาอย่างระมัดระวัง และพูด “คุณอาศัยอยู่ในห้องพักของแขก จากนี้ไปคุณจะต้องอาศัยอยู่ในห้องพักคนงาน"
ฉีฉีเงยหน้าขึ้นทันทีและคัดค้าน "ฉันจ่ายค่าห้องแล้วและฉันควรจะพักในห้องพักแขก"
“โอ้ ฉันจะหักค่าบ้านของคุณจากเงินเดือน เพื่อที่คุณจะได้ประหยัดค่าทำงานห้าวัน"
งั้นก็ได้.......
เมื่อเห็นฉีฉีจ้องมองตัวเองด้วยความงุนงง เจ้านายจึงถามว่า “มีอะไรจะพูดอีกไหม?"
ตอนนี้ฉีฉีสามารถพูดอะไรได้อีก? หรือ เขายังจะพูดอะไรอีก?
เขาก้มหัวลงอย่างอ่อนแรง ฉีฉีส่ายเล็กน้อย ยอมรับชะตากรรม
“ก็ดีถ้าคุณไม่มีอะไร ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไปคุณจะต้องรับผิดชอบในการทำความสะอาด การประชาสัมพันธ์ และการจัดหาและการตลาด ทำอาหารและซักรีด"
หน้าที่งานเหล่านี้ ทำให้ฉีฉีขมวดคิ้ว
“ขอโทษนะ มีคนพนักงาน อื่นๆในโรงแรมนี้ไหม?”
“ก่อนหน้านี้มี เพิ่งลาออกเมื่อไม่นานมานี้ มีคำถามอื่นๆ อีกไหม?”
ฉีฉียกมือขึ้นอย่างรีบร้อนและพูดว่า "มี"
"มีปัญหาอะไร?"
“ให้เรามีงานทำหลายๆงาน ฉันขอขึ้นเงินเดือน!"
"ไม่มีทาง."
เจ้านายปฏิเสธโดยไม่คิดเรื่องนี้
อย่างไรก็ตามฉีฉียืนกรานอย่างมาก และพูดว่า “ถ้าไม่ขึ้นเงินเดือน เราก็จะไม่กระตือรือร้นและไม่สามารถทำงานให้เสร็จทันเวลาได้ คุณคือคนที่ต้องทุกข์ในที่สุด ฉันขอแนะนำให้คุณคิดอย่างรอบคอบ "
"นี้……"
เจ้านายลังเลเล็กน้อย แต่มู่ยู่วฉีพูดขึ้นในขณะนี้
“ฉีฉี คบคนไม่ควรแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัว พวกเราต้องทำด้วยความรู้สึกชดใช้ ...”
อาการปวดหัวของฉีฉีก็ดีขึ้น และเมื่อเขาได้ยินมู่ยู่วฉี มันก็เริ่มกลับมาเจ็บปวดอีกครั้ง
หันศีรษะและจ้องไปที่มู่ยู่วฉี ฉีฉีตำหนิ "หุบปาก!"
มู่ยู่วฉีเม้มริมฝีปากสีหน้าของเขาเสียใจราวกับว่าเขาไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถูกดุเมื่อเขาพูด
เมื่อเห็นท่าทางนี้ เจ้านายก็พูดทันทีว่า “ดูสิ สติของคู่ของคุณสูงแค่ไหน สาวน้อยอย่าคิดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ในใจเสมอไป แต่จงปรับปรุงคุณภาพและความรู้ของคุณ!"
อา ใครกันแน่ที่หน้าเงิน!
ฉีฉี มองไปที่เจ้านายและต้องการพูดอะไรบางอย่าง
แต่เจ้านายกำลังจะไถลหนี หันหน้าและจากไป
ฉีฉีกำลังจะไล่ตามเขา แต่มู่ยู่วฉีหยุดเขาและพูดอย่างร่าเริง "ไป ฉีฉีฉันจะช่วยคุณย้ายของ"
เธอผลักมือของมู่ยู่วฉีออกและพูดด้วยความโกรธ “มู่ยู่วฉี หยุดทำร้ายฉันสักที โอเค!"
แต่มู่ยู่วฉีมองเธออย่างจริงจังและพูดว่า “ทำไมพูดแบบนั้น ฉันกำลังพาคุณก้าวไปด้วยกัน"
“ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ต้องการความก้าวหน้าแบบนี้ ก็ปล่อยให้ฉันล้มตลอดไป!”
“งั้นก็ไม่ได้ ความคิดของคุณมันผิด คุณต้อง ... ฉีฉี อย่าไป ฉันยังพูดไม่จบ!"
ฉีฉีเพิกเฉยต่อมู่ยู่วฉีและเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเป็นครั้งแรกที่เธอพบว่ามู่ยู่วฉีเป็นอันตรายถึงชีวิตจริงๆ เมื่อเธอคิดถึงเรื่องนี้
...
เนื่องจากพวกเขากังวลว่านาฬิกาจะถูกส่งคืน นักเรียนจึงยุติการเดินทาง กลุ่มนี้ออกเดินทาง ตั่งแต่เช้าและกลับไปโรงเรียน
เมื่อฉีฉี พบว่าพวกเขาเกือบจะถึงโรงเรียนแล้ว
ฉีฉีโกรธมากที่เธอไปไม่ได้
เมื่อเทียบกับความโกรธของฉีฉีมู่ยู่วฉีมีความสุขกับชีวิตนี้มาก แม้ว่าเขาจะได้รับคำสั่งจากเจ้านาย
ผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่โดนวางยาใช่ไหม?
ฉีฉีมองไปที่มู่ยู่วฉีที่กำลังยุ่งอยู่กับการเดินไปรอบๆ ก็รู้สึกงงงวย
เมื่อเห็นฉีฉีจ้องมองตัวเองและไม่ทำงาน มู่ยู่วฉีก็ตบหัวเธอเบาๆและพูดว่า “ฉีฉี อย่าขี้เกียจมาทำงาน!"
ฉีฉีตะคอกและพูดว่า “ไม่จ่ายค่าจ้างใดๆ จะตั้งใจทำงานทำไม"
“ความคิดของคุณผิด คุณอยู่ที่นี่แล้ว คุณต้องทำมันให้ดี และคุณจะไม่เสียเวลาอีกต่อไป"
"ทำไมไม่เคยเห็นคุณกระตือรือร้นมาก่อน"
“เพราะฉันชอบที่นี่”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ ฉีฉีหันไปมองที่มู่ยู่วฉีและพบว่าแม้ว่าเขาจะยิ้ม แต่การแสดงออกของเขาก็จริงจัง
“ฉันชอบที่นี่มาก ฉันเคยอยากจะเปิดโรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่ง ซ่อนตัวอยู่กับธรรมชาติบนภูเขาเป็นเพื่อนกับต้นไม้และดอกไม้ ดูก้อนเมฆและฟังเสียงฝนตกปรอยๆ ยินดีจริงๆกับความรู้สึกเช่นนี้”
เมื่อพูด มู่ยู่วฉีก็หลับตาลงและดูเพ้อฝันและผ่อนคลาย
“คุณซึ้งกับมันมาก โรงแรมเล็กๆจะทำเงินได้อย่างไร?”
“เพื่อให้สนุกกับสิ่งนี้ เงินมีความสำคัญรองลงมา"
เขาเม้มริมฝีปากอย่างดูถูกเหยียดหยาม มู่ยู่วฉีพูดว่า “ฮึ่ม เมื่อคุณได้ยินสิ่งนี้ คุณเป็นองค์ชายที่ไม่เข้าใจความทุกข์ทรมานของโลก แม้ว่าคุณจะละทิ้งชื่อเสียงและโชคลาภที่คุณรู้วิธีที่จะสนุกกับตัวเองเท่านั้น "
“ตราบเท่าที่ฉันสามารถสร้างรายได้ ฉันสามารถมีความสุขกับชีวิตไปพร้อมกับการสร้างรายได้ ยิ่งปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”
ฉีฉีไม่เห็นด้วยกับคำพูดนี้ และโต้กลับ “มันยากมากที่จะหาเงิน ยิ่งปืนนัดเดียวได้นกสองตัว มันเป็นเรื่องโกหก"
“ถ้า ฉันหาเงินได้สบายๆ ให้คุณสบายอกสบายใจ คุณก็จะเป็นแฟนฉัน!"
ฉีฉีกำลังจะถกเถียงมู่ยู่วฉี แต่เขาไม่คาดคิดว่าผู้ชายคนนี้ เปลี่ยนเรื่องกะทันหันทำให้ฉีฉีไม่ทันระวัง
กระพริบตา ฉีฉีถาม "ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองคืออะไร?"
“นี่แสดงให้เห็นว่า ฉันมีความสามารถที่จะพึ่งพาความสามารถของตัวเองเพื่อดูแลคุณและมอบความสุขให้คุณได้"
"มันเป็นตรรกะที่ไร้สาระ"
“ฉันคิดว่ามันค่อนข้างดี ฉันตกลงแบบนี้"
“เฮ้ ฉันไม่เห็นด้วย"
“แล้วคุณหมายความว่า คุณไม่จำเป็นต้องถูกทดสอบ ก็ตกลงเป็นแฟนกับฉันเหรอ?”
“ทั้งหมดนี้คืออะไร และอะไรมู่ยู่วฉี อย่าพูดเรื่องไร้สาระอีกต่อไป!"
มู่ยู่วฉีดูเหมือนจะไม่ได้ยินและสรุปว่า “ตอนนี้ คุณมีเพียงสองทางเลือกเท่านั้น ตกลงเป็นแฟนกับฉัน หรือผ่านการทดสอบเพื่อเป็นแฟนของฉัน คุณพิจารณาเถอะ ค่อยให้คำตอบฉันในภายหลัง”
"ไม่... เฮ้ ฉันยังพูดไม่จบ อย่าออกไป!"
ฉีฉีกำลังจะไล่ตามมู่ยู่วฉี แต่มู่ยู่วฉีดูเหมือนจะแกล้งฉีฉีโดยตั้งใจวิ่งช้าหรือเร็วเพื่อป้องกันไม่ให้ฉีฉีไล่ตามเขา
ตอนนี้มู่ยู่วฉีตัดสินใจที่จะทำให้โรงแรมมีชีวิตขึ้นมา เริ่มลงมือ
อย่างไรก็ตามการเคลื่อนไหวของเขาค่อนข้างแรง จนปลุกเจ้านายในตอนเช้า
เขาลงบันไดอย่างง่วงนอนเจ้านายขยี้ตา และถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ตกใจกับภาพตรงหน้า
ฉันเห็นห้องโถงเดิมที่สะอาดถูกรื้อถอนไปแล้ว
มันตกลงมา มีฝุ่นลอยอยู่ในอากาศและสำลักจนไม่สามารถลืมตาได้
และผู้ยุยง ยังคงยุ่งอยู่กับรื้อถอนของเขา
เจ้านายตะโกนจนเสียงแหบ “คุณกำลังทำอะไร รื้อบ้าน หยุด หยุดเดี๋ยวนี้!"
เมื่อได้ยินเสียง มู่ยู่วฉีก็หยุดเคลื่อนไหวเช็ดเหงื่อออกจากหน้าผาก ยิ้มให้เจ้านาย และพูดว่า "สวัสดีตอนเช้า"
เมื่อเห็นห้องโถงที่ดีของเขากลายเป็นความยุ่งเหยิง เจ้านายก็หรี่ตาและตะโกด “คุณอธิบายให้ฉันเข้าใจ ดีกว่าว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่!"
“การจัดวางที่นี่ ไม่สมเหตุสมผลและประสบการณ์ของลูกค้าก็แย่มาก จำเป็นต้องได้รับการตกแต่งใหม่ สำหรับฉันแล้ว ฉันรื้อมุมทั้งหมดของล็อบบี้ออก เปิดตรงกลางเพื่อให้เกิดความโปร่งในการมองเห็น"
“ช่างทำตลกอะไร โรงแรมของฉันเปิดมาสิบปีแล้ว ไม่เคยมีใครบอกว่ามีประสบการณ์แย่ๆ คุณต้องการความโปร่งใส ในการมองเห็นขนแกะอะไร!"
“โอ้ คุณเชื่อฉันผลที่ออกมานั้นมันยอดเยี่ยมมาก"
“ไม่จำเป็น คุณรื้อมายังไง ติดตั้งกลับไปให้ฉันได้ ในขณะ คุณรื้อมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย!"
มู่ยู่วฉีก็ส่ายหัวซ้ำ ๆ และพูดว่า “ทำไม คุณไม่ทราบวิธีการเปลี่ยนแปลง ถ้าราคามันไม่ถูก ที่นี่ใครจะมา ลองคิดดูด้วยตัวคุณเอง คุณมีลูกค้ากลับมาที่นี่อีกไหม อัตราการเข้าพักลดลงเรื่อยๆ มีรีวิวเชิงลบมากขึ้นเรื่อยๆ และหากยังดำเนินต่อไป โรงแรมของคุณจะไม่ปิดตัวลง"
เจ้านายโกรธมากกับคำพูดของมู่ยู่วฉี หลังจากที่กลั้นไว้เป็นเวลานานใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและเขาก็ตะโกนว่า "ไร้สาระ!"
"อย่าคิดหน้าคิดหลังเกินไปในการทำธุรกิจคุณต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ อยู่เสมอ เพื่อให้ธุรกิจดำเนินต่อไปได้ คุณให้ฉันเปลี่ยนแปลงโรงแรมนี้ แล้วคุณจะทำเงินได้ทุกวันอย่างแน่นอน"
เมื่อได้ยินการทะเลาะกัน ฉีฉีก็มาดูความตื่นเต้น
เมื่อเห็นภาพที่น่าสังเวชในห้องโถง เขาเลิกคิ้ว
มู่ยู่วฉีไม่เคยเล่นไพ่ตามสามัญสำนึกและฉีฉีจะไม่แปลกใจในสิ่งที่เขาจะทำ
แต่เจ้านายรับไม่ได้และตะโกน “แกฟังไม่เข้าใจที่ฉันกำลังพูดเหรอ มันไม่จำเป็น! อย่าพูดถึงสิ่งที่ไร้ประโยชน์ รีบสร้างให้กลับสู่สภาพเดิม!"
ในขณะที่มู่ยู่วฉีทำงานต่อไป เขาพูดอย่างสบายๆ ว่า “คุณดูเหมือนจะไม่ได้คิด อย่างชัดเจนเกี่ยวกับปัญหา มีเพียงพวกเราสามคนที่นี่ คุณต่อต้านมันจะมีผลอะไรหรือ
“แก...แก... แกเป็นคนบ้า!”
ฉีฉีฟังด้านข้าง หัวเราะและพูดว่า “คุณเพียงรู้เหรอ เขาเป็นคนบ้า ถ้ายั่วยุเขาก็หมายความว่ากำลังมีปัญหา แต่ในความเป็นจริงชีวิตที่ยากลำบากของคุณเพิ่งจะ เริ่ม"
หลังจากได้ยินคำพูดของฉีฉีเจ้านายก็ลังเลและพูดอย่างโหดร้ายว่า "ฉันไม่ต้องการให้คุณทำงานให้ฉันรีบไปกันเถอะ"
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจก็พลุ่งพล่านและเมื่อดวงตาของเขาสว่างขึ้น เขาก็จะเริ่มพูดอะไรบางอย่าง
แต่มู่ยู่วฉีพูดขึ้นก่อน และปฏิเสธ “ได้ยังไง ฉันต้องอาศัยที่นี่เพื่อจีบแฟนฉัน จะออกไปไม่ได้”
เมื่อเห็นมู่ยู่วฉีพูดเรื่องไร้สาระฉีฉีก็ขมวดคิ้วและตะโกน "มู่ยู่วฉี!"
“งั้นเธอก็สัญญาว่าจะเป็นแฟนฉันตอนนี้?”
เมื่อหันไปที่ใบหน้ากระตือรือร้นของมู่ยู่วฉี ฉีฉีก็หยุดพูดอีกครั้ง
“เฮ้ ถ้าอย่างนั้น ทำได้แค่การกระทำที่เป็นประโยชน์เพื่อสร้างความประทับใจให้กับคุณเท่านั้น"มู่ยู่วฉีถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “โอเค ฉันจะทำงานต่อไป"
ด้วยเหตุนั้นมู่ยู่วฉีก็ยังคงทุบต่อไป
“ฉันบอกว่า หยุด หยุด!"
เจ้านายตะโกนเสียงดัง แต่มู่ยู่วฉีดูเหมือนจะไม่ได้ยิน
เนื่องจากการเคลื่อนไหวของมู่หยูฉีจึงมีฝุ่นละอองอยู่ทั่วไป เจ้านายต้องการมาหาเขาเพื่อขอทฤษฎี แต่กลับสำลักไอฝุ่นละออง ครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อเห็นว่าเจ้านายกำลังจะร้องไห้ ฉีฉีก็รู้สึกเสียใจกับเขา จึงปลอบใจ “ลืมไปเถอะ คุณหยุดเขาไม่ได้แล้ว ปล่อยเขาไป สุดท้ายให้เขาจ่ายเงินกับคุณในที่สุด "
“ถ้าเขามีเงินจ่ายฉัน ทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่!”
ประโยคนี้ทำให้ฉีฉีไม่สามารถหักล้างได้
“เอาล่ะ คุณทำได้แค่เชื่อใจเขา คุณจะสามารถหาเงินได้ทุกวัน คุณคิดอย่างนั้นไม่มีการหันหลังกลับ เเพียงแค่ปล่อยเขาไปอาจจะมีเรื่องที่น่าประหลาดใจได้”
เจ้านายหายไป เขาหอบจนทนไม่ไหวและกำลังจะกลับไปกินยาลดความดัน
ก่อนที่จะออกไป เขามองไปที่ฉีฉีพร้อมกับเตือนว่า”ถ้าคุณทำไม่ได้ตามที่คุณพูด ฉันจะเอาเรื่องพวกคุณให้ถึงที่สุด!"
หลังจากพูดจบเจ้านายก็หันหลังและจากไป ขณะที่ฉีฉีใช้ประโยชน์จากการพักผ่อนเดินไปหาเขาและถามว่า “มู่ยู่วฉีคุณแน่ใจหรือว่าสามารถดึงดูดแขกได้ แทนที่จะเปลี่ยนสถานที่นี้ ให้กลายเป็นซากปรักหักพัง?"
“ไม่ต้องกังวลเชื่อฉัน ฉันเรียนสถาปัตยกรรมศาสตร์ สำหรับสถานที่เล็ก ๆ แบบนี้ ไม่มีปัญหา"
มู่ยู่วฉียืนยัน ฉีฉีไม่ได้ทะเลาะกับเขาอีกต่อไป ใช้มือปิดปากและจมูกแล้วหันหน้าหนี
หลังจากปรับปรุงใหม่ในสามวัน ได้เปลี่ยนไปมากห้องนั่งเล่นสว่างไสวมากและเมื่อแสงแดดส่องเข้ามาทุกอย่างก็ดูมีชีวิตชีวา
ในห้องนั่งเล่นเช่นนี้ แม้แต่การนั่งเฉยๆก็ยังเป็นความเพลิดเพลินได้
เฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นยังคงเป็นเฟอร์นิเจอร์เก่า เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของแสงซึ่งทำให้เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้มีชีวิตใหม่
เมื่อพาฉีฉีและเจ้านายเดินไปรอบๆห้อง มู่ยู่วฉียิ้มและถามว่า “เป็นอย่างไร ผลเป็นอย่างไรบ้าง?"
พูดตามตรง ว่าเจ้านายชอบห้องนั่งเล่นแบบนี้
แต่ถ้าคุณแสดงความชื่นชมต่อหน้ามู่ยู่วฉี มันไม่ใช่แค่ตีหน้าตัวเอง เจ้านายจึงโค้งริมฝีปากของเขาอย่างขัดขืนและพูดว่า "งั้น ๆ "
มู่ยู่วฉีไม่สนใจสิ่งที่เจ้านายพูดและวิเคราะห์กับตัวเองว่า“คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ชอบเรื่องนี้มาก ฉันเขียนบทความด้านการตลาดให้คุณทางอินเทอร์เน็ตแล้วชื่อเสียงที่นี่จะค่อยๆเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ฉันเชื่อว่าจะมีคนมาที่นี่เร็ว ๆ นี้ "
“ฉันมีแขกมาที่นี่อยู่แล้ว จึงไม่จำเป็นทำอะไรซับซ้อน"
“คุณใช้กลยุทธ์ราคาต่ำ ประสบการณ์ของลูกค้าไม่ดี ส่วนใหญ่เป็นการพักเพียงครั้งเดียวและจะไม่กลับมาอีก ตอนนี้เราต้องการปรับปรุงความพึงพอใจของลูกค้าให้มาใช้บริการที่มีคุณภาพและขึ้นราคาสูงขึ้น"
เจ้านายจับคำหลักได้ดีและถามว่า "ขึ้นราคา?"
มู่ยู่วฉีพยักหน้าซ้ำๆ และพูดว่า “ใช่ มันคือการเพิ่มราคาต่อลูกค้า หากคุณต้องการสร้างรายได้ คุณต้องหาวิธีเพิ่มผลกำไรของคุณ ราคาเมื่อก่อนที่คุณเคยขาย คุณสามารถสร้างได้เท่าไร?”
“อยากขายราคาสูงเสียดฟ้า ใครจะมา”
“เรามีลักษณะเฉพาะของเราเอง บ่อน้ำพุร้อนเพื่อสุขภาพจากแร่ธาตุธรรมชาติอุดมไปด้วยไอออนของแร่ธาตุต่างๆ เป็นสถานที่ที่ดีเยี่ยมสำหรับการพักผ่อนและรักษาสุขภาพ"
เจ้านายถึงกับผงะถามว่า “น้ำพุร้อนเหรอ? น้ำพุร้อนแบบไหนทำไมฉันไม่รู้”
มู่ยู่วฉีกำลังจะอธิบายบางอย่าง เมื่อจู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถ