ตอนที่ 90
บทที่ 91 เบาะแสโป๊ะแตกแล้ว
October 22, 2026
“มู่เวยเวย อย่าลืมสถานะของตัวเอง รีบมาหาฉัน ไม่งั้นรับผิดชอบผลที่ตามมาเอง!” เย่ฉ่าวเฉินขัดบทสนทนาระหว่างทั้งสองคน และพูดขึ้นอย่างเย็นชา
มู่เวยเวยจ้องมองเขาอย่างเย็นชา พูดขึ้นอย่างไม่ซาบซึ้งพระคุณเลยสักนิด “ทำไมฉันต้องฟังนายด้วย? นายคิดว่านายเป็นใคร? ”
เย่ฉ่าวเฉินรูปลักษณ์พราวไปด้วยเสน่ห์นิดหน่อย เดินไปหาเธออย่างช้าๆ จับข้อมือเธอไว้แล้วพูดขึ้น “เธออยากรู้เหรอ? ”
มู่เวยเวยต่อต้าน “นอกจากยกเรื่องบริษัทมู่ซื่อมาขู่ฉัน นายทำอะไรได้อีก? ! แต่ตอนนี้ฉันคิดออกแล้ว บริษัทมู่ซื่อเป็นของลุงฉันแล้ว งั้นฉันจะสนใจไปทำไม? ”
เธอหมายความว่า อย่าคิดจะใช้บริษัทมู่ซื่อมาขู่เธออีก เพราะเธอไม่สนใจอีกแล้ว!
เย่ฉ่าวเฉินยิ้มเย็นชา ควักโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ หลังจากบังคับให้เธอดูเสร็จก็รีบเก็บมัน น้ำเสียงปนไปด้วยความเย็นชานิดหน่อย “เห็นชัดหรือยัง? ตอนนี้ก็ตัดสินใจซะว่าอยากหนีไปกับเขาไหม”
มู่เวยเวยอ้าปากค้างทันที เมื่อครู่นี้ถึงจะแค่แวบเดียว แต่คนที่ปรากฏขึ้นในหน้าจอโทรศัพท์เย่ฉ่าวเฉิน คือลุงขอเธอจริงๆ ไม่ผิดแน่!
ใจสั่นทันที ผู้ชายคนนี้ทำบ้าอะไรอยู่กันแน่?
เมื่อครู่นี้เห็นลุงโดนเชือกมัดแขนขาเอาไว้ ปากถูกยัดด้วยผ้าฝ้าย หรือเขาโดนเย่ฉ่าวเฉินลักพาตัวไป? !
แต่ทำไมเขาถึงทำแบบนี้? !
มู่เวยเวยเต็มไปด้วยความสงสัย ถามขึ้นอย่างเย็นชา “นี่มันเกี่ยวอะไรกับฉัน? ”
เธอกับลุงมีความสัมพันธ์กันปกติ ถ้าเขาคิดจะใช้มู่จางรุ่ย แล้วจะหยุดยั้งเธอได้ ถ้าอย่างนั้นความปรารถนาเขาก็ผิดแล้ว!
“ฮ่าๆ ……” เย่ฉ่าวเฉินมุมปากยกยิ้มอย่างไม่รู้ความหมาย เสียงทุ้มต่ำและไพเราะ “เย็นชาจริงๆ เลยนะ ยังไงเขาก็เป็นลุงเธอ”
“นายลืมไปแล้วเหรอว่าเขาก็เป็นลุงนายเหมือนกัน” พูดอย่างเยาะเย้ยช้าๆ
หนานกงเฮ่าเลิกคิ้วเล็กน้อย มองไปที่ใบหน้าด้านข้างเงียบขรึมของมู่เวยเวย แล้วพูดขึ้นเสียงเบา “เวยเวย เธอรู้สึกเบื่อไหม ฉันออกไปชอปปิ้งกับเธอดีไหม”
มู่เวยเวยพยักหน้า หันหน้ากลับมามองเย่ฉ่าวเฉินอย่างเย็นชา พูดขึ้นอย่างเฉยเมย “ฉันจะออกไปของนอกแป๊บหนึ่ง”
หันตัวกำลังจะออกไป ทันใดนั้นเขาก็ดึงแขนเธอไว้ ทั้งร่างตกสู่อ้อมแขนเขาในพริบตาเดียว ลมหายใจอุ่นพ่นข้างหูเธอ แล้วพูดขึ้นเบาๆ “เธอไม่สงสัยเหรอว่าตอนนี้พี่ชายเธออยู่ที่ไหน? ”
มู่เวยเวยตกตะลึงไปทั่วร่าง ลืมดิ้นทันที แล้วถามขึ้นอย่างไม่แยแส “นายหมายความว่าไง? !”
“เธออยากรู้เบาะแสของพี่ชายเธอจากปากลุงเธอมากไม่ใช่เหรอ? ฉันช่วยเธอได้นะ”
“เย่ฉ่าวเฉิน นายใจร้ายเกินไปแล้ว!”
มู่เวยเวยดวงตาแดงก่ำ ในใจเกิดความหวาดกลัวอย่างรุนแรง
ถ้าเขารู้เบาะแสพี่ชายจากปากมู่จางรุ่ย ถ้าอย่างนั้นสถานการณ์พี่ชายจะอันตรายมากไม่ใช่เหรอ? !
เย่ฉ่าวเฉินเห็นความหวาดกลัวในแววตาเธอ มุมปากก็กระตุกยิ้มไม่แยแส แล้วพูดต่อ “ตอนนี้ให้ทางเลือกเธอสองทาง หนึ่งคือหนีไปกับหนานกงเฮ่า หรือไม่ก็เชื่อฟังกลับห้องของตัวเองไป”
สองมือกำเข้าหากันแน่น สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ เขามักมีวิธีจัดการเธอเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการทรมานร่างกาย หรือทรมานทางจิตใจ!
สิ่งที่น่าเศร้าคือ ทุกครั้งจะโดนเขาจับจุดอ่อนได้
มู่เวยเวยรู้สึกร่างกายอ่อนแรง สองขาหนักอึ้งเหมือนถูกฉีดด้วยตะกั่ว หันตัวกลับไปมองหนานกงเฮ่าที่ทำหน้าคาดหวัง พูดขึ้นด้วยเสียงแข็งทื่อ “หนานกง ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันเหนื่อยนิดหน่อย ฉันอยากกลับห้องไปพักผ่อน”
หนานกงเฮ่าขมวดคิ้ว ใบหน้าปรากฏความเย็นชา พูดขึ้นอย่างไม่แยแส “ฉ่าวเฉินมันพูดอะไรกับเธออีกใช่ไหม? ”
นึกถึงที่เขาพูดแนบข้างหูเธอเมื่อครู่นี้ ถึงเขาจะไม่ได้ยินเนื้อหา แต่เขามั่นใจว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับเขาแน่!
“มันไม่เกี่ยวกับเขา ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย ตอนนี้จะกลับห้องไปพักผ่อน”
มู่เวยเวยไม่กล้ามองปฏิกิริยาของหนานกงเฮ่า ขึ้นบันไดและเข้าไปในห้องตนทันที กระโดดไปที่เตียงอย่างรุนแรง ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม!
เธอโกรธที่ตัวเองขี้ขลาด มักอยู่ในกำมือของเย่ฉ่าวเฉิน!
เธอไม่ยินยอมจริงๆ หรือเธอไม่มีโอกาสแข่งกับเขาเลยตลอดชีวิตเหรอ? โชคชะตากำหนดให้ไม่ได้รับอิสรภาพและความเท่าเทียมเหรอ? !
เมื่อเธอรู้สึกโกรธที่โชคชะตาไม่ยุติธรรม ประตูห้องก็ถูกเปิดขึ้นอย่างแรง มีแค่เสียงดัง ‘ปัง——’ ประตูห้องก็สั่นไหวจากแรงกระแทก
เย่ฉ่าวเฉินสีหน้าลำบากใจ เขารีบเดินมาหน้าเตียง จับผมของมู่เวยเวยไว้แล้วดึงเธอลงมาจากเตียงอย่างรุนแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “นังชั้นต่ำ! เธอทนความเหงาไม่ได้หรือไง! พูดมา! เธอกับหนานกงเฮ่าเริ่มติดต่อกันตั้งแต่เมื่อไร!”
มู่เวยเวยมองเขาอย่างเหลือเชื่อ ในใจรู้สึกแดกดันอย่างมาก โต้กลับอย่างเย็นชา “นายคิดว่าทุกคนหน้าด้านเหมือนพวกนายหรือไง!”
เธอพูดว่า ‘พวกนาย’ แน่นอนว่าหมายถึงเขาและเฉียวซินโยว
เย่ฉ่าวเฉินเดินไปข้างหน้าตบเธอ สีหน้าราวกับจะกินคน ปนด้วยความเกลียดชังที่รุนแรง “อย่าเปลี่ยนเรื่อง! พูดมา! เธอกับหนานกงเฮ่าถึงขั้นไหนกันแล้ว? ! ทำให้คนเจ้าชู้กังวลได้แบบนี้ ใช้ร่างกายทำให้มันพอใจใช่ไหม? ”
แค่คิดว่ามู่เวยเวยนอนกลิ้งบนเตียงเดียวกับผู้ชายคนอื่น เย่ฉ่าวเฉินก็อยากจะฆ่าเธอ!
ยัยสำส่อน! ก่อนแต่งงานก็ทำตัวออกนอกลู่นอกทาง ตอนนี้แต่งแล้วก็ยังกล้าสวมเขาให้เขา! เขาไม่ให้อภัยง่ายๆ เด็ดขาด!
มู่เวยเวยโดนเขาตบจนหัวหัน ปวดแสบปวดร้อนบนแก้ม แต่มันเทียบไม่ได้กับความอัปยศในใจเธอ!
“แล้วนายล่ะ? ! จูบกับเฉียวซินโยว ประเสริฐกว่าฉันมากเหรอ? !” มู่เวยเวยโกรธมากจริงๆ พูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา
เย่ฉ่าวเฉินมีสีหน้าหนักอึ้ง น้ำเสียงมืดมนและโหดร้าย “เธอลองพูดอีกทีสิ!”
“พวกนายมันหญิงร้ายชายเลวเหมาะกันดี ยังมีหน้ามาว่าฉันอีก!”
ฟังคำพูดเธอจบ ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งของเย่ฉ่าวเฉินก็จุดไฟกระหน่ำ เปลวไฟสีฟ้าเหมือนแผดเผาทุกสิ่ง เขาคว้าคอมู่เวยเวยเอาไว้ มองไปที่สีหน้าเจ็บปวดซีดเซียวของเธอ ในใจเกิดความรู้สึกแปลกๆ ทันที
มู่เวยเวยหน้าแดงก่ำ ช่องอกบวมและเจ็บปวดเพราะขาดออกซิเจน แต่เธอไม่ได้ดิ้น และหลับตาลงอย่างเงียบสงบ
เธอเหนื่อยมาก ถ้าตายแบบนี้ไป……
เย่ฉ่าวเฉินสีหน้ามืดมน สภาพเขาในตอนนี้ เหมือนกับปลากำลังจะตาย ล้มเลิกการต่อสู้อย่างสิ้นเชิง รออย่างเงียบๆ เพื่อใช้ออกซิเจนหยดสุดท้าย
หัวสมองมู่เวยเวยว่างเปล่า เนื่องจากช่องอกขาดออกซิเจนเป็นเวลานาน มันทำให้สติสัมปชัญญะอ่อนแอลงเรื่อยๆ
เห็นใบหน้าเธอเปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีม่วง เย่ฉ่าวเฉินก็ตกใจ ปล่อยนิ้วออกทันที ก็เห็นมู่เวยเวยนอนปวกเปียกอยู่บนเตียง อ้าปากหายใจเข้าสุดชีวิต
“อย่าให้ฉันเห็นเธออยู่กับหนานกงเฮ่าอีก! ไม่งั้นครั้งหน้าฉันจะหักคอเธอ!” เย่ฉ่าวเฉินมองเธอด้วยสีหน้าเย็นชา เอ่ยปากพูดขู่
ลำคอมู่เวยเวยเหมือนถูกไฟเผา เจ็บจนเธอขมวดคิ้วแน่น ถึงจะเป็นแบบนี้ เธอก็ยังพูดอย่างเด็ดเดี่ยวทีละคำ “นาย! ฝัน! ไปเหอะ!”