ตอนที่ 91
บทที่ 92 วางแผนร้ายอีกครั้ง
October 22, 2026
เฉียวซินโยวผิดหวังมาก เธอเห็นมู่เวยเวยอยู่ต่อหน้าทุกวัน คิดแผนการที่ดีขนาดนั้น ผลสุดท้ายนอกจากทำให้เธอทนทุกข์ทรมานแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์ใดๆ เธอกัดฟันด้วยความโกรธ!
เป้าหมายเธอคือการขับไล่มู่เวยเวยออกไป ทำไมมันยากขนาดนี้?
แต่เธอไม่มีวันยอมแพ้ เธอไม่เชื่อว่าเจ้าขนมหนิวผีถังอย่างมู่เวยเวยชิ้นนี้จะไม่ทำอะไรเธอ!
เฉียวซินโยวครุ่นคิดอย่างหนัก สุดท้ายก็นึกถึงคนหนึ่ง เขาก็คือแฟนเก่าของมู่เวยเวย——ลู่จื่อหาง
เธอจะติดต่อลู่จื่อหางได้อย่างไร?
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าตอนที่เรียนอยู่มหาวิทยาลัย มู่เวยเวยเคยให้เธอยืมโทรศัพท์ เคยโทรหาลู่จื่อหางที่ตอนนั้นยังเป็นแฟนเธออยู่ นึกถึงตรงนี้ เธอก็รีบเปิดรายชื่อโทรศัพท์ และเจอเบอร์โทรศัพท์หนึ่งจริงๆ
พยายามโทรออก สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจก็คือ ไม่นานโทรศัพท์มีเสียงดัง ‘ตื้ดๆ ——’ จากนั้นก็มีคนรับสาย เสียงทุ้มสงบนิ่งก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล? ”
เฉียวซินโยวเคลียร์ลำคอ น้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยน “สวัสดีค่ะ นี่คุณลู่จื่อหางหรือเปล่า? ”
เห็นได้ชัดว่าลู่จื่อหางฟังไม่ออกว่านี่คือเสียงใคร เอ่ยถาม “คุณคือใคร? ”
เฉียวซินโยวจิบชาดำ พูดขึ้นอย่างอ่อนโยน “ฉันคือเฉียวซินโยวเพื่อนนักเรียนสมัยมหาวิทยาลัยของเวยเวย เมื่อก่อนเราเคยเจอกัน แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องอยากเจอคุณ คุณสะดวกออกมาเจอกันหน่อยไหม? ”
ลู่จื่อหางขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนครุ่นคิดสักพัก แล้วถามขึ้น “คุณมีเรื่องอะไร? คุยในโทรศัพท์ไม่ได้เหรอ? ”
“คุยในโทรศัพท์ไม่ค่อยสะดวก คุณหาเวลาออกมาเจอกันหน่อยได้ไหม? ” เฉียวซินโยวโกหกแบบลวกๆ ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนใจ
ลู่จื่อหางคิดสักครู่หนึ่ง หลังจากนั้นไม่นานก็ตอบตกลงในที่สุด “ก็ได้ ไปเจอกันที่ไหน? ”
“ร้านกาแฟฮุยเชว่ ฉันจะสวมแว่นกันแดดสีดำ”
“โอเค”
ณ ร้านกาแฟฮุยเชว่
ผลักประตูเข้า ก็มีเสียงดนตรีไพเราะข้างหู กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นโชยมา ลู่จื่อหางมองสำรวจรอบๆ ในที่สุดก็จ้องไปที่ตำแหน่งทิศตะวันออก
นี่คือสาวสวยแต่งตัวมีสไตล์คนหนึ่ง สวมแว่นกันแดดสีดำยี่ห้อไทแรนโนซอรัส ทั้งคู่เคยพบกันมาก่อน แต่เขาจำไม่ค่อยได้
เดินเข้าไปข้างเธอแล้วนั่งลง จู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ถอดแว่น มองสำรวจเขาขึ้นลง สุดท้ายก็ยกยิ้มหวาน พูดขึ้นเบาๆ “คุณลู่จื่อหาง เชิญนั่งค่ะ”
เฉียวซินโยวสั่งกาแฟสองแก้ว มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ และเอ่ยถามขึ้น “ฉันชื่อเฉียวซินโยว เป็นเพื่อนนักเรียนของเวยเวย คุณก็รู้นี่คะ!”
ลู่จื่อหางพยักหน้า ถามขึ้น “คุณนัดผมออกมา เพื่ออะไร? ”
เฉียวซินโยวจิบกาแฟ พูดขึ้นอย่างไม่รีบร้อน “ฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วย”
“เรื่องอะไร? ”
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี” เฉียวซินโยวตอบด้วยรอยยิ้ม
พูดจบก็หยิบถุงกระดาษหนึ่งออกมา ในถุงกระดาษนั้นปูด ด้านในเหมือนมีสิ่งของมากมาย เธอค่อยๆ ดันถุงกระดาษวางด้านหน้าลู่จื่อหาง แล้วพูดขึ้นเบาๆ “ในนี้มีเงินห้าหมื่นหยวน”
ลู่จื่อหางทำหน้าอึ้ง เปิดออกมาก็เห็นว่าเป็นเงินหมื่นจริงๆ
“ให้เงินผมทำไม? ” ลู่จื่อหางมีสีหน้าระแวดระวัง ถามขึ้นเสียงเย็นชา
โลกนี้ไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆ เธอควักเงินออกมาอย่างหน้าตาเฉย แน่นอนว่ามีจุดประสงค์บางอย่าง ไม่รู้ว่ามันดีหรือไม่ดีสำหรับเขา เขาก็สงสัยอยู่แล้ว
เหมือนเห็นความกระวนกระวายของเขา เฉียวซินโยวก็หัวเราะสองที สีหน้าผ่อนคลายอยู่ตลอดเวลา พูดขึ้น “คุณไม่ต้องกังวล ฉันไม่กินคุณหรอกค่ะ ฉันแค่อยากร่วมมือกับคุณ”
ลู่จื่อหางครุ่นคิดความหมายเธออย่างรอบคอบ ถามขึ้นเรียบๆ “ร่วมมือยังไง? ”
“คุณแค่ช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง”
“เรื่องอะไร? ”
เฉียวซินโยวส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดต่อ “ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก ถึงเวลาคุณก็จะรู้ คุณแค่รับเงินไว้ก็พอ”
ลู่จื่อหางไม่ขยับไปไหน เขาไม่รู้ว่าเฉียวซินโยวคิดอะไรอยู่ จึงพูดทันที “ในเมื่อคุณเฉียวไม่จริงใจแบบนี้ งั้นผมคงทำงานร่วมกับคุณเฉียวไม่ได้”
เฉียวซินโยวสีหน้านิ่งสงบ เธอคิดประเด็นนี้ไว้ตั้งนานแล้ว นิ้วลากขอบผ้าอย่างไม่รีบร้อน พูดขึ้นเบาๆ “คุณอย่าเพิ่งรีบปฏิเสธ เอาแบบนี้ดีไหมคะ? คุณรับเงินไปก่อน ถึงเวลาฉันจะติดต่อคุณไป ถ้าคุณไม่อยากทำ คุณค่อยคืนเงินให้ฉัน”
น้ำเสียงเจรจาต่อรองของเฉียวซินโยวทำให้ลู่จื่อหางตื่นตัวน้อยลง เขาอดคิดไม่ได้ แม้ว่าถึงเวลานั้นเขาไม่อยากทำ เฉียวซินโยวก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ในเมื่อได้ห้าหมื่นหยวนมาฟรีๆ ทำไมจะไม่เอาล่ะ?
ลู่จื่อหางคิดแผนการในใจ ใบหน้าแสร้งทำเป็นพูดอย่างเต็มใจ “งั้นก็ได้ ถ้าสิ่งที่คุณให้ผมทำมันละเมิดเส้นผม ผมจะคืนเงินให้คุณ”
“Ok! งั้นก็เอาตามนี้” เฉียวซินโยวเผยยิ้มพอใจบนใบหน้า ยื่นมือไปวางตรงหน้าลู่จื่อหาง แล้วพูดขึ้น “ยินดีที่ได้ร่วมงานค่ะ”
ลู่จื่อหางกุมมือเธอ พบว่าแขนเธอบอบบางเรียบเนียน ทันใดนั้นก็รู้สึกแปลกประหลาดในใจนิดหน่อย มุมปากยกยิ้มขึ้นมา พูดขึ้นเรียบๆ “ยินดีที่ได้ร่วมงานครับ”
……
ตึกใหญ่เยว่ฮวาง
เมื่อเช้ามู่เวยเวยได้ยินเพื่อนร่วมพูดขึ้นว่าผลงานการคัดเลือกในสองวันนี้จะออก ผ่านการคัดเลือกของคณะกรรมการ ผลงานที่มีคะแนนเสียงมากที่สุด จะกลายเป็นผลิตภัณฑ์ของแบรนด์ในฤดูร้อนปีนี้
ตัวอย่างผลงานนี้จะแสดงอยู่หน้าเคาน์เตอร์ร้านเสื้อผ้าแบรนด์เยว่ฮาง ชื่อผู้สร้างผลงานจะแสดงร่วมกัน
ด้วยอิทธิพลของเยว่ฮวาง สำหรับผู้สร้าง ถือว่าประสบความสำเร็จอย่างมากโดยไม่ต้องสงสัย
มู่เวยเวยตั้งใจสร้างสรรค์มาก บังคับให้ตัวเองนิ่งสงบเหมือนน้ำ ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จหรือไม่ เธอก็พยายามอย่างเต็มที่ เธออยากทำให้จิตใจสงบตลอดเวลา ไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่ก็ไม่ท้อถอย
และในตอนนี้ โทรศัพท์บ้านข้างกายก็ดังขึ้น มู่เวยเวยกดปุ่มรับสาย จากนั้นเสียงผู้จัดการเหอก็ดังขึ้น “เวยเวย ตอนนี้เธอมาห้องทำงานฉันหน่อย”
ในใจมู่เวยเวยสงสัยนิดหน่อย แต่พูดขึ้นอย่างใจเย็น “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไป”
เฉียวซินโยวข้างๆ มองแผ่นหลังมู่เวยเวย ขมวดคิ้วเล็กน้อยทันที เธอมักรู้สึกว่ามีข่าวไม่ดี กำลังจะออกมา
เคาะประตูห้องทำงาน ได้ยินเสียงตอบสนองดังมาจากข้างใน มู่เวยเวยจึงผลักประตูเดินเข้าไป
เดินมาถึงหน้าโต๊ะทำงานเหอเหม่ยหลิง ก็ถามขึ้นด้วยท่าทางเคารพและใจเย็น “ผู้จัดการเหอ เรียกฉันมีเรื่องอะไรเหรอคะ? ”
เหอเหม่ยหลิงเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารบนโต๊ะ หลังจากได้พบเธอก็โล่งใจ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “วันนี้เช้าฉันไปประชุมมา ผลการคัดเลือกรอบสุดท้ายออกมาแล้ว”