บทที่ 95 สะดุดตกหน้าผา

“ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน” เสี่ยวจื่อพูด “ถ้าทุกวันไม่ต้องเผชิญกับแรงกดดันมาก แบกรับภาระมาก เดินเล่นท่ามกลางธรรมชาติสบายๆ นั่นก็จะดีมากเลยเนอะ? ”

จู่ๆ ก็เผชิญหน้ากับชีวิตแห่งความรู้สึกของเสี่ยวจื่อ มู่เวยเวยก็เม้มปากเบาๆ พูดขึ้น “นายบอกว่ามันยากที่จะเป็นจริงไม่ใช่เหรอ? เห็นไหม ตอนนี้เรายืนอยู่บนยอดเขาและกำลังเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ไม่ใช่เหรอ? ”

เสี่ยวจื่อมีสีหน้าหนักอึ้ง แม้แต่น้ำเสียงก็ผสมการควบแน่น “นั่นไม่เหมือนกัน”

มู่เวยเวยถามอย่างสงสัย “ไม่เหมือนตรงไหน? ”

“ความคิดไม่เหมือน”

มู่เวยเวยมองเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ในความทรงจำเธอ ความเย็นชาของเสี่ยวจื่อตั้งแต่แรก ค่อยๆ กลายเป็นอ่อนโยน ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน มันก็ไม่ทำให้เธอปวดใจ……แบบในตอนนี้

ดวงตาเขาเหมือนโศกเศร้าที่ไม่สามารถเอาชนะได้ เหมือนชั้นหมอกในภูเขา มีความสับสนที่น่าสิ้นหวัง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขา? มีอะไรกลุ้มใจหรือเปล่า?

จนกระทั่งถึงตอนนี้ มู่เวยเวยถึงได้พบว่าเหมือนเธอไม่รู้จักเขาอย่างแท้จริง แม้กระทั่งอดีตของเขา แต่เธอรู้ว่านั่นไม่ใช่จุดจบที่มีความสุข

ตัวเขามีเรื่องราว เธอต้องการเป็นผู้ฟัง

“เสี่ยวจื่อ นายมีเรื่องอะไร ไม่ต้องเก็บมันไว้ในใจ บอกฉันมาเถอะ ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้มาก แต่ก็ลดความกดดันลงได้บ้าง” มู่เวยเวยพูดอย่างจริงใจ

เสี่ยวจื่อได้ยินคำพูดเธอ แววตาก็ประหลาดใจนิดหน่อย จากนั้นมุมปากก็ยิ้มจางๆ พูดขึ้นเบาๆ “เธอไม่อยากฟังหรอก”

มู่เวยเวยอึ้งไป ในใจเกิดความขมขื่น สุดท้ายเขาก็ไม่เชื่อใจเธอ

ในขณะนี้ จู่ๆ เสี่ยวจื่อก็เดินไปข้างหน้า ร่างสูงมีสัมผัสแห่งความเหงาและอ่อนแอ

มู่เวยเวยได้สติกลับมาในพริบตาเดียว เธอรีบตามเขาไป เอ่ยปากเตือนเขา “เสี่ยวจื่อ ข้างหน้าคือหน้าผา อันตรายมาก!”

เธอเพิ่งพูดจบ ทันใดนั้นเสี่ยวจื่อก็หันตัวกลับมา ดวงตาสีม่วงเจ้าชู้โปร่งแสง มีความโกรธที่ชัดเจนอยู่ในนั้น แต่น้ำเสียงเขากลับช้าและเบามาก “เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันหล่นไปไม่ตาย ฉันแค่คิดถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่ง……”

ไม่รู้ทำไม ในใจมู่เวยเวยก็ไม่สบายใจขึ้นมาทันที หลังจากนั้นสักพัก ในที่สุดก็พูดขึ้น “เขา——”

“เขาตายแล้ว”

สีหน้ามู่เวยเวยฉายแววประหลาดใจ เธอไม่พลาดที่เขาพูดประโยคนี้ สีหน้ามีความอาฆาต ทำให้เธอตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นตึกตัก

“ตายยังไง?”

ถึงรู้ว่าไม่ดีที่ถามออกมา แต่มู่เวยเวยอยากรู้ เธออยากเข้าใจอดีตของเขา เธอหวังว่าเขาจะ……มีความสุขได้

เสี่ยวจื่อมุมปากยิ้มชัดเจน หันตัวเดินไปข้างหน้าสองก้าวอีกครั้ง ไม่คำนึงถึงความตื่นตระหนกของคนด้านหลัง เขามาถึงจุดสิ้นสุดของหน้าผา ถ้าเดินไปอีกก้าวล่ะก็——

“ไม่!”

มู่เวยเวยตะโกนออกไปอย่างตกใจ เธอรีบก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว พยายามจะจับปลายเสื้อของเสี่ยวจื่อเอาไว้ ไม่คิดว่าร่างเขาจะหายไปในพริบตาเดียว

และในตอนนี้ เธอไม่รู้ว่าสะดุดอะไรบางอย่าง ครึ่งหนึ่งของร่างกายเซและกลิ้งตกหน้าผาไป!

“อ๊าก——!!”

มีเสียงลมหวีดหวิวในหูเธอ เธอรู้สึกถึงความเร็วของร่างกายที่ตกลงมา สุดท้ายก็หลับตาลง บางทีเธอ……

เมื่อเธอสิ้นหวัง ก็มีสัมผัสอุ่นที่ร่างกายเธอ เธอลืมตาทันที สิ่งที่เธอเห็นคือใบหน้าหล่อของเสี่ยวจื่อ!

“เสี่ยวจื่อ นาย——” มู่เวยเวยทำหน้าประหลาดใจ

สีหน้าเสี่ยวจื่อเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม ขัดคำพูดเธออย่างเย็นชา “อย่าเพิ่งพูด”

มู่เวยเวยได้ยินก็หลับตา ในใจเกิดความรู้สึกแปลกๆ ทำไมช่วงที่เธอลืมตาขึ้นมา คิดว่าตัวเองเห็นคนชั่วอย่างเย่ฉ่าวเฉินกันนะ?

จากนั้นก็คิดอีกครั้ง นี่มันเป็นไปไม่ได้ ถ้าเป็นเย่ฉ่าวเฉินจริงๆ เขาต้องอยากผลักเธอให้ตกหน้าผาแน่ๆ เห็นเธอตกลงไปตายสิถึงจะดี! จะช่วยเธอทำไมอีก?

จริงสิ เมื่อครู่นี้อะไรทำให้เธอสะดุดกันแน่? ก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นของอย่างหินมาก่อนเลยนะ……

แปลก……ทุกอย่างเมื่อครู่นี้มันเผยความแปลกประหลาด……

ขณะที่มู่เวยเวยคิดเพ้อเจ้อ ไม่ได้สังเกตการณ์เคลื่อนไหวรอบๆ เลย เมื่อเธอตอบสนอง ถึงได้พบว่าตอนนี้กลับมาอยู่ห้องตัวเองแล้ว

มู่เวยเวยถูกเสี่ยวจื่อวางลงบนพื้นเบาๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินเสียงตำหนิที่อ่อนโยนของเสี่ยวจื่อ “เธออย่าประมาทเกินไป ถ้าฉันไม่สามารถช่วยเธอได้ เธออาจจะตกลงไปตาย!”

ได้ยินความเป็นห่วงจากเสี่ยวจื่อ มู่เวยเวยก็เริ่มกลัว พูดขึ้นต่อ “ขอโทษนะ ตอนนั้นฉันเห็นนายเดินไปข้างหน้า ก็เลยเป็นห่วงมากอ่ะ!”

ได้ยินเธอพูดแบบนี้แล้ว เสี่ยวจื่อก็ถอนหายใจทันที พูดขึ้นอย่างเงียบๆ “ฉันมีพลังวิเศษนะ”

มู่เวยเวยคิดขึ้นมาได้ ก็พยักหน้า พูดขึ้นด้วยใบหน้ารู้สึกผิด “ขอโทษ ฉันไม่รู้ว่าสะดุดอะไร ขอบคุณที่นายช่วยฉันนะ”

เห็นเธอแลบลิ้นซุกซน เสี่ยวจื่อก็เกิดความรู้สึกสับสนนิดหน่อย พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ฉันเองก็ประมาทด้วย ที่พาเธอไปที่อันตรายแบบนั้น”

มู่เวยเวยเบ้ปากอย่างไม่ค่อยพอใจ พูดขึ้นด้วยใบหน้าไม่เห็นด้วย “อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่ว่ามันไม่มีผลดีนะ ฉันไปถึงที่นั่นแล้วรู้สึกผ่อนคลายมาก”

“งั้นเหรอ? ”

มู่เวยเวยพยักหน้าอย่างแรง ใบหน้ามีความโหยหานิดหน่อย “ถ้ามีโอกาส ฉันอยากให้นายพาฉันออกไปเดินเล่นได้อีก”

เสี่ยวจื่อคิดสักครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นเบาๆ “ได้สิ”

“ขอบคุณนะ” มู่เวยเวยมุมปากยกยิ้มสบายๆ จู่ๆ ภายในใจก็รู้สึกสั่นไหว พูดขึ้นเสียงทุ้ม “สักวันหนึ่ง นายจะออกไปจากที่นี่ไหม? ”

เสี่ยวจื่อได้ยินน้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความเศร้า ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามขึ้นอย่างใจเย็น “ทำไมถามแบบนี้? ”

“ฉันแค่ถามเล่นๆ อ่ะ!” มู่เวยเวยหน้าแดง พูดขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาตินิดหน่อย “ถ้ามีสักวันหนึ่ง นายอยากออกไปจากที่นี่ รบกวนนายพาฉันไปด้วยนะ”

เสี่ยวจื่อทำหน้าอึ้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นี่เป็นบ้านของเธอนะ ทำไมเธออยากออกไป? ”

มู่เวยเวยได้ยินคำพูดเขาแล้วก็ครวญครางเบาๆ น้ำเสียงค่อนข้างโดดเดี่ยว “ที่นี่ไม่ใช่บ้านฉัน ตั้งแต่พ่อแม่ฉันจากไป หลังจากพี่ชายจากฉันไป ฉันก็ไม่มีบ้านแล้ว”

“อ่อ”

“อ่อหมายความว่าไง? นายเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วยอ่ะ? ” มู่เวยเวยสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย น้ำเสียงไม่พอใจนิดหน่อย

เสี่ยวจื่อลูบคางคิดสักพัก แล้วพูดขึ้นอย่างเหลือเชื่อ “ถ้ามีสักวันจริงๆ ตอนที่เธอแน่ใจว่าจะออกไปกับฉัน ฉันก็จะพาเธอออกไปด้วย”