บทที่ 96 พี่น้องหงายไพ่ให้ดูถึงที่สุด

หนานกงเฮ่าทำเสียงฮึดฮัด กล่าวหาอย่างไม่สนใจ “นายอคติกับเวยเวย! ในบ้านนี้มีแค่เวยเวยคนเดียวเหรอ? ทำไมไม่ว่าเรื่องร้ายๆ อะไร ต้องคิดถึงเธอก่อน? !”

สีหน้าเย่ฉ่าวเฉินเย็นชามาก เขานึกถึงอย่างไม่แยแสเกี่ยวกับคนนั้นที่แพร่กระจายข่าวลือ

ไม่ใช่คนของเขาแน่ๆ พวกเขาติดตามเขามาหลายปี รู้ความชอบของเขากันอยู่แล้ว ต้องไม่ทำเรื่องแบบนี้อย่างแน่นอน

ถ้าไม่ใช่เวยเวย ก็เป็นไปได้แค่……เฉียวซินโยว……

ไม่……

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่นานก็ปฏิเสธการคาดเดานี้ ซินโยวจิตใจดี อีกอย่างเธอไม่สนิทกับหนานกงเฮ่า ต้องไม่ทำเรื่องแบบนี้เด็ดขาด!

ความเป็นไปได้เดียวก็คือมู่เวยเวย!!

หนานกงเฮ่าชอบเธอ ก็ต้องพูดเพื่อเธออยู่แล้ว คิดถึงตรงนี้ ในใจเขาก็ยิ่งโกรธ: กล้าดียังไงมู่เวยเวย ไม่คิดว่าจะกล้าพูดพล่ามไร้สาระ ดูสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง!

“หนานกง ไม่ว่านายจะคิดยังไง มันก็เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่ามู่เวยเวยแต่งงานกับฉันแล้วไม่ได้หรอกนะ! ฉันหวังว่านายจะเข้าใจในจุดนี้!” สีหน้าเย่ฉ่าวเฉินเฉยเมย เตือนด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถเพิกเฉยได้

หนานกงเฮ่าไม่หวาดกลัว สายตาจ้องมองเขา โดยไม่หลีกทางให้

ทั้งสองคนเหมือนอยู่ในภาพยนตร์เงียบ เบื้องหลังที่ดูเหมือนสงบ ไม่รู้ว่ามีเมฆดำทะมึนมากแค่ไหน

“หนานกง ทำไมนายมาอยู่ที่นี่? ”

เสียงชัดเจนหนึ่งดังขึ้น ทำให้สองคนที่เผชิญหน้ากันอยู่ตกใจ เขม่าควันปืนไร้เสียงเมื่อครู่นี้หายไปกับสายลมราวกับก้อนเมฆ

หนานกงเฮ่าละสายตาออกมา เห็นมู่เวยเวยกำลังลงมาข้างล่างพอดี มุมปากยกยิ้ม พูดขึ้นเบาๆ “เวยเวย เธอลงมาแล้วเหรอ”

มู่เวยเวยไม่รู้การเผชิญหน้าระหว่างทั้งคู่ เธอแค่รู้สึกเบื่อที่อยู่ในห้อง แค่อยากลงไปผ่อนคลายจิตใจข้างล่าง

“อืม พวกนายคุยกันต่อเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว”

ใครจะไปรู้ว่าหนานกงเฮ่าจะส่ายหน้า ยิ้มอย่างไม่เป็นอันตราย พูดขึ้นอย่างใจเย็น “ฉันกับฉ่าวเฉินคุยกันเสร็จแล้ว เธออยากไปไหน? ฉันจะไปส่งเธอ!”

ท่าทางเย่ฉ่าวเฉินเย็นชาทันที สีหน้าแย่มาก มองทั้งคู่คุยกัน เขารู้สึกว่าในใจราวกับถูกหินก้อนใหญ่ทับไว้ พูดขึ้นอย่างเฉยเมย “ฉันว่างพอดี เธออยากไปไหนฉันจะไปส่งเธอ ไม่ต้องไปรบกวนเฮ่าหรอก ยังไงสามีไปส่งภรรยามันก็เป็นเรื่องปกติ”

เย่ฉ่าวเฉินจงใจพูดเน้นประโยคสุดท้าย หนานกงเฮ่าฟังออกอยู่แล้วว่าเขาหมายถึงอะไร สองกำปั้นอดไม่ได้ที่จะกำแน่นขึ้น

เย่ฉ่าวเฉินหัวสมองโดนประตูบีบเหรอ? !

นี่เป็นความคิดแรกของเธอ เธอไม่อยากจะเชื่อ ที่จู่ๆ เขาก็กลายเป็นใจดีแบบนี้

แต่ในตอนนี้ เธอก็เห็นปัญหาของทั้งคู่ ไม่สามารถพูดอะไรต่อได้ และจงใจถามขึ้นอย่างสบายๆ “หนานกง นายมาทำอะไรที่นี่? ”

ได้ยินเธอเตือน หนานกงเฮ่าก็นึกจุดประสงค์ที่แท้จริงที่มาในวันนี้ได้ เอ่ยปากพูดขึ้น “ฉันมาเพื่อบอกเธอว่าพรุ่งนี้เป็นวันเกิดฉัน ฉันจะเชิญเธอมาร่วมงานวันเกิดฉัน”

“จริงเหรอ? ”

คำพูดนี้มู่เวยเวยไม่ได้พูด แต่เป็นเฉียวซินโยวที่เพิ่งลงมาข้างล่าง

มุมปากเฉียวซินโยวยิ้มอ่อนโยน ถามอย่างเงียบสงบ “หนานกง นายสนใจไม่มากพอ เชิญแค่เวยเวย ไม่ชวนฉันเลย”

สิ่งที่เฉียวซินโยวพูดเป็นความจริง แต่สีหน้าหนานกงเฮ่ายังคงสงบ พูดขึ้นด้วยท่าทีอ่อนโยน “แน่นอนว่าในบรรดาคนที่ฉันเชิญรวมถึงคุณเฉียวด้วย”

“งั้นก็ดี” เฉียวซินโยวพูดขึ้นเบาๆ

ในตอนนี้เธอเดินมาข้างๆ เย่ฉ่าวเฉิน แกล้งมองเขาอย่างเขินอาย ถามขึ้นด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม “ฉ่าวเฉิน ฉันอยู่ในบ้านทุกวันเบื่อมาก ถ้าคุณไปก็อย่าลืมพาฉันไปด้วยนะ”

เย่ฉ่าวเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็พูดขึ้น “ได้สิ”

เมื่อเฉียวซินโยวพูดว่า ‘ในบ้าน’ เธอไม่ได้เพิกเฉยการสำรวจสีหน้าหนานกงเฮ่า

มองมู่เวยเวยอีกครั้ง เธอยังคงคุยกับหนานกงเฮ่าต่ออย่างใจเย็น ราวกับไม่รู้สึกอะไรเลย

ยัยบัดซบนี่!

บรรยากาศทั้งสี่คนค่อนข้างกระอักกระอ่วน บางทีอาจจะรู้สึกถึงจุดนี้ ไม่นานหนานกงเฮ่าจึงรีบขอตัวลา

เดินไปส่งหนานกงเฮ่าแล้ว มู่เวยเวยก็ขึ้นข้างบนกลับไปที่ห้องตัวเองทันที เธอเปิดตู้เสื้อผ้าในห้อง คิดว่าพรุ่งนี้ควรใส่ชุดไหนดี มองในตู้เสื้อผ้าใหญ่โต นอกจากชุดทำงานเป็นทางการ ก็มีแต่ชุดกระโปรงราคาถูกธรรมดาๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดในใจอย่างอดไม่ได้

ดูเหมือนเธอต้องไปซื้อเสื้อผ้าเพิ่มอีกสองสามชิ้น

จู่ๆ เธอก็จำได้ว่าเมื่อก่อนเธอเคยไปชอปปิ้งกับเฉียวซินโยว ปกติแล้วเฉียวซินโยวจะเป็นคนซื้อ ส่วนมากเธอจะเป็นคนถือถุง นั่นเธอรู้สึกพอใจมาก แต่ตอนนี้รู้สึก——

ตอนนั้นตัวเองเป็นคนโง่! เธอพอใจที่ตัวเองเป็นลูกหาบ คนที่เธอเรียกว่า ‘เพื่อนสนิท’ ไม่รู้หัวเราะเธออย่างไรบ้าง!

สายตามองย้อนกลับไปตรงหน้า มู่เวยเวยก็ถอนหายใจเบาๆ เธอควักโทรศัพท์ออกมา วางแผนจะซื้อชุดหนึ่งในอินเทอร์เน็ต ในตอนนี้ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากประตูห้อง จากนั้นก็เป็นเสียงฉินหม่า “คุณหนู มีพัสดุของคุณค่ะ”

พัสดุ?

สีหน้ามู่เวยเวยเต็มไปด้วยความสงสัย เธอเดินไปเปิดประตู เห็นฉินหม่าถือกล่องผ้าสุดอลังการหนึ่งกล่องในอ้อมแขน

“ฉินหม่า นี่ให้ฉันเหรอคะ? ”

ฉินหม่าพยักหน้า เอ่ยปากพูดขึ้น “คุณชายหนานกงให้คนเอามาให้คุณค่ะ”

มู่เวยเวยรับพัสดุมา แล้วเข้าไปในห้องอีกครั้ง สำรวจกล่องสักพักอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เปิดกล่อง เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ข้างในชัดๆ ในใจมู่เวยเวยก็รู้สึกอบอุ่นทันที

เห็นรองเท้าส้นสูงสีเงินสวยงามคู่หนึ่งในกล่องของขวัญ

มู่เวยเวยหยิบมันขึ้นมาเบาๆ ลองใส่กับครึ่งล่าง ไม่คิดว่ารองเท้าจะเหมาะเจาะมาก!

ถอดรองเท้าออก ก็เพิ่งสังเกตเห็นด้ายสีขาวซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบในกล่องของขวัญ หยิบมันขึ้นมาดู มันคือชุดราตรีพลิ้วไหวสวยงาม

ชุดราตรีปกคลุมไปด้วยเลื่อมสีเงิน เลื่อมเหล่านี้รวมกันเป็นรูปหงส์ที่สวยสง่างาม กุ๊นทำด้วยผ้าโปร่งสีขาวอ่อน ชั้นนอกผ้าโปร่งปิดทับด้วยลูกไม้ขาววิจิตรงดงามอีกหนึ่งชั้น

ในฐานะนักออกแบบเครื่องแต่งกาย มู่เวยเวยแค่เห็นเนื้อผ้าก็เดาออกเลยว่าชุดราตรีชุดนี้ราคาสูงแน่นอน! เห็นของขวัญชิ้นใหญ่แบบนี้ มู่เวยเวยก็รู้สึกเกรงใจนิดหน่อย โทรหาหนานกงเฮ่าทันที

“ฮัลโหล? ฉันหนานกงเฮ่า!”