บทที่377 ทั้งหมดเป็นเรื่องหลอกลวง

อี้เทียนเฉิงลูบหน้าผากของเขาและวางเอกสารลง "ฉันเข้าใจแล้ว คุณออกไปก่อน"

เลขาเหลือบมองไปที่โต๊ะทำงานอย่างลังเล พยักหน้าและเดินออกไปอย่างเงียบๆ

อี้เทียนเฉิงถอนหายใจและเก็บเอกสารลงไปด้านล่าง เริ่มปวดหัวกับเรื่องอื่น

......

เย่จิงเหยียนและต้วนอีเหยากลับมาที่โรงแรมที่ที่พวกเขาเคยอยู่ พวกเขาถูกพบเจอ ดังนั้นจึงย้ายไปที่อื่นที่มีระบบรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวดกว่า

"รู้สึกยังไงบ้าง?" เย่จิงเหยียน รินแก้วน้ำให้ต้วนอีเหยาและนั่งข้างๆเธอ

ต้วนอีเหยาส่ายหัว "ไม่...... "

เกิดอาการจุกเสียดในท้องอย่างกะทันหัน ต้วนอีเหยาก็รีบลุกไปที่ห้องน้ำ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเธอ เย่จิงเหยียนก็เดินตามหลังเธอไปอย่างเป็นห่วง เมื่อต้วนอีเหยาออกมาก็ยื่นแก้วน้ำให้เขา

"อีเหยา เธอเป็นอะไร?ไม่สบายตรงไหนกันแน่?"

ต้วนอีเหยาจิบน้ำและกลั้นน้ำเปรี้ยวที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกของเธอ "ฉันน่าจะกินมากเกินไป ก็เลยรู้สึกจุกนิดหน่อย"

“ กินเยอะไป?” เย่จิงเหยียนขมวดคิ้ว คนที่ถูกลักพาตัวจะกินเยอะได้ยังไง?

"ใช่"

หลังจากที่ต้วนอีเหยาพูดจบก็มีน้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง น้ำตาในดวงตาของเธอพรั่งพรูออกมาทันที เย่จิงเหยียนที่อยู่ข้างหลัง เขาทนไม่ได้และก้าวไปข้างหน้าจับมือของเธอ

"ไปตรวจที่โรงพยาบาลกันเถอะ"

"ไม่ต้องหรอก!" ต้วนอีเหยาดึงมือของเธอออก "ช่วงนี้ฉันพักผ่อนไม่เพียงพอ เดี๋ยวนอนพักเยอะๆก็จะดีขึ้นเอง"

เธอไม่รู้ว่าทำไม แค่ได้ยินคำว่าโรงพยาบาลเธอก็รู้สึกกลัว ราวกับว่าถ้าไปโรงพยาบาลแล้ว จะรักษาเด็กไว้ไม่ได้

แต่เย่จิงเหยียนไม่ฟังเธอ เดินไปข้างหน้าต้วนอีเหยาและพูดว่า "เธอเป็นแบบนี้ฉันจะวางใจได้ยังไง?"

ต้วนอีเหยายืนอยู่ตรงหน้าเขา ร่างกายที่อ่อนแอของเธอ แค่เขาผลักเบาๆก็ล้มไปที่อ้อมแขนของเขา

เธอขมวดคิ้ว พยายามที่จะลุกขึ้นจากเขา แต่ก็ล้มลงไปในอ้อมแขนของเย่จิงเหยียนทันที

"ไปกันเถอะ" เย่จิงเหยาไม่พูดมาก อุ้มเธอขึ้น

ต้วนอีเหยานอนอยู่ในอ้อมแขนของเย่จิงเหยียน ความเหนื่อยล้าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เข้ามาในหัวใจของเธอและเธอก็ค่อยๆหลับไป

รู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของคนที่อยู่ในอ้อมแขน เย่จิงเหยียนยิ้มอย่างนุ่มนวลลดศีรษะลงเพื่อดูต้วนอีเหยานอนอยู่บนหน้าอกของเขาและหลับไปแบบนี้

ในพริบตา เย่จิงเหยียนได้พาต้วนอีเหยาไปที่ประตูโรงพยาบาล มือของเขาไม่ปล่อยจนกว่าเขาจะเดินเข้าไปในโรงพยาบาล พยาบาลรุมไปที่ประตูผลักเตียงและล้อมรอบพวกเขาก่อนที่ เย่จิงเหยียนจะปล่อยมือ

"คุณหมอ เธอเป็นยังไงบ้าง?" เย่จิงเหยียนเข้าหาหมอและถาม แต่หมอได้ตรวจร่างกายของต้วนอีเหยาอย่างเข้มข้น โดยไม่ได้ยินท่เขาถาม

"เธอเป็นยังไงบ้าง? " เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ เยาจิงเหยียนก็ขยับเข้ามาใกล้และถามอีกครั้ง

ในที่สุดหมอก็อดไม่ได้ที่จะขยี้หูของเขา "ชายหนุ่ม ทำไมเลือดของคุณรุนแรงขนาดนี้ หูของฉันจะหนวกแล้ว"

“ ตกลงเป็นยังไงบ้าง?” เย่จิงเหยียนกังวลอย่างมาก เขารู้ว่าถ้าเขาไม่ถามซ้ำๆ เขาอาจจะถูกเขาหลอก เขาแค่ดูแต่อาจไม่ได้จริงจังกับมัน

หมอกลอกตา "คิดว่าฉันเป็นอะไร? ฉันเป็นหมอที่ขาดความรับผิดชอบงั้นหรอ?"

"เธอมีอาการผิดปกติในครรภ์ ต้องดูแลใกล้ชิดสองสามวัน เดิมทีครรภ์เธอก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว นี่ยังไปทำอะไรรุนแรงมาอีก?

เย่จิงเหยียนไม่ตอบ เมื่อหมอจากไป เขาก็พูดอย่างบึ้งตึง "ทำไมถึงกระทบเด็กในท้อง เธอหนีออกมายังไงกันแน่?"

"ก็......ตอนที่พวกเขาไม่สังเกต ฉันก็รีบแอบวิ่งออกมา" ต้วนอีเหยากลัวว่าถ้าเธอพูดความจริงแล้วจะทำให้เย่จิงเหยียนกังวลเปล่าๆ ก็เลยพูดโกหกไป

แน่นอนว่าเย่จิงเหยียนไม่เชื่อ เขามองเธออย่างสงสัยสักพักโดยไม่พูด เนื่องจากเธอไม่อยากพูดมัน เขาจึงไม่ถามเซ้าซี้ เขารู้อยู่ในใจว่าเธอไม่ได้หนีออกมาด้วยวิธีง่ายๆ ไม่งั้นคงไม่กระทบเด็กในท้องหรอก

......

บริษัทอี้ อี้เทียนเฉิงก็ยุบบริษัท หลังจากจัดการเอกสารทั้งหมดเสร็จ

ในขณะที่พ่ออี้เข้ามา เขาก็เห็นเขาพิงโต๊ะรีบก้าวไปข้างหน้าและผลักแขนของเขา

"ลุกขึ้น!"

"เกิดอะไรขึ้น?"

อี้เทียนเฉิงรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ซึ่งทำให้เขาคิดว่าจะเกิดแผ่นดินไหวหรือเปล่า เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างว่างเปล่าและเห็นพ่ออี้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา

เมื่อพ่ออี้เห็นว่าเขาตื่นแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาคิดว่าเขากำลังจะเป็นลมจากความเหนื่อย ตอนนี้ดูเหมือนว่าความกังวลของเขาจะซ้ำซากไปหน่อยยกเว้นรอยคล้ำบนดวงตาของเขาทุกอย่างปกติดี

"พ่อมาทำอะไร" อี้เทียนเฉิงถามพลางถูมุมตาของเขา

"ฉันแค่มาดูว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมโครงการหนานซานถึงถูกคนอื่นเอาไปได้?"

อี้เทียนเฉิงคงเดาได้ว่าเขาต้องการเรื่องนี้ในใจ“ จะมีอะไรอีกล่ะ ก็เพราะเราไม่มีเงินไง ก็เลยประมูลมาไม่ได้”

"เท่าไหร่?" พ่ออี้ขมวดคิ้ว เป็นเพราะเงินหรอถึงทำให้ไม่สำเร็จ

"หนึ่งร้อยล้าน"

"หนึ่งร้อยล้าน?"

พ่ออี้ร้องลั่น แม้ว่าโครงการนี้จะดีแต่ก็ไม่คุ้มกับเงินมาก นักการใช้จ่ายในราคามหาศาลนั้นเป็นเพียงความสุขและไม่ได้กำไรเลย

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขาอย่างดุเดือด อี้เทียนเฉิงพูดเสริมว่า "แม่เลี้ยงของฉันซื้อเอง ราคาเริ่มต้นที่หนึ่งแสนหยวน "

"เธอเองหรอ!"

ดูข่าวที่บ้าน เขารู้แค่ว่าอี้เทียนเฉิงพ่ายแพ้และเขาไม่ได้สังเกตว่าใครคือผู้ชนะ

"ไม่ต้องแปลกใจหรอก ตอนนี้คนที่อยากให้เราล้มละลายที่สุดก็คือเธอ"

ว่าแต่ เกิดอะไรขึ้นทำไมลู่ฉีถึงทำเอาเงินของบริษัทเขาไปทั้งหมด!

พ่ออี้นั่งตรงข้ามเขาพร้อมกับใบหน้าที่ดูทรุดโทรม เสียดายที่เขาดีกับเธอมากในตอนแรกและทุกอย่างก็เป็นเรื่องโกหก!

เขาปิดริมฝีปากไอออกมาและพูดด้วยความหงุดหงิด "ยังไงก็ซื้อมาไม่ได้ ช่างมันเถอะ!"

ถ้าบริษัทนี้ถึงจะล้มละลายหรือไม่ มันก็ไม่ได้มีความหมายอะไร ยังไงก็คงล้มสักวัน สู้ให้คนได้พักไวๆยังดีกว่า

แต่อี้เทียนเฉิงเปลี่ยนท่าทีดูถูกก่อนหน้านี้และพูดอย่างเคร่งเครียด "ยังไงฉันก็กลับมาแล้ว จะมานั่งนิ่งๆได้ยังไง!"

พ่ออี้อ้าปากค้างและเห็นว่าเขาตั้งใจ ดังนั้นเขาจึงต้องกลืนคำที่เหลือลงคอ

สำนักงานตกอยู่ในความเงียบ อี้เทียนเฉิงกำลังมองหาข้ออ้างที่จะทำลายความลำบากใจ ทันใดนั้นมีโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ ฮัลโหล?”

"สวัสดี คุณอี้เทียนเฉิงหรือเปล่า?"

อี้เทียนเฉิงเงยหน้าขึ้นและมองพ่ออี้ด้วยความสงสัย “ ฉันเอง”

“ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า?”

เสียงผู้หญิงที่อ่อนโยนในโทรศัพท์พูดด้วยเสียงหวานว่า "คุณอี้สถานการณ์ทางการเงินของบริษัทคุณมีข้อผิดพลาด ตอนนี้คุณไม่สามารถชำระหนี้ธนาคารได้ ดังนั้นเราจึงตัดสินใจที่จะยึดบ้านหลังหนึ่งของคุณ ถ้ามีเวลารบกวนมาพบเราที่นี่ด้วย"

อี้เทียนเฉิงวางสายโทรศัพท์ สีหน้าตอนนี้มันแย่ลงไปอีก เวลานี้ปัญหาธนาคารยังเข้ามาอีก

“ เกิดอะไรขึ้น?” แม้ว่าพ่ออี้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อเห็นใบหน้าของอี้เทียนเฉิงมืดมนเขาก็เดาได้อยู่พักหนึ่ง

“มีคนจะยกเลิกสัญญาอีกแล้วหรอ?”

อี้เทียนเฉิงวางโทรศัพท์มือถือลงและพยักหน้า “ ไม่ได้จ่ายเงินที่กู้ธนาคาร เขาก็เลยจะยึกบ้านไว้เป็นประกัน”

“ ถ้างั้น...... ” พวกเขาก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอน!

อี้เทียนเฉิงมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่ จากนั้นก้มศีรษะลงและเริ่มยุ่งอีกครั้ง

“ ก๊อกก๊อกก๊อก”

มีเสียงเคาะประตู เลขาที่อยู่ด้านนอกประตูวางเอกสารที่จะต้องดำเนินการในวันนี้ตรงหน้าอี้เทียนเฉิง "ประธานอี้ นี่คือสิ่งที่เราต้องการในวันนี้!"

"อืม"

"อันนี้ต้องเซ็นวันนี้!"

เลขามอบกระดาษสีเหลืองในมือให้อี้เทียนเฉิง

อี้เทียนเฉิงนั่งลงไม่ตอบ พลางลูบคิ้ว “ คุณคิดว่าบริษัทจะอยู่กับเราได้อีกนานแค่ไหน?”

เลขาถูกถามคำนี้จนมำตัวไม่ถูก ทำได้เพียงพูดคำดีๆว่า "ฉันเชื่อว่าภายใต้การควบคุมของประธานอี้ เราจะผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน!"

อี้เทียนเฉิงยิ้มอย่างเงียบๆและโบกมือ “ เอาล่ะ คุณออกไปเถอะ!”

เลขาหันมาจ้องไปที่พ่ออี้ สีหน้าของเขามีความหมายว่ามันยาก เขาก้มศีรษะลงเพื่อปกปิดท่าทางและเดินออกไปอย่างเงียบๆ

"ขอดูเอกสารนั้นหน่อย" หลังจากที่เลขาออกไป พ่ออี้ก็พูดขึ้น

อี้เทียนเฉิงยังไม่ได้ตอบสนอง เขาก็เลยหยิบมันไปเอง มันเป็นเพียงเอกสารธรรมดา แค่ต้องเซ็นชื่อเขาลงไป

พ่ออี้อยากรู้ ดังนั้นเขาจึงมองดูอย่างระมัดระวัง ถ้าไม่ดูดีๆก็ไม่รู้ว่าข้างหน้ากับข้างหลังไม่เกี่ยวข้องกันเลย มัน......เป็นข้อตกลงในการโอน สิ่งที่ต้องการคือหุ้นครึ่งหนึ่งของเทียนเฉิง

"ดูนี่สิ" พ่ออี้ยื่นสองสามหน้าถัดไปให้เย่จิงเหยียน

หลังจากได้รับเอกสารมา ดวงตาที่ง่วงนอนของเย่จิงเหยียนก็เปิดกว้างทันทีและหลังจากอ่านมันเขาก็มีพลังมากขึ้น

"นี่มันคืออะไร?"

"สัญญาการโอนหุ้น"

อี้เทียนเฉิงตกใจและพูดไม่ออก ถ้าวันนี้พ่ออี้ไม่มา เขาคงเซ็นมันไปโดยไม่รู้ตัวแล้ว

เมื่อถึงเวลา เขาก็จะดิ้นไม่ได้ ก็คงต้องเสียบริษัทไปจริงๆ

"มันเป็นใคร?" อี้เทียนเฉิงไม่รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร

พ่ออี้ครุ่นคิดสักพัก "เอกสารนี้ส่งมาโดยเลขา พวแกคิดว่าจะเป็นใคร?"

“ เป็นฝีมือเลขางั้นหรอ?”

เอกสารที่เขาส่งมา เขาคงไม่โง่ใช้วิธีนี้ มันเดาออกง่ายมากถ้าเป็นแบบนี้ เขาถูกไล่ออกแน่นอน

พ่ออี้ส่ายหัว "ไม่ใช่เขา เขาอยู่กับฉันมายี่สิบกว่า ปีแล้ว เขาทำดีกับคนอื่น ไม่น่าทำแบบนี้แน่นอน!"

อี้เทียนเฉิงตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าทุกข์ใจอีกครั้ง ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเขาต้องล้มละลายแน่ๆ!

......