บทที่378 การรบกวนในห้องลองชุด

“ถือว่าฉันไม่เคยพูด ถือว่าฉันไม่เคยพูด!” อี้เทียนเฉิงโบกมืออย่างรวดเร็วและรีบเดินหนีไป

เย่จิงเหยียนจ้องไปที่อี้เทียนเฉิงเป็นเวลานาน ก่อนที่จะหันไปจ้องต้วนอีเหยาอย่างอ่อนโยน "งั้นเราก็พักที่นี่กันก่อนเถอะ"

"อืม" ต้วนอีเหยายิ้มอย่างเขินอายและก้มศีรษะลงโดยไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ในระยะไกล เสียงของสิ่งก่อสร้างดังมาก จนทำให้ต้วนอีเหยารู้สึกเจ็บที่หูเล็กน้อย หลังจากฟังมันสักพักเธอขมวดคิ้วและพูดว่า "หรือว่าฉันกลับไปก่อนดี?"

"โอเค" เย่จิงเหยียนหันกลับมามองเธอด้วยความอ่อนโยน

“ เอ้ะ? แล้วฉันจะทำยังไง?” เมื่อเห็นว่าพวกเขากำลังจะจากไป อี้เทียนเฉิงก็รีบเอื้อมมือไปหยุดตรงหน้าพวกเขา

ล้อเล่น ขนาดอยู่กันสามคนเขายังรู้สึกน่าเบื่อ นับประสาอะไรกับทิ้งเขาอยู่คนเดียว!

เย่จิงเหยียนเหลือบมองเขาอย่างแผ่วเบา “มันเป็นเรื่องของแก ถ้ายังไม่หลีกไป ฉันออกแรงอย่าหาว่าใจร้าย”

อี้เทียนเฉิงพูดไม่ออก เขารู้ว่าเถียงกับเย่จิงเหยียนไม่มีทางชนะแน่ ดังนั้นเขาจึงหันไปมองต้วนอีเหยา

เพื่อไม่ให้สบตากับเขาต้วนอีเหยารีบก้มหัว แต่พูดเช่นเดียวกับเย่จิงเหยียน "มันเป็นธุระบ้านเธอ พวกเราเข้าไปยุ่งมากไม่ได้หรอก ทางที่ดีเธอจัดการเองดีกว่า ถ้าหากเกิดอะไรขึ้น......”

มุมปากของอี้เทียนเฉิงกระตุกอย่างที่คาดไว้ เธอเป็นผู้หญิงของเย่จิงเหยียน คำพูดก็เหมือนกัน เขาลดมือลง หันกลับไปและไม่หันกลับมามองพวกเขาอีก

เขาคิดว่าเมื่อเห็นแบบนี้ เย่จิงเหยียนกับต้วนอีเหยาจะรู้สึกผิดบ้าง อย่างน้อยพวกเขาก็ลังเล แต่มันกลับไม่ใช่ ทั้งสองไม่สนใจเดินไปและไม่หันกลับมามอง!

เมื่ออี้เทียนเฉิงหันกลับมาอีกครั้งก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกเขา เขาเตะหินบนพื้นอย่างแรง แล้วกอดเท้าและกระโดดด้วยความเจ็บปวด

แน่นอนว่าหลู่ฉีก็สังเกตเห็นเช่นกัน เมื่อเห็นท่าทางของอี้เทียนเฉิง จึงค่อยๆก้าวไปหาอี้เทียนเฉิง

“ พวกแกคิดจะทำอะไร?” คนยังมาไม่ถึงแต่เสียงดังมาแล้ว

อี้เทียนเฉิงยกมือขึ้น “ไม่ได้จะทำอะไรนิ แค่อยากให้เธอเอาเงินของบ้านฉันคืนมา!”

หลู่ฉียืดอกขึ้นด้วยความโกรธ "เงินของบ้านแกฉันแค่ยืมมาก่อน รอให้โครงการนี้เสร็จสมบูรณ์ ฉันจะจ่ายคืนให้คืนให้แกทั้งหมด"

"เป็นไปไม่ได้" อี้เทียนเฉิงเข้าใจความหมายของเธอและส่ายหัวอย่างเย็นชา "ไม่ใช่ว่าฉันไม่ปล่อยให้เธอทำสำเร็จ แต่เธอเองไม่มีการควบคุมที่เพียงพอ"

"ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือพวกแก มันจะพังลงในชั่วข้ามคืนได้ยังไง!" ลู่ฉีไม่เชื่อและน้ำเสียงของเธอโมโห

อี้เทียนเฉิงทำหน้ามุ่ยและไม่อยากคุยกับเธออีก อยู่ตรงนี้กับเธอน่าเบื่อกว่ามองสิ่งก่อสร้างรอบๆอีก

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบกลับลู่ฉีก็หมดความอดทน “ แกเป็นแบบนี้พ่อแกรู้ไหม? ใช้วิธีที่น่ารังเกียจแบบนี้...... ”

อี้เทียนเฉิงยิ้มเยาะ “อย่าบอกไม่รู้เลย ต่อให้รู้พ่อก็คงจะร่วมมือกับฉัน”

ใช้วิธีเดียวกับที่เธอทำถ้ามันน่ารังเกียจ แล้วตอนนั้นเธอจะทำทำไม!

ลู่ฉีสะดุ้งด้วยความโกรธ ไม่น่าเดินมาคุยด้วยเลยแต่สถานที่ก่อสร้างร้อนมาก มีเพียงแต่ที่ร่มตรงนี้เย็นหน่อย

อี้เทียนเฉิงเห็นความคิดของเธอ และไม่อยากแซะเธอ เขานอนอยู่บนพื้นและหลับตาลงพร้อมกับเสียงคำรามของสิ่งก่อสร้างในหู เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจออกมา

......

ทางเย่จิงเหยียนกับต้วนอีเหยา นั่งอยู่ในรถ ขับไปอย่างไร้จุดหมายตลอดทาง เย่จิงเหยียนมองต้วนอีเหยาที่กำลังหลับอยู่ “พวกเราจะไปที่ไหน?”

ต้วนอีเหยาลืมตาขึ้น สะลึมสะลือ "ไม่รู้"

แม้ว่าเธอจะง่วง เธอก็อยากบอกกับเย่จิงเหยียนว่ากลับโรงแรม แต่มีเหตุผลบางอย่างบอกว่า: ไม่ได้!

สองสามวันมานี้อยู่ตอนในห้อง เห็นแต่ที่มืดไม่ค่อยเจอแสงแดดเลย ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป อาจจะไม่สบายได้......

เย่จิงเหยียนไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดมาก แต่เขาพอใจกับคำตอบของเธอมาก มุมริมฝีปากของเธอยิ้มโดยไม่รู้ตัว "เธออยู่แต่ในโรงแรมทุกวัน ถึงเวลาต้องออกไปเที่ยวแล้ว !”

ต้วนอีเหยาลังเลอยู่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็พยักหน้า "ตามใจเธอเลย!"

"ท้องของเธอเริ่มใหญ่แล้ว ไปซื้อเสื้อผ้ากันเถอะ"

ต้วนอีเหยาก้มศีรษะลงและมองท้องของเธอปูดเล็กน้อยและเธอรู้ว่าการซื้อเสื้อผ้าต้องเป็นสิ่งที่จำเป็น เสื้อผ้าก่อนหน้านี้เป็นกางเกงยีนส์ทรงสกินนี่ทั้งหมด ในอีกไม่กี่วันเดาว่าน่าจะใส่ไม่ได้แล้ว

รถจอดที่ห้างสรรพสินค้า เย่จิงเหยียนเปิดประตูให้ต้วนอีเหยา

ต้วนอีเหยายื่นมือออกมาอย่างอึดอัดและวางไว้บนมือของเย่จิงเหยียน เมื่อทั้งสองลงจากรถพวกเขาดึงดูดความสนใจของผู้คนนับไม่ถ้วน

ชายหนุ่มรูปงามและหญิงสาวสวยมักดึงดูดความสนใจของทุกคน มีผู้คนจำนวนมากขึ้นรอบๆ เย่จิงเหยียนขมวดคิ้วและเข้าหาต้วนอีเหยา เขากลัวว่าคนอื่นจะเข้ามาใกล้ทำอันตรายเธอ

เมื่อก่อนเขาไม่ได้กังวลขนาดนี้ แต่ตอนนี้เธอได้รับบาดเจ็บและตั้งครรภ์ หากเธอเผลอล้มลงผลที่ตามมาไม่อยากจะคิด

ยิ่งพวกเขาทั้งสองตื่นตัวมากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ผู้คนอยากรู้อยากเห็นมากขึ้น พวกเขาคิดว่าพวกเขาเป็นดวงดาว มีคนหยิบสมุดปากกาขอลายเซ็นกับจิงเหยียนและต้วนอีเหยา

เดินไปไม่ไกล เพียงห้านาทีเย่จิงเหยียนและต้วนอีเหยาเดินก็ไปถึงห้างสรพพสินค้า เหงื่อไหลเต็มหน้าผาก

มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอยู่ที่ทางเข้าของห้างสรรพสินค้า หลังจากเข้ามาแล้วผู้คนถูกกันไว้ข้างหลังแต่ก็มีสองสามคนที่ตามเข้ามา

มีผู้หญิงคนนึง ไม่สนใจสายตาผู้คน เดินไปต่อหน้าเย่จิงเหยียนและพูดว่า “ คุณ...... สวัสดี ขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหม?”

ผู้หญิงรอบข้างที่ไม่กล้าเข้าใกล้ ทุกคนต่างก็พูดว่าทำไมผู้หญิงคนนี้หน้าด้านแบบนี้ เพิ่งเคยเจอครั้งแรก แฟนเขาก็อยู่ข้างๆ ยังทำนิสัยน่าเกลียดแบบนี้อีก

ในความเป็นจริงผู้หญิงคนนั้นไม่ได้น่าเกลียด แต่เพราะพวกเขาหึง ไม่กล้าเข้าไปหาเย่จิงเหยียน เมื่อมีคนกล้าเข้าไปก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉา

เย่จิงเหยียนขมวดคิ้ว ไม่ได้รับโทรศัพท์ของผู้หญิงตรงหน้าเขา ปล่อยให้เธอยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความงุนงง

ต้วนอีเหยาใช้ข้อศอกแตะเขาเบาๆ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะลงและถามเบาๆว่า "มีอะไร?"

“เธอจะยืนอยู่ตรงนี้อีกนานไหม?”

"ไม่ เราไปกันเถอะ" เย่จิงเหยียนโอบแขนของต้วนอีเหยา เดินผ่านผู้หญิงที่ขอเบอร์ติดต่อเขา

เธอถูกเมิน อายจนกำโทรศัพท์ในมือแน่น แถมคนรอบข้างก็พูดเยาะเย้ยเธอ

ต้วนอีเหยาไม่ได้ยินคนข้างหลังพูดอะไร แต่รู้สึกหนวกหู หันศีรษะและชำเลืองมอง เห็นว่าผู้หญิงที่ขอเบอร์ติดต่อ ถูกล้อมไปด้วยผู้คนและกำลังโดนเยาะเย้ย

เธอดึงแขนเสื้อของเย่จิงเหยียน “ ทำไมวันนี้ถึงเย็นชาแบบนี้? ” ปกติเธออ่อนโยนกับผู้หญิงจะตาย......

ต้วนอีเหยาไม่ได้พูดคำต่อ แต่ทุกคนรู้ดี

แน่นอนว่าเย่จิงเหยียนก็รู้เช่นกัน เขาจับแขนของเธอแน่นขึ้น "ทำแบบนั้นจะทำให้มีปัญหากับเธอ ฉันไม่สนใจเพราะไม่อยากทำให้เธอเจ็บ"

ต้วนอีเหยาหัวใจเต้นแรงที่แท้เขาก็คิดถึงเธอ เธอกลับคิดว่ากลัวตัวเองจะโกรธซะอีก