ตอนที่ 8 แย่งของของเจ้ามาให้หมด

“ข้าจะไม่ขอโทษเด็ดขาด!”

แววตาของอวิ๋นเสวี่ยเซิงแน่วแน่ “ข้าไม่ผิด!”

ชาติที่แล้วก็เพราะพวกเขารู้จุดอ่อนว่านางกลัวที่จะสูญเสียพวกเขา จึงใช้วิธีนี้ทำร้ายนางครั้งแล้วครั้งเล่า บีบให้นางต้องยอมถอย

ชาตินี้ คนที่ไม่เคยไยดีนางเหล่านี้ ไม่มีเสียยังจะดีกว่า!

“อวิ๋นเสวี่ยเซิง เจ้ากล้าพูดกับข้าเช่นนี้เชียวรึ!”

อวิ๋นซูมู่ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขามองอวิ๋นเสวี่ยเซิงอย่างเหลือเชื่อ วันนี้นางกินยาผิดสำแดงหรืออย่างไร?

“พี่สาม พี่หญิงคงจะยังโกรธข้าอยู่ ก็เลยพาลใส่ท่าน”

อวิ๋นม่านเอ่ยเสียงอ่อนหวาน นางดึงแขนเสื้ออวิ๋นซูมู่ พูดอย่างระมัดระวังว่า “ท่านอย่าโกรธพี่หญิงเลยนะเจ้าคะ อย่าให้เสียความสัมพันธ์พี่น้องเพราะข้าเลย”

อวิ๋นม่านพูดพลางขอบตาก็แดงระเรื่อ ก้มหน้าลงอย่างคนเสียขวัญ ราวกับเสียใจเป็นที่สุด

ท่าทางนี้ทำเอาอวิ๋นซูมู่ปวดใจแทบแย่ เขารีบควักผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้อวิ๋นม่านมือไม้ปั่นป่วน “ม่านม่านไม่ร้องนะ ตอนนี้พวกเราก็เป็นพี่น้องกันแล้ว อย่าพูดแบบนั้นสิ”

“ในใจพี่ เห็นเจ้าเป็นน้องสาวแท้ๆ มาตั้งนานแล้ว”

“จริงหรือเจ้าคะ?”

แววตาของอวิ๋นม่านฉายแววดีใจอย่างปิดไม่มิด นางยิ้มทั้งน้ำตาทันที “พี่สามคงไม่ได้หลอกข้านะเจ้าคะ!”

“พี่เคยหลอกเจ้าเมื่อไหร่กัน?”

อวิ๋นซูมู่ลูบศีรษะอวิ๋นม่าน ท่าทางสนิทสนมรักใคร่

จังหวะนั้นเอง อวิ๋นม่านก็หันหน้ามาแสยะยิ้มยั่วยุให้อวิ๋นเสวี่ยเซิง ก่อนจะแสร้งทำหน้าตาน่าสงสาร “แต่ว่า... แต่ว่าพี่หญิงจะไม่พอใจเอานะเจ้าคะ ข้าไม่อยากทำให้พี่หญิงไม่พอใจ”

ในมุมที่อวิ๋นซูมู่มองไม่เห็น อวิ๋นม่านขยับปากพูดกับอวิ๋นเสวี่ยเซิงแบบไร้เสียงประโยคหนึ่ง

หึ อวิ๋นเสวี่ยเซิงกล้าตีนาง เช่นนั้นนางจะทำให้อวิ๋นเสวี่ยเซิงได้ลิ้มรสของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

นางรู้ดีที่สุดว่าจะบีบให้อวิ๋นเสวี่ยเซิงเสียสติและทำให้ทุกคนรังเกียจได้อย่างไร

อวิ๋นเสวี่ยเซิงห่วงใยพวกพี่ชายมากที่สุด เมื่อก่อนพอพวกเขาทำดีกับนาง อวิ๋นเสวี่ยเซิงก็จะมองนางด้วยสายตาระแวดระวัง

คราวนี้นางจะทำให้อวิ๋นเสวี่ยเซิงดูว่า นางจะแย่งความรักของพวกพี่ชายไปทีละนิดได้อย่างไร

และอวิ๋นเสวี่ยเซิงก็อ่านปากของอวิ๋นม่านออก ประโยคนั้นคือ 'คอยดูเถอะ!'

คอยดูอะไร?

คอยดูอวิ๋นซูมู่โอ๋นางเหมือนที่โอ๋เจ้าหรือ?

ข้าไม่เคยคาดหวังในสิ่งที่จะไม่เกิดขึ้น

อวิ๋นเสวี่ยเซิงหันหลังเตรียมจะเดินหนี

แต่ท่าทางนี้ ในสายตาของอวิ๋นซูมู่กลับมองว่าอวิ๋นเสวี่ยเซิงกำลังอิจฉาที่เขาโอ๋อวิ๋นม่าน

“หยุดนะ”

อวิ๋นซูมู่ตวาดเสียงเย็น “ม่านม่านเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเราอยู่แล้ว เจ้าทำท่าทางแบบนี้ให้ใครดู?”

“อวิ๋นเสวี่ยเซิง เดี๋ยวนี้จิตใจเจ้าคับแคบลงทุกที แม้แต่ม่านม่านเจ้าก็ยังทนไม่ได้”

“ใช่ ข้าทนไม่ได้!”

อวิ๋นเสวี่ยเซิงทนไม่ไหวอีกต่อไป หันขวับมาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก “นางแย่งของข้า อะไรๆ ก็จะแย่งชิงไปจากข้า ข้ามีเหตุผลอะไรต้องทนให้นางมากระทำกำเริบเสิบสานในถิ่นของข้าด้วย!”

“พอได้แล้ว! อวิ๋นเสวี่ยเซิง ดูสภาพเจ้าตอนนี้สิ เหมือนคนเป็นพี่สาวไหม?”

อวิ๋นซูมู่อดไม่ได้ที่จะดุด่า “ม่านม่านแย่งอะไรเจ้าไป? เจ้าเป็นพี่สาวจะเสียสละให้น้องหน่อยไม่ได้หรือไง?”

“เสียสละๆๆ นางไม่มีปัญญาหาเองหรือไร?”

อวิ๋นเสวี่ยเซิงจ้องอวิ๋นม่านเขม็ง “เครื่องประดับที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้า ก็ถูกนางเอาไปหมดแล้ว”

“ข้าเปล่านะ!”

อวิ๋นม่านมองแล้วเกาะแขนอวิ๋นซูมู่ “พี่สาม ข้าไม่ได้เอาเครื่องประดับของพี่หญิงไปนะเจ้าคะ”