บทที่ 112

“ได้ ถ้าอย่างนั้นฉันจะเป็นคนอธิบายในส่วนที่สำคัญ คุณอยู่คอยช่วยเสริมข้าง ๆ” ฉินซูพูด

ทั้งสองปรึกษาหารือรายละเอียดของการแข่งขันกันสักอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับไปที่ห้องประชุม

เมื่อทั้งสองเดินไปได้ไกล ประตูห้องน้ำเปิดออก หานโม่หยางเดินออกมาจากด้านใน

เหอซู ภรรยาทายาทตระกูลฉู่?

นึกไปถึงเสียงที่คุ้นเคยของผู้หญิงเมื่อสักครู่ หานโม่หยางราวกับค้นพบเรื่องที่น่าสนใจ เขากระตุกริมฝีปากอย่างมีความหมายที่ลึกซึ้ง

ภายในห้องประชุม

“มะเร็งเป็นฝันร้ายที่กวนใจมนุษย์มาโดยตลอด ตามจังหวะการพัฒนาที่รวดเร็วของสังคมสมัยใหม่ มะเร็งกำลังแปรสภาพไฟสู่บุคคลที่อายุน้อย ดังนั้นการวิจัยของพวกเรา…”

หญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหน้าห้องประชุม แม้ว่าจะสวมหน้ากาก แต่น้ำเสียงที่สงบและเยือกเย็น ทั้งการวิเคราะห์ที่มีระเบียบแบบแผนชัดเจน ตลอดจนดวงตาคู่ใส ที่มีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเธอ ทำให้ความสนใจของผู้คนถูกเธอดึงดูดไปโดยไม่ได้ตั้งใจ และตกอยู่ในการนำเสนอของเธอ

ทันทีที่ฉินซูปรากฏตัว สายตาของฉู่โจวก็จำเธอได้ ในเวลานี้เขามองดูการแสดงที่ยอดเยี่ยมของเธอ ปรากฏรอยยิ้มที่ชื่นชมบนใบหน้าของเขา ในขณะเดียวกัน ภายในใจก็เกิดแผนการในระยะยาวขึ้นมา

และด้านนอกห้องประชุม หน้าต่างกระจกทรงกลมที่กั้นไว้ หานโม่หยางจ้องมองไปยังหญิงสาวคนนั้น รอยยิ้มที่มุมปากของเขายิ่งลึกขึ้น

เมื่อสิ้นสุดการแข่งขัน เหล่ากรรมการเข้าสู่ช่วงลงคะแนนเสียง

แต่เพราะว่าผลสุดท้ายยังจำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ ดังนั้นฉินซูและคนอื่น ๆ ไม่มีสิทธิเข้าร่วม

หม่าเฉิงพูด “ฉันจะอยู่ที่นี่เพื่อรอข่าว พวกเธอกลับไปก่อนเถอะ”

“อาจารย์หม่า ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนด้วยค่ะ” ฉินซูก้มศีรษะและเดินออกไป

หม่าเฉิงมองดูด้านหลังของฉินซู นึกถึงการนำเสนออันยอดเยี่ยมเมื่อสักครู่ของเธอ ที่เหนือกว่าคนธรรมดาทั่วไป อดไม่ได้ที่จะรู้สึก เด็กคนนี้ไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์ด้านการแพทย์เท่านั้น ยังเป็นคนที่มีความสามารถด้านการพูดอีกด้วย ไม่แปลกใจที่ฉางเหล่าชื่นชอบเธอ!

เมื่อจางอี้เฟยเห็นฉินซูจากไปโดยไม่หันหลังกลับมา จึงรีบตามไปทันที

เขายังว้าวุ่นกับตัวตนของฉินซู

ทั้งสองเพิ่งจะลงมาถึงชั้นล่าง มีหญิงสาวที่สวมชุดสูททำงานยืนอยู่ด้านนอกลิฟต์ ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส เห็นได้ชัดว่าพวกเธอตั้งใจรออยู่ตรงนี่

“นักศึกษาท่านนี้ ประธานหานของเราขอเรียนเชิญ”

ทันทีที่ฉินซูได้ยินก็ขมวดคิ้วอย่างงุนงง “ขออภัยด้วย ฉัน…”