บทที่ 114

...

ภายในรถ

เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าใครจะสะกดรอยตามตนเองมา อีกทั้งก็ไม่มีหลักฐานยืนยัน ฉินซูก็เลยไม่คิดมากอีกต่อไป

ฉู่โจวมองดูเธอมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจไปตลอดทาง ทันใดนั้นก็พูดหยอกล้อขึ้นมา “ไม่อยากรู้ผลที่พวกเราเพิ่งจะโหวตไปเหรอ?”

ฉินซูชะงัก หันศีรษะไปมองเขา คิดอย่างจริงจังและถามขึ้น “เรื่องนี้ควรจะเก็บเป็นความลับไม่ใช่เหรอคะ? ต้องรอให้การประกาศอย่างเป็นทางการ”

เห็นอีกฝ่ายพูดประโยคนี้อย่างจริงจัง ฉู่โจวก็หัวเราะยกใหญ่

ทันทีที่รู้ว่าตนเองลืมตัวจนเสียภาพพจน์ เขาก็กำมือกดลงที่ริมฝีปากและกระแอมเบา ๆ

“อืม เอาแบบนี้ดีกว่า ถ้ายังมีเรื่องให้ต้องถกเถียงกัน ฉันจะไม่บอกเธอแน่ ๆ”

ฉินซูใจเต้น ที่บอกว่าไม่สนใจผลลัพธ์นั้นมันไม่จริง ช่วงเวลานี้ทั้งทีมทำการทดลองอย่างเหน็ดเหนื่อย แทบเป็นแทบตายไม่ใช่เพราะว่ารอผลลัพธ์อันนี้เหรอ

ฉินซูมองฉู่โจวอย่างแนบแน่น “ถ้าอย่างนั้น…”

ฉู่โจวพูดอย่างสงบไม่สะทกสะท้าน “ฉันสามาถบอกเธอเลยได้เลยว่า โครงการนั้นของพวกเธอนั้นเชื่อถือได้”

เมื่อได้รับคำตอบที่แน่ชัดแบบนี้ ฉินซูที่สงบมาตลอดก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น จับมือทั้งสองและโพล่งออกมา “ดีจริง ๆ เลย!”

สายตาของฉู่โจวมองไปที่ใบหน้าของเธอ สามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนเลยว่า เธอกำลังยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ในตอนนี้

แม้ว่าหน้ากากจะปกปิดใบหน้าเธอไปครึ่งหนึ่ง แต่ก็เผยให้เห็นคิ้วและดวงตาที่สดใสของเธอ

ในตอนนี้คิ้วโก่งและแววตาเปล่งประกายราวกับดวงดาว

ทันใดนั้นฉู่โจวก็อดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าถอดหน้ากากที่เกะกะนี่ออกไป รอยยิ้มของเธอจะต้องแจ่มใสและเบิกบานตาแน่ ๆ

มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้นมาอย่างกลั้นไว้ไม่ได้

“ฉันได้ยินมาว่าหลังจากที่หลินเฉินวางแผนรับช่วงต่อ ก็จะหย่ากับเธออย่างเป็นทางการ เธอไม่ต้องกังวล ถึงตอนนั้นฉันจะไม่ให้ตระกูลฉู่ทำให้เธอต้องอับอาย”

“ขอบคุณค่ะ! คุณท่านรอง คุณเป็นคนดีจริง ๆ”

ฉินซูก็ไม่เคยคิดว่าฉู่หลินเฉินจะทำให้เธออับอาย ถึงอย่างไรทั้งคู่ได้พูดคุยกันชัดเจนแล้วก่อนหน้านี้ แต่คำพูดของฉู่โจวก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมา