บทที่ 164

เว่ยเหอ "น่าจะใช่นะครับ"

เขามองไปที่ฉินซูด้วยใบหน้าที่จริงจังและพูดว่า "คุณฉินครับ ผมจะหาฆาตกรที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารโดยเร็วที่สุด แต่ตอนนี้เรื่องที่คุณชายฉู่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ได้โปรดช่วยเก็บเป็นความลับด้วยนะครับ"

"อืม ฉันรู้แล้ว"

“และ...” เว่ยเหอลังเลและพูดว่า “ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นอกจากนักข่าวแล้ว ยังมีคนอื่นจะมารังควานหรือทดสอบคุณ คุณ...คุณห้ามเปิดเผยจุดอ่อนให้พวกเขารู้นะครับ”

ฉินซูพยักหน้า เธอรู้ว่าต้องทำอย่างไร

เว่ยเหอมองดูเธออย่างจริงจังและทันใดนั้นก็ก้มหัวลงอย่างเคร่งขรึม “คุณฉิน ขอบคุณนะครับ!”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ฉินซูยิ้มจาง เธอพูดว่า “ฉันจะลงตรงนี้แหละ ขอบคุณที่มาส่งฉันนะคะ และทำงานของคุณต่อเถอะ”

พูดจบก็เปิดประตูและลงจากรถไป

เขามองดูร่างเพรียวของเธอเดินไปหานักข่าว สื่อสารกับพวกเขาอย่างเรียบเฉย จากนั้นนักข่าวก็จากไปอย่างผิดหวัง

ใบหน้าของเว่ยเหอมีการแสดงออกเล็กน้อย

รอจนฉินซูเข้าไปในบ้านพักตากอากาศอย่างราบรื่น เขาจึงขับรถออกไป

วันใหม่

ฉินซูทำตัวเหมือนปกติ เธอนำซุปไก่มาเยี่ยมคุณย่าที่โรงพยาบาล

มีข่าวลือมากมายเกี่ยวกับเรื่องที่ฉู่หลินเฉินถูกลอบสังหาร ฉู่ชื่อกรุ๊ปปฏิเสธข่าวลือดังกล่าว บอกว่าเขาไปต่างประเทศเพื่อลงนามในโครงการสำคัญ และข้อมูลโครงการไม่สามารถเปิดเผยได้ในตอนนี้ เพื่อสร้างความประหลาดใจให้ทุกคน

สายตาของผู้คนมากมายจับจ้องไปที่ฉินซู ในฐานะของผู้หญิงที่อยู่ใกล้ชิดกับฉู่หลินเฉินมากที่สุด

ที่ชั้นล่างของโรงพยาบาล นักข่าวอีกกลุ่มหนึ่งกำลังยืนเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นการปรากฏตัวของฉินซู พวกเขาก็รุมล้อมเธอทันที

“คุณนายฉู่ครับ ตอนนี้อาการของคุณชายเป็นยังไงบ้าง เขาถูกลอบสังหารในวันแรกของการสืบทอดตำแหน่งในตระกูลฉู่ ใครอยู่เบื้องหลังหรือครับ?”

เมื่อเผชิญกับคำถามของนักข่าว ฉินซูไม่พอใจและยังคงสับสนเล็กน้อย “คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ? สามีของฉันเดินทางไปทำธุรกิจที่ต่างประเทศ ทำไมแช่งเขาแบบนั้น?”