บทที่ 165

หานโม่หยางแสดงสีหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองไปที่ฉินซูและพูดขึ้น "รำไทเก๊กน่าเบื่อจะตาย คุณนายฉู่ จริง ๆ ผมสงสัยมากเกี่ยวกับข่าวลือที่เขาลือกันข้างนอก ผมอยากให้คุณช่วยยืนยัน"

"อืม ดูเหมือนว่าคุณหานจะใส่ใจสามีของฉันมากเลยนะคะ ครั้งล่าสุดก็ขอให้ฉันยืนยันความสามารถของเขา และครั้งนี้ก็ให้ฉันยืนยันว่าเขาสบายดีไหม”

ฉินซูเชิดคางเงยหน้าขึ้นอย่างอวดดี แล้วพูดขึ้นด้วยท่าทีติดตลกว่า “คุณหานเคยแอบชอบสามีของฉันหรือเปล่าคะ?”

“...”

แม้ว่าหานโม่หยางจะเข้าใจฝีปากของฉินซูดี แต่ไม่คิดว่าเธอจะ...พูดให้คนอื่นตื่นตระหนกแบบนี้

เขาไม่รู้จะตอบโต้ยังไงดีจึงเงียบไปครู่หนึ่ง

เขาทำได้เพียงยิ้มอย่างว่างเปล่าและปฏิเสธว่า "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ!"

จากนั้นจึงเปลี่ยนเรื่องกลับมาที่หัวข้อการรักษา “ที่จริงแล้ว ผมหวังว่าคุณนายฉู่จะทำตามข้อตกลงของเรา และปฏิบัติต่อผมอย่างตรงเวลา”

"งั้นตามที่คุณหานกล่าวมา เอาเป็นว่าวันนี้ฉันวางแผนว่าจะไปรักษาให้คุณ อุปกรณ์ต่าง ๆ ก็เตรียมมาหมดแล้ว"

ฉินซูยิ้มพร้อมยกเข็มในมือขึ้น

หานโม่หยางตกตะลึงอีกครั้ง

ฉินซูพูดขึ้น "คุณหานไปรอที่ห้องพยาบาลก่อนได้เลยค่ะ ฉันป้อนซุปให้คุณย่าเสร็จจะตามไป"

หานโม่หยางพยักหน้าและเดินออกไป

เมื่อเห็นเขาจากไป ฉินซูก็เก็บรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอ ใบหน้าของเธอกลายเป็นเคร่งขรึม

เธอหันไป จึงเห็นว่าคุณย่ากำลังขมวดคิ้วและมองเธอด้วยความกังวลใจ

"เสี่ยวซู คุณหานคนนี้..."

ฉินซูส่ายหัวและพูดอย่างไรกังวล "คุณย่า ไม่ว่าเขาจะถามอะไร คุณย่าแค่ตอบไปว่าไม่รู้นะคะ"

"เอาล่ะ ย่าไม่เข้าใจหรอกแต่ย่าจะเชื่อหนูนะ ย่าระวังคำพูด จะไม่ให้หนูต้องวุ่นวาย"

ฉินกู้เซียงนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลา 5 ปี แต่ความคิดความอ่านของเธอก็ชัดเจนอยู่เสมอ ฉินซูและฉู่หลินเฉินไม่เคยบอกเธอเกี่ยวกับการแต่งงานปลอม ๆ แต่เธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติเหล่านั้น

ส่วนหานโม่หย่างคนนั้น เขาไม่ได้เป็นคนดีตั้งแต่แรกเห็นอยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเพิกเฉยต่อเขา