บทที่ 17

ฉินซูหันกลับไปมองอย่างไม่พอใจ หลินเมิ่งฟานนี่ ทำไมถึงได้หน้าด้านหน้าทนขนาดนี้นะ?

ฉู่หลินเฉินพูดดำน้ำเสียงที่เข้มงวด "ขึ้นรถ!"

เธอจำต้องยอมขึ้นไปนั่งบนรถ

หลังจากนั้น ฉู่หลินเฉินก็เหลือบมองหลินเมิ่งฟานอีกครั้ง แค่มองครั้งเดียว ก็ทำให้อีกฝ่ายหยุดฝีเท้าและถอยกลับอย่างเกรงใจ ไม่กล้าบุ่มบ่ามอีก

ดวงตาของฉู่หลินเฉินแสดงออกถึงความเหยียมหยาม เขาออกคำสั่ง "ออกรถ!"

เมื่อรถแล่นออกไปไกล ฉู่หยุนซีและหวังอี้หลินที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ในมุมมืดด้วยความตื่นเต้น จึงเดินออกมา

"มีละครสนุก ๆ ดู ฉันต้องไปดูสักหน่อยแล้ว พี่ชายฉันจะจัดการกับยายของปลอมนั่นยังไงนะ!"

ฉู่หยุนซีพูดอย่างมีความสุข

"หยุนซี ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ต้องไปแล้วไหม พี่ชายของเธอเคยบอกว่า ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกมาเจอหน้าเขา"

หวังอี้หลินพูดขึ้น สายตามองไปยังหลินเมิ่งฟานที่ยังไม่ได้ออกจากภัตตาคาร

"ถ้าอย่างนั้นฉันไปก่อนนะ เธอรอที่นี่ไปก่อน ฉันจะให้ผู้ช่วยมารับเธอ"

ฉู่หยุนซีไม่รอให้เธอตอบ เธอรีบขับรถตามออกไป

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นแบบนี้ หวังอี้หลินยกยิ้มที่มุมปากของเธอเบา ๆ เธอเดินตรงไปยังหลินเมิ่งฟาน

เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "นี่คงไม่ใช่คุณหมอหลินที่โดนฉินซูทิ้งใช่ไหม? ทำไมคน ๆ หนึ่งถึงได้ยืนอกสั่นขวัญหายอยู่ที่นี่ได้เนี่ย?"

"เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ?" หลินเมิ่งฟานจำเธอได้ เขาหันหลังจะเดินจากไป

หวังอี้หลินยื่นมือไปดึงเขาเอาไว้ "อย่าเพิ่งรีบไป บางทีฉันอาจจะช่วยนายได้"

หลินเมิ่งฟานมองพิจารณาเธอหัวจรดเท้า ถึงได้เห็นว่าเธอใส่ของแบรนด์เนมทั้งตัว "อะไรกัน? เธอเองก็แต่งงานเข้าบ้านคนรวยเหรอ?"

รอยยิ้มของหวังอี้หลินจางลง "ก็ใกล้แล้วล่ะ"

ก็แค่ต้องจัดการกับตัวถ่วงอยากฉินซู ภรรยาบ้านคนรวยก็จะกลายเป็นเธอแล้ว! เมื่อคิดถึงจุดนี้ เธอก็ยิ้มอ่อน ๆ พลางหยิบนามบัตรยัดใส่มือของเขา "นี่คือเบอร์โทรัพท์ของฉัน ถ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรยินดีให้ติดต่อฉันได้เลย"

…

ฉินซูมองออกไปนอกกระจกรถ คิดถึงเรื่องของหลินเมิ่งฟาน

เขาอยากกลับมาคืนดีกับฉันจริง ๆ เหรอ? กลัวว่ามันจะไม่ง่ายแบบนั้นมากกว่า