บทที่ 178

เธอพลิกตัวอยากที่จะหยิบขึ้นมาอ่านให้ละเอียด

แต่ฉู่หลินเฉินกลับหยิบเอกสารนั้นไปและพูดอย่างเย็นชา “ยุ่งอะไร? เตียงก็ยกให้เธอแล้วยังไม่รู้จักนอนพักฟื้นให้ดี ๆ อีก!”

ฉินซูตกตะลึงและเพิ่งจะมาตระหนักรู้ตัวอีกทีในตอนนี้ ว่าตนเองกำลังนอนอยู่บน “เตียงผู้ป่วย” ของฉู่หลินเฉินแต่เพียงผู้เดียว

ดังนั้นเมื่อวานเธอครอบครองเตียงของเขา แล้วเขา...

ฉินซูหยุดความคิดทันทีทันใดและไม่คิดอีกต่อไป

สายตาของเธอมองไปที่เอกสารในมือของเขา และพูดอย่างเข้าใจทั้งหมด “นั่นคือหนังสือข้อตกลงการหย่าใช่ไหม?”

เมื่อถูกเธออธิบายจนหมดเปลือกแล้วฉู่หลินเฉินก็ไม่ได้ปิดบัง “ใช่”

“ต้องการให้ฉันเซ็นชื่อตอนนี้เลยไหม?” ฉินซูถาม

ฉู่หลินเฉินปะทะกับสายตาที่ตรงไปตรงมาและจริงใจของเธอ โดยไม่ได้แฝงความลังเลเลยแม้แต่น้อย มันชัดราวกับว่าสามารถมองเห็นสิ่งต่าง ๆ ได้ชัดเจน

สายตาของเขาก้มดูบนมือขวาของเธอที่พันผ้าพันแผลไว้หนาแน่น แล้วจงใจพูดเสียดสี “เกรงว่าเธอจะมีแต่ความปรารถนา แต่ไม่มีแรงแม้แต่จะเขียนตัวอักษรสักตัวออกมา!”

“รอให้เธอดีขึ้นแล้วค่อยเซ็น” พูดจบเขาก็ยัดเอกสารใส่เข้าไปในลิ้นชักของตู้

เมื่อซ่งจิ่นหรงกับหลิวเหวยลู่ทราบข่าวว่าฉินซูได้รับบาดเจ็บก็มาเยี่ยมเธอ และก็ต้องตกใจกับบาดแผลทั่วทั้งร่างกายของเธอ

ซ่งจิ่นหรงถอนหายใจและพูดอย่างเจ็บปวดใจ “เด็กดี ทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ได้”

แม้ว่าฉินซูจะไม่ใช่หลานสะใภ้ของเธอแต่เธอก็ชอบเด็กสาวคนนี้

หลิวเหวยลู่กำชับให้ฉินซูพักฟื้นดี ๆ และดีขึ้นไว ๆ

เธอไม่ได้มีอคติต่อฉินซู เพียงแต่หวังให้ฉินซูกับลูกชายของตนจบความสัมพันธ์การสมรสนี้ให้เร็ว เพื่อให้ทุกอย่างกลับสู่ลู่ทางที่ถูกที่ควร

หลังจากทั้งสองจากไป ฉู่หยุนซีก็ออกปฏิบัติการทันทีหลังจากทราบข่าว

หลังจากเธอได้ยินว่าพี่ชายของเธอจะเลื่อนแผนการหย่า เธอก็รีบเข้ามาดูสถานการณ์

ในตอนนี้ฉู่หลินเฉินไม่อยู่ในห้องพอดี หลังจากฉู่หยุนซีเข้ามาในประตูแล้วก็เดินตรงไปข้างเตียง

เธอเยาะเย้ยถากถางสภาพที่น่าเวทนามีบาดแผลไปทั้งร่างกายของฉินซู