บทที่ 179

ฉู่หลินเฉินชำเลืองมองเธออย่างเยือกเย็นและสบัดมือของเธอออกไป

ฉู่หยุนซี “...”

นี่ถ้าหากทำให้คุณแม่และคุณย่าของเธอรู้ว่าตนเองทำให้พี่ชายไม่พอใจ จะไม่เป็นการถลกหนังของเธอเหรอ?

ฉู่หยุนซีรีบกระทืบเท้าของเธออย่างแรงตามเขาไป

“พี่ คนที่ฉันต้องการไล่ให้ออกไปคือเธอไม่ใช่พี่ อย่า...”

แววตาที่เยือกเย็นและหนาวเหน็บของฉู่หลินเฉิน ทำให้คำพูดที่ตามมาข้างหลังของเธอขาดหายไปฉับพลัน

เขาพูด “เธอมีแรงที่จะระบายความดื้อรั้นและเอาแต่ใจตัวเองอยู่ในบ้าน จะดีกว่าไหมถ้าส่งคนไปรับลู่ซีที่สนามบิน เขามาถึงวันนี้แล้ว”

“ลู่ซี?!” ฉู่หยุนซีตกตะลึงเมื่อได้ยินชื่อนี้

กว่าสติของเธอจะกลับมา ฉู่หลินเฉินก็พาฉินซูขึ้นรถจากไปเรียบร้อยแล้ว

แต่พี่ชายของเธอจะไม่โกหกเธอด้วยเรื่องแบบนี้

ฉู่หยุนซีไม่ลังเลอีกต่อไป เธอรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องและเตรียมไปรับคนที่สนามบิน

ลู่ซีเป็นคนที่เปล่งประกายที่สุดในวงการบันเทิง เป็นแสงจันทร์นวลผ่อง ที่อยู่ในใจของเธอ และยังเป็นความปรารถนาเดิมของเธอในตอนนั้นที่เลือกที่จะเข้าสู่ซิงโหยวเอ็นเตอร์เทนเมนท์

หลังจากตั้งอกตั้งใจแต่งหน้าแต่งตัวเรียบร้อยแล้วก็มุ่งหน้าไปยังสนามบินอย่างรีบร้อน

ภายในรถที่กลับไปยังบ้านพักตากอากาศ

ฉินซูพิงเบาะหลังและถามชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ อย่างหยั่งเชิง “คุณชายฉู่ เหตุผลที่คุณเลื่อนการหย่าคืออะไร?”

เธอไม่เชื่อว่าแค่เพียงเพราะตนเองได้รับบาดเจ็บ

ฉู่หลินเฉินชำเลืองมองเธอ ในแววตาเขียนคำสองคำไว้คือเย็นชา “ฉันตัดสินใจอะไรจำเป็นต้องอธิบายให้เธอเหรอ?”

ฉินซูกระแอมไอและพูดด้วยใบหน้าจริงจัง “ฉันเป็นคนที่เกี่ยวข้อง”

เมื่อได้ฟังเหตุผลของเธอ ฉู่หลินเฉินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

เขาถามกลับ “เธอมีความสามารถในการต่อกรกับหานเซี่ยวไหม? ถ้าไม่ก็ฟังฉัน”