บทที่ 187

เขาตกตะลึง ผู้หญิงคนนี้มาเข้าร่วมงานจริง ๆ เหรอ? แต่ที่นี่เหมือนไม่มีใครต้อนรับเธอสักคน

ขณะที่เขากำลังคิด ฉินซูก็ได้เดินไปอยู่ตรงหน้าชายที่ดูไม่ใช่คนธรรมดาคนหนึ่ง แขนของเธอคล้องแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันมาสาย"

ลู่ซีตกตะลึง นี่มันเรื่องอะไรกัน?

"ไม่เป็นไร" ฉู่หลินเฉินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม พูดจบเขาก็มองไปทางลู่ซี "นี่คือพี่สะใภ้ของนาย เข้ามาทักทายสิ"

"พี่...สะใภ้"

เสียงเรียกจากลู่ซีเล็กลอดออกมาจากปากของเขา ราวกับขาทั้งสองข้างของเขาถูกเชื่อมติดกับพื้นจนไม่สามารถขยับได้

เขาคิดว่าเธอคือแฟนคลับตัวยงที่คอยติดตามเขา แต่ปรากฏว่าเธอคือผู้หญิงของพี่เฉิน!

เขาต้องเรียกเธอว่าพี่สะใภ้!

ช่างน่าขัน

ในตอนนี้ลูซี่รู้สึกว่าทุกอย่างมันช่างน่าเบื่อไร้รสชาติ

เมื่อเห็นลู่ซีจ้องไปที่ฉินซู ฉู่หยุนซีจึงได้แต่กัดฟันเงียบ ๆ และเค้นรอยยิ้มให้กับเขา

"ลู่ซี ฉันจะแนะนำศิลปินที่โดดเด่นของบริษัทเราให้รู้จักนะ ต่อไปนายน่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกันบ่อย ๆ"

"อืม" ลู่ซีพยายามดึงความสนใจของเขาออกจากฉินซู และเดินตามฉู่หยุนซีไปยังฝูงชนกลุ่มหนึ่ง

ฉู่หยุนซีพาเขาไปทักทายเหล่าศิลปินที่มีชื่อเสียงของบริษัท จากนั้นก็พาเขาไปตรงหน้าหวังอี้หลิน

"นี่คือหวังอี้หลิน ถึงแม้เธอจะเข้ามาบริษัทของเราได้ไม่นาน แต่ก็ไปออกรายการวาไรตี้และรับโฆษณามากมาย และยังมีงานที่กำลังถ่ายทำอยู่ไม่น้อยเลย ละครเรื่อง《ชายชุดขาว》ของนายยังไม่มีคนเล่นบทนางรองใช่ไหม? ให้หวังอี้หลินลองเล่นดุได้นะ”

หวังอี้หลินรีบยื่นมือออกมาทันที เธอพูดด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีค่ะคุณลู่ซี หวังว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณนะคะ"

ลู่ซีมองมาที่เธอ สีหน้าของเขาดูจริงจังขึ้นมาทันที ผ่านไปสักพักหนึ่ง เขาจึงส่ายหัวและพูดขึ้นว่า "สายตายังไม่ได้"