บทที่ 19

เมื่อเห็นเหล่าชายฉกรรจ์ที่หน้าตาดูไม่ใช่คนดีแล้ว ฉินซูก็ใจเสียขึ้นมา

นี่เธอกำลัง....กับพวกอันธพาลงั้นเหรอ?

ยังมีอะไรที่ซวยกว่านี้อีกไหม!

เธอก้าวถอยหลังเบา ๆ จ้องมองไปที่คนสองสามคนอย่างป้องกันตัว "พวกนายคิดจะทำอะไร?"

"ลูกพี่ของเราเบื่อมาก กำลังอยากได้สาวสวยไปดื่มเหล้าเป็นเพื่อน"

ชายผมเกรียนที่เป็นหัวโจกหัวเราะพลางเดินเข้าใกล้ฉินซูมากขึ้น "ไปกันเถอะ เดี๋ยวพี่เลี้ยงเองนะ"

"ขอโทษด้วยค่ะ พอดีฉันมีเรื่องต้องทำ" ฉินซูกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา อยากจะหนีไปจากพวกเขา

"เหรอ? ถ้าวันนี้ไม่ไปดื่มกับพวกเรา ก็ไม่ต้องไปไหนแล้ว" ชายหัวโจกผมเกรียนพูดขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น พร้อมถือวิสาสะคว้าข้อมือของฉินซู

เธอขมวดคิ้ว "ทำตัวเป็นอันธพาลเหรอ? ถ้าไม่ปล่อยมือ ฉันจะเรียกตำรวจ!"

พูดจบเธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาให้เห็น

ชายหัวเกรียนปล่อยเธอ แต่ก็ไม่ยอมให้เธอเดินไปไหน แถมยังพูดอย่างกวน ๆ ว่า "ตำรวจเหรอ? เธอแจ้งเลย"

ฉินซูกัดฟัน ทำท่าทางเหมือนกำลังจะกดโทรออก

"ลูกพี่ครับ ผู้หญิงคนนี้กำลังหลอกพวกเรา โทรศัพท์ของเธอมันปิดเครื่องอยู่!"

ฉินซู ：“......”

อีกด้านหนึ่ง

หลังจากที่ไล่ฉินซูลงจากรถแล้ว ฉู่หลินเฉินก็ยังไม่รับโทรศัพท์ของเธอด้วย

คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่ยอมแพ้ และยังส่งข้อความมาอีก

เขาไม่อยากสนใจ แต่ก็ยังมีสิ่งที่สงสัยอยู่ อยากรู้ว่าเธอจะโกหกอะไรออกมาอีก

เขาเปิดอ่านข้อความของเธอตามปกติ เปิดรูปภาพบันทึกหน้าจอสนทนาหลายรูปนั่น ฉู่หลินเฉินเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

ผู้หญิงคนนั้นคงไม่ได้แกล้งตัดต่อรูปขึ้นมาใช่ไหม?

ขณะที่เงยหน้าขึ้นมาหลังจากครุ่นคิดแล้ว เขาก็เห็นบัตรใบหนึ่งตกอยู่ข้างใต้เบาะนั่ง เขาก้มลงไปหยิบขึ้นมา นี่คือบัตรธนาคาร

เธอไม่ได้โกหกเขางั้นหรือ?