บทที่ 203

ฉินซูประหลาดใจและเปลี่ยนไปคิดว่า เขาน่าจะได้ยินสิ่งที่พูดไปเมื่อสักครู่

เธอกลับมานิ่งเฉยและพยักหน้า “อืม”

“ผมขอถามเหตุผลได้ไหม?”

ฉินซูไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้ทริงกับเขาได้

เมื่อนึกถึงการที่โลกภายนอกประเมินช่วงเวลาการแต่งงานของเธอกับฉู่หลินเฉิน เธอก็หัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “แต่งงานแบบสายฟ้าแลบ แต่งเร็วเลิกเร็ว”

ลู่ซีหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้

ทั้งสองกลับไปที่ห้องพิเศษแต่ฉู่หยุนซีกลับไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

ฉินซูพบว่าข้อตกลงการหย่าฉบับนั้นของตนเองก็หายไป น่าจะเป็นเธอที่เอาไป

...

ฉู่หลินเฉินไปส่งหวังอี้หลินกลับบ้าน

ระหว่างทาง

หวังอี้หลินถามขึ้นด้วยเสียงนุ่มนวล “หลินเฉิน ทำไมฉินซูเธอถึงยอมหย่ากับคุณเองเลยล่ะ? คุณคุยกับเธอเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

ฉู่หลินเฉินขมวดคิ้ว

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยพูด ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้หญิงคนนั้นมาโดยตลอด ที่รอไม่ไหวอยากจะหย่ากับเขา

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ภายในใจของฉู่หลินเฉินก็ร้อนใจไม่เป็นสุขอย่างมาก

สำหรับคำถามของหวังอี้หลิน เขาส่งเสียงพึมพำแสดงคำตอบอย่างนิ่งเฉย

ในใจหวังอี้หลินดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เธอจึงไม่ได้สนใจมากนัก ขอเพียงแต่ฉู่หลินเฉินหย่ากับฉินซูให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ เธอก็สามารถสบายใจได้แล้ว

ดังนั้นหลังจากที่ฉู่หลินเฉินมาส่งเธอที่บ้านพักตากอากาศ เธอก็แสร้งทำเป็นพูดอย่างเห็นอกเห็นใจ “ฟ้ามืดแล้ว คุณรีบกลับไปเถอะ ฉินซูยังรอคุณอยู่”