บทที่ 202

ทั้ง ๆ ที่ฉินซูรู้ว่าเธอจงใจแต่เธอก็ไม่ได้โกรธ ฉินซูลุกขึ้น “เดี๋ยวฉันจะไปจัดการเอง และแวะดูว่าพี่ชายคุณจะกลับมาไหม”

ตอนนี้เธอต้องการแค่รีบเซ็นข้อตกลงและจากไป

“รีบไปเถอะ เดี๋ยวเสื้อผ้าเปื้อนสีแล้วจะจัดการยาก” ฉู่หยุนซีพูดด้วยท่าทีเป็นห่วงเป็นใย แต่ในความเป็นจริง ภายในใจแทบอยากจะให้เธอไปไว ๆ จะได้มีพื้นที่ให้แก่ตนเองกับลู่ซี

ฉินซูเพิ่งจะลุกขึ้นก้าวเท้าไปห้องน้ำ

ลู่ซีหยิบห่อกระดาษทิชชู่แล้วยืนขึ้น

ฉู่หยุนซีเห็นท่าทางของเขาราวกับจะตามฉินซูออกไป เธอตกใจและรีบพูดตะโกน “ลู่ซี แค่น้ำผลไม้นิดหน่อยเอง เธอจัดการเองได้!”

ลู่ซีเหลือบมองเธออย่างไม่พอใจ “เธอคือพี่สะใภ้ของคุณ คุณจงใจทำขนาดนี้ไม่มันเกินไปหน่อยเหรอ”

ในฐานะที่เขาเป็นราชาแห่งวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ ทักษะการแสดงที่ห่วยแบบนี้ แน่นอนว่าเขาดูออกได้ในพริบตาเดียว

พูดจบเขาก็เดินตามออกไป

ฉู่หยุนซีนั่งลงบนโซฟา ความอับอายและกระวนกระวายที่ถูกมองความคิดออก ทำให้ภายในใจเธอไม่สบอารมณ์เอามาก ๆ

ทันใดนั้นเธอมองเห็นโทรศัพท์มือถือที่ลู่ซีทิ้งไว้บนโต๊ะ มีข้อความหนึ่งส่งเข้ามาพอดี

เป็นข้อความที่พี่ชายของเธอส่งมา

ฉู่หยุนซีถือโอกาสกดเปิดมัน

【ลู่ซี หวังอี้หลินไม่สบาย ฉันจะไปส่งเธอ ส่วนน้องสาวฉันกับฉินซูก็รบกวนนายหน่อยนะ】

เมื่อเห็นคำพูดของพี่ชายเธอ ฉู่หยุนซีก็อดคิดไม่ได้ หวังอี้หลินมีความสามารถ ไม่คาดคิดเลยว่าจะทำให้พี่ชายเธอไปส่งเธอกลับบ้านด้วยตัวเองได้

แต่ก็เป็นเพราะในใจของพี่ชายเธอสนใจหวังอี้หลิน

แต่ลู่ซี...

ภายในใจฉู่หยุนซียิ้มเจื่อน ๆ และออกจากหน้าจอข้อความ

เมื่อมองดูโทรศัพท์มือถือที่เป็นของลู่ซี จู่ ๆ ในใจเธอก็เกิดความต้องการอยากจะสอดแนมออกมาอย่างแรงกล้า

ใครจะไม่อยากรู้เรื่องของคนที่ตนเองชอบเพิ่มเติมบ้าง