บทที่ 252

เมื่อมองดูแผ่นหลังของเธอ ฉู่หลินเฉินกำหมัดแน่นแล้วเดินตามไป

ฉินซูเดินออกจากร้านน้ำชาและมีรถขวางทางเธออยู่

กระจกรถลดต่ำลง เผยให้เห็นใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาไม่ธรรมดาของฉู่หลินเฉิน

“ขึ้นรถ” เขาพูดเสียงเรียบ

"คุณจะทำ..."

“เธอไม่ต้องการเห็นความจริงใจของฉันเหรอ ฉันจะไปส่งเธอเอง” ฉู่หลินเฉินเหล่มองเธอ พร้อมกระตกริมฝีปากบางของเขา

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้” ฉินซูพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว วางแผนที่จะเดินอ้อมรถของเขา

จากนั้นประตูรถก็เปิดออก ฉู่หลินเฉินก้าวออกจากรถด้วยขายาว และเดินไปถึงฉินซูในสองสามก้าว

“ขึ้นรถ” เขาพูดซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

"ไม่..."

ขณะที่ฉินซูกำลังพูด ชายหนุ่มที่เอาแต่ใจก็เปิดประตูรถและยัดเธอเข้าไปในรถ

ประตูถูกล็อค

ฉินซูทุบกระจกรถหลายครั้ง เธอหันหน้าและมองไปที่หลินเฉินฉู่ด้วยท่าทางที่แสดงอารมณ์ขุ่นมัว "คุณกำลังจะทำอะไร ฉันไม่ต้องการให้คุณไปส่ง"

“ฉันเต็มใจ” ฉู่หลินสูดลมหายใจและเตือน “คาดเข็มขัดด้วย”

ฉินซูไม่เต็มใจและไม่ไหวติง

เขาชำเลืองมองแล้วเอี้ยวตัวมาทันที

เมื่อเข้าใจถึงเจตนาของเขา ฉินซูก็รู้สึกบีบที่หัวใจ และพูดขึ้นทันทีว่า “ฉันทำเอง!”

จากนั้นก็มีเสียง "คลิก" เข็มขัดนิรภัยก็ถูกคาดไว้เรียบร้อย

ฉู่หลินเฉินจึงกลับไปนั่งอย่างพอใจ หมุนพวงมาลัยแล้วเหยียบคันเร่ง

รถกำลังวิ่งอยู่บนถนนและไม่มีใครพูดอะไร