บทที่ 326

อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี้ต้องโทษฉินซู ถ้าไม่ใช่เพราะเธอตรวจสอบจนรู้ว่าเรื่องสร้อยข้อมือ ว่าเป็นเรื่องที่ตนเองวางแผนขึ้นมา เรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง?

แล้วฉินซูตรวจสอบเจอได้ยังไงกัน?

หลังจากหวังอี้หลินส่งคุณท่านตระกูลฉู่กลับไปยังคฤหาสน์แล้ว เธอก็โทรศัพท์ทันที “ช่วงสองสามวันนี้ช่วยฉันแอบจับตาดูฉินซูด้วย แล้วจำไว้ว่าห้ามทำอะไร แค่ต้องจับตาดูเธอตลอดเวลา แล้วรายงานฉันก็พอ”

...

ก่อนหน้านี้ฉินซูได้ลาหยุดงานสองวัน เพราะเรื่องของเวินหลี ทำให้สองสามวันนี้ เธอทำงานล่วงเวลามาโดยตลอด เพื่อไล่ให้ทันตามแผนงาน ทุก ๆ วันเธอเหนื่อยล้ามากจนกลับถึงบ้านก็ล้มตัวลงนอนทันที

แต่สิ่งที่ทำให้ชื่นใจก็คือลูกน้อยในท้อง คงไม่รู้ถึงปฏิกิริยาที่เธอทำงานหนักใช่ไหม สองวันนี้จึงสงบลง ความอยากอาหารของเธอก็ดีขึ้นและไม่ค่อยอาเจียนมากแล้ว

สิ้นสุดอีกหนึ่งวันที่งานรัดตัว วันนี้เธอทำงานล่วงเวลาดึกกว่าปกติ ข้อดีก็คือ ในที่สุดโครงการที่เธอดูแลก็จบสิ้นแล้ว

“ทุกคนทำงานหนักกันมาก!” ฉินซูพูดกับสมาชิกสามท่านในทีมและจางอี้เฟย

“ประสิทธิภาพในการทำงานของพวกเราไม่มีใครเทียบได้เลย! โชคดีที่ได้คำชี้แนะของหัวหน้าทีมฉิน!”

การอยู่ร่วมกันในช่วงระยะเวลาหนึ่งนี้ ทำให้พวกเขารับรู้ถึงศักยภาพของฉินซูอย่างแท้จริง พวกเขาตะโกนเรียก “หัวหน้าทีมฉิน” ด้วยความเต็มใจ

“วันนี้ดึกมากแล้ว ทุกคนรีบกลับไปพักผ่อนกันเถอะ วันหลังฉันจะเลี้ยงข้าวทุกคนเอง!” ฉินซูยิ้มและเอ่ยขึ้น เธอทักทายคนสองสามคนก่อน จากนั้นก็เดินนำออกไป

จางอี้เฟยเดินเคียงบ่าเคียงไล่ตามเธอไป “ฉันไปส่ง”

ก่อนที่ฉินซูจะปฏิเสธเขาก็พูดขึ้น “เวลานี้รถประจำทางและรถไฟใต้ดินหยุดกันหมดแล้ว”

จิตใต้สำนึกฉินซูอยากจะบอกว่า ตนเองสามารถเรียกรถทางอินเทอร์เน็ตได้ แต่จู่ ๆ เธอก็คิดขึ้นได้ว่าโทรศัพท์มือถือถูกฉู่หลินเฉินเอาไป สองวันนี้เธอยุ่งมาก จนเธอเพียงแค่แจ้งยกเลิกบัตร แต่ยังไม่ได้ซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่

เธอจำใจต้องพยักหน้า “ขอบคุณ”

ระหว่างทาง จางอี้เฟยที่กำลังขับรถก็เอ่ยขึ้น “ใช่แล้ว วันนี้คุณหยูคนนั้นโทรหาฉันด้วย บอกว่าติดต่อคุณไม่ได้ อยากที่จะนัดคุณไปทานข้าว”

“หยูหร่าน?”