บทที่ 36

ทันทีที่เข้ามาในบ้านพักตากอากาศ โจวซือฉินก็สังเกตรอบด้าน เธออิจฉาเป็นอย่างมาก "คนไม่รักดีอย่างเธอ ได้อยู่ที่ดี ๆ แบบนี้ ได้เปรียบเกินไปแล้ว!"

แม้กระทั่งเด็กติดเกมอย่างจงหยู่อ๋าง ก็ยังเก็บโทรศัพท์ลงไป เขาดูและลองจับสิ่งของนั่นนี่ในบ้าน

“แม่ แจกันดอกไม้นี้ทำจากหยกเหอเถียนใช่ไหม? เพื่อนผมทำธุรกิจเครื่องหยก เขาเคยให้ผมดูรูปแจกันนี่ แบบเดี๋ยวกันเป๊ะเลย ราคาหลายล้าน!"

จงหยู่อ๋างดวงตาเป็นประกาย เขาอยากลองยื่นมือออกไปลูบ แต่โดนฉินซูหยุดเอาไว้เสียก่อน "อย่าไปแตะสุ่มสี่สุ่มห้า! ทำพังจะชดใช้ไม่ไหวเอา"

"อ๋อ แกพูดแบบนี้ คงยกตัวเองเป็นเจ้าของบ้านแล้วสิท่า?" โจวซื่อฉินพูดประชดประชัน ทั้ง ๆ ที่เธอเองก็รู้ว่านี่คือที่ของใคร

ฉู่หลินเฉิน คือคนที่พวกเขาไม่สามารถแตะต้องได้

เธอขยิบตาให้จงหยู่อ๋าง "ลูกจ๊ะ ไปเล่นที่โซฟาก่อนนะ แม่จะคุยกับพี่!"

จงหยู่อ๋างตอบ "อืม"

ฉินซูหันหลังไปปิดผ้าม่านทั้งหมด เพื่อไม่ให้คนจากภายนอกเห็น

เธอมองไปที่โจวซือฉิน แสดงอารมณ์ของเธอออกมาอย่างชัดเจน "พวกคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้"

เธอจำคำพูดของเว่ยเหอได้ ฉู่หลินเฉินไม่ชอบให้คนอื่นเข้าบ้านของเขา

การที่เธอพอพวกเขาเข้ามาแบบนี้ก็เสี่ยงมากแล้ว เธอจะต้องพาพวกเขาออกไปให้ได้

โจวซือฉินยิ้มประชดประชัน เธอผายมือออกมาข้างหนึ่ง "ได้ เอาเงินฉันมา ห้าล้าน ขาดไปสักแดงเดียวก็ไม่ได้!"

เมื่อเธอพูดขู่ขึ้น ฉินซูก็เปิดประตูให้พวกเขา ไม่ง่ายเลยที่จะจับจุดอ่อนของเธอ แต่ก็จะไม่ยอมแพ้แน่นอน

ฉินซูเองก็เข้าใจโจซื่อฉินผู้หญิงโลภคนนี้ แต่เงินห้าล้าน....ไม่ต้องพูดว่าไม่มีหรอก เพราะสมมติว่ามี ยังไงก็ไม่อยากให้！

โจวซือฉินเล่าว่าจงจื้อหย่วนหายไปเพราะต้องหนีหนี้ นี่จะเป็นแค่การแสดงหรือเปล่า? เพื่อที่จะได้เงินไป

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ตาของฉินซูก็มองไปที่กล่องที่อยู่บนโต๊ะดื่มชา หลังจากที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดสินใจ