บทที่ 39

ฉินซูวางโทรศัพท์และเดินจากไป ไม่ได้หันมาสนใจฉู่หลินเฉินอีก

“คุณชายครับ เครื่องนี้ผมเกรงว่ามันจะไม่ใช่เรื่องธรรมดา ๆ” เว่ยเหอพูดขึ้น

เสียงโจวซือฉินแหลมแสบแก้วหู ทั้งเขาและฉู่หลินเฉินได้ยินหมด

นักข่าว...การเปิดโปง ไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่

ฉู่หลินเฉินหน้าเย็นชา "ตามไป!"

ขณะที่ฉินซูกำลังรีบร้อนหารถ ก็มีเสียงรถเบรกดังขึ้นที่ด้านหลังของเธอ

ฉู่หลินเฉินลดกระจกรถลง สีหน้าของเขาเคร่งขรึม "ขึ้นมาบนรถ เล่าเรื่องของเธอมาให้หมด"

ฉินซูประหลาดใจเลกน้อย เธอหันกลับมาคิดว่า ลำพังตัวเธอคนเดียวคงจะไม่สามารถจัดการกับโจวซือฉินได้ ถ้าเขาไปด้วยสถานการณ์คงแตกต่างออกไปแน่ ๆ

เธอขึ้นรถโดยไม่ลังเล บอกกับคนขับด้วยตัวเองว่า "ไปโรงแรมเฟิงถิงค่ะ"

เธอเล่าเรื่องราวที่โจวซือฉินมาข่มขู่เธอที่บ้านให้เขาฟังโดยละเอียด

เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา "คุณชาย ฉันรู้ว่านายไม่ชอบให้คนนอกเข้ามาในบ้าน ฉันถึงได้ให้พวกเขาอยู่ที่บ้านพักตากอากาศนั่นชั่วคราว ฉันวางแผนไว้ว่าหากหาวิธีแก้ไขปัญหาได้ ก็จะให้พวกเขาออกไป ฉันแค่คิดไม่ถึงว่านายจะไล่พวกเขาออกไปด้วยตัวเอง"

ตอนนี้โจวซือฉินโดนกดดันแล้ว นักข่าวกำลังรออยู่ที่หน้าโรงแรม เห็นได้ชัดว่าความโกลาหลครั้งยิ่งใหญ่กำลังถูกจัดเตรียมขึ้น

แม้ว่าเว่ยเหอจะดูทาท่างกำลังตั้งใจขับรถอยู่ แท้จริงแล้วเขาเงี่ยหูฟังอยู่ตลอด

ที่แท้พวกเขาก็เข้าใจฉินซูผิด จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ต้องการยึดบ้านพักตากอากาศเป็นของตัวเอง

เหมือนกับที่เขาพูดไว้ไม่มีผิด ฉินซูไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้น

เขาแอบสังเกตใบหน้าของคุณชายผ่านกระจกมองหลัง ชายหนุ่มทำหน้าตาเคร่งขรึม คิ้วขมวดแน่น ท่าทางแบบนั้นพูดได้เลยว่า...ความคิดของเขายุ่งเหยิงไปมากแล้ว