บทที่ 44

ฉินซูส่งเอกสารใบสมัครที่เขียนไว้เมื่อวานให้กับอาจารย์สวี่

เธอล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวลงไปข้างล่าง ที่โถงทางเดิน เธอเจอฉู่หลินเฉินกำลังเตรียมตัวออกจากบ้านพอดี

เขาใส่สูทดูดี สง่างามและเย็นชา

เมื่อเห็นฉินซู เขารู้สึกไม่ดีเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

เขามองมาอย่างเย็นชาพูดว่า "คืนนี้มีงานเลี้ยงครบรอบสิบปีของซวี่เฟิงกรุ๊บ เธอคงไม่ลืมใช่ไหม? วันนี้ตอนบ่ายเว่ยเหอจะมารับเธอไปเตรียมตัว"

"ค่ะ" ฉินซูตอบคำเดียวอย่างใจเย็น เรื่องราวเมื่อคืนเป็นแค่บทแทรกสั้น ๆ ในละครเท่านั้น ไม่ควรเอามาใส่ใจ

อารมณ์เย็นชาของเธอ ทำให้ฉู่หลินเฉินหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

เขาพูดเตือนขึ้น "งานเลี้ยงของซวี่เฟิงกรุ๊บ ได้เชิญบริษัทที่มีชื่อเสียงในประเทศมามากมาย เดี๋ยวเว่ยเหอจะส่งรายชื่อให้ เธอจะต้องอ่านทำความเข้าใจเกี่ยวกับบุคคลเหล่านั้น อย่าให้มีข้อผิดพลาด"

ฉินซูพยักหน้า "เข้าใจแล้ว"

ฉู่หลินเฉินอดไม่ได้ที่จะมองเธออีกครั้ง เขาไม่ได้พูดอะไรและเดินจากไป

เวลาห้าโมงเย็น เว่ยเหอมารับที่บ้านพักตากอากาศอย่างตรงเวลา

เขาพาเธอไปที่สตูดิโอออกแบบส่วนตัวที่ตกแต่งหรูหรา

"คุณหนูครับ ผมรออยู่ข้างนอกนะครับ"

เพราะเมื่อวานฉินซูไม่ได้อธิบายอะไร อารมณ์ของเว่ยเหอตอนนี้จึงเย็นชาเล็กน้อย เขาส่งฉินซูกับผู้ดูแลจากสตูดิโอ และกลับไปรอที่รถ

หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้ว เว่ยเหอมองเธออย่างประลาดใจ แต่ก็รีบหลบสายตานั้น "คุณหนูครับ คุณชายอยู่ที่บริษัท พวกเราไปกันเถอะครับ"

เมื่อมาถึง ฉู่หลินเฉินทำงานเสร็จพอดี เขาลงมาข้างล่าง เว่ยเหอเปิดประตูรถให้เขาอย่างนอบน้อม

ขณะที่เขากำลังเตรียมตัวนั่ง เมื่อเห็นฉินซูที่นั่งอยู่ในรถ เขาก็ตกใจอยู่ชั่วครู่หนึ่ง

เดิมทีฉินซูผิวขาวอยู่แล้ว เธอสวมชุดราตรีสีขาวนวลเหมือนสีของพระจันทร์เสี้ยว ขับผิวของเธอให้เด่นเหมือนกับมีแสงส่องประกายออกมาทั่วร่างของเธอ ทำให้ความมืดในลดหายไป

เธอแต่งหน้าบาง ๆ ทำให้ใบหน้าที่เดิมทีก็งดงามและสุภาพนั่น ดูมีมิติและงดงามมากขึ้น เผยให้เห็นถึงความงามอย่างมีระดับ