บทที่ 43

ฉู่หลินเฉินมองไปที่เธอ คิ้วของเขาค่อย ๆ ขมวดขึ้น เพิ่มกำลังไปที่มือใหญ่ของเขา

"แผลคุณโดนน้ำแล้ว ตามหลักแล้วคุณอาบน้ำไม่ได้นะ ให้ฉันดูเถอะนะ ถ้ามันติดเชื้อหรือแย่ลงจะทำยังไง?"

ชายหนุ่มยืนนิ่ง ฉินซูถือโอกาส น้ำเสียงแห่งความโกรธดังขึ้นที่เหนือหัวของฉินซู "ฉินซู!" เธอไม่ได้ยิน ยังคงก้มหัวมองหา

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกได้ถึงแรงที่สัมผัสมาที่คางของเธอ เธอถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นมา ในดวงตายังคงมีความสับสน

ฉู่หลินเฉินบีบคางของเธอ เธอรู้สึกราวกับได้ยินเสียงกัดฟันของเขา "มองพอหรือยัง?!"

"ยังเห็นไม่ชัดเลย" ฉินซูพูดพลางขมวดคิ้ว

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉู่หลินเฉินโกรธจนแทบจะฆ่าคนได้

ผู้หญิงคนนี้ยังจะกล้าบอกว่ายังเห็นไม่ชัดอีกเหรอ?

ดวงตาของเขาเคร่งขรึม บรรยากาศกดดันแพร่ออกมาจากร่างกายของเขา คำพูดของเขาฟังดูอันตราย "เธอไม่ได้วางแผนจะทำอะไรฉันใช่ไหม"

ในระยะใกล้ขนาดนี้ ฉินซูได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้หลังจากอาบน้ำเสร็จอย่างเจน กลิ่นนั้นผสมกับลมหายใจอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้ชาย

เธอรู้ตัวแล้วว่าเธอทำให้สิงโตโกรธเสียแล้ว

แต่เธอก็ไม่สามารถบอกจุดประสงค์ออกไปได้ ทันทีที่เธอคิดได้ ฉินซูก็โอบเกี่ยวคอของชายหนุ่มไว้

เธอยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ลมหายใจหอมดังดอกไม้ ดวงตาจริงใจคู่นั้นใสสะอาด ฉู่หลินเฉินสุดหายใจเข้าอย่างแรง เขาโกรธและผลักเธอออกไป "ออกไปเดี๋ยวนี้!"

จบคำพูด บานประตูก็ถูกปิดลงตรงหน้าของฉินซูจนเกิดเสียงดังปัง

ฉินซูรู้สึกเหมือนได้ชีวิตคืนมาหลังจากเกิดภัยพิบัติ เธอปาดเหงื่อที่หน้าผาก

ยังดีที่เธอตอบสนองเร็ว