บทที่ 42

ฉินซูหันกลับมามองด้วยความสงสัย "ผู้ช่วยเว่ย มีอะไรเหรอเปล่าคะ?"

เว่ยเหอมองเธออย่างลึกซึ้ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงเตือน "คุณฉินคุณคือคนฉลาด เรื่องบางเรื่องถึงแม้คุณชายจะไม่ได้พูด แต่เขาก็รู้เรื่องทุกอย่างดี คุณก็ต้องระวังตัวเองให้ดีนะครับ เพราะว่า....."

เขาลังเลเล็กน้อย สีหน้าเคร่งขรึม "จะทำให้คุณชายโมโหไม่ได้นะครับ"

ฉินซูฟังอย่างงงงวย "ผู้ช่วยเว่ยหมายความว่าอะไรคะ? ฉันทำอะไรล้ำเส้นไปเหรอคะ?"

เว่ยเหอมองไปทางที่คุณชายเพิ่งเดินจากไป เมื่อเห็นว่าเขาเข้าไปแล้ว เขาถึงพูดอย่างชัดเจนว่า "คุณชายรู้แล้วนะครับว่าคุณขู่เอาเงินกับหวังอี้หลิน"

ฉินซูตกตะลึง "ฉันขู่เอาเงินกับหวังอี้หลินเหรอคะ?"

ผ่านไปครู่หนึ่ง เธอก็ตั้งสติกลับมาได้

มิน่าล่ะ สองสามวันมานี้ฉู่หลินเฉินปฏบัติกับเธอแปลก ๆ และเธอก็ไม่เข้าใจมาตลอดว่าเธอไปทำให้เขาโมโหตอนไหน

"ผู้ช่วยเว่ย ขอบคุณที่เตือนนะคะ"

ฉินซูกล่าวขอบคุณเว่ยเหอและเดินจากไป

เว่ยเหอมองภาพด้านหลังของเธอพลางขมวดคิ้ว ที่เขาพูดแบบนี้ก็เพื่อทดสอบว่าฉินซูจะให้คำอธิบายไหม เพราะตัวเขาคิดว่าฉินซูไม่ใช่คนโลภแบบนั้น คิดไม่ถึงว่าเธอจะไม่พูดอะไรเลย

เว่ยเหอผิดหวังเล็กน้อย เขาขับรถจากไป

ในความเป็นจริงแล้ว ฉินซูไม่ได้สนใจว่าเว่ยเหอเหรอฉู่หลินเฉินจะเข้าใจผิดเธอเรื่องอะไรบ้าง และก็ไม่เคยคิดอยากให้พวกเขาโปรดปรานเธอ

แต่คำพูดของเว่ยเหอก็ทำให้เธอเข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง

หวังอี้หลินโอนเงินก้อนนี้ให้เธอ ไม่ใช่เพื่อให้เธอไปจากฉู่หลินเฉิน แต่เพื่อให้ฉู่หลินเฉินเข้าใจผิดและเกลียดเธอ

มิน่าล่ะ บัตรของเธอถึงได้ถูกระงับ

ที่หวังอี้หลินทำแบบนี้ ก็เพราะกลัวว่าฉู่หลินเฉินจะมีความรู้สึกดี ๆ ต่อเธอเหรอ?"

ฉินซูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามันไร้สาระ

เธอเอาบัตรใหม่ออกมาจากกระเป๋า วันนี้ตอนออกไปข้างนอก เธอจะแวะไปยกเลิกการอายัติบัตรที่ธนาคาร และเอาเงินแปดแสนโอนเข้าบัตรใบใหม่

เดิมทีเธอคิดจะคืนเงินนี้ให้หวังอี้หลิน แต่ในเมื่อจุดประสงค์ของหวังอี้หลินคือการใส่ร้ายตน ก็ไม่มีความจำเป็นต้องคืน