บทที่ 47

ฉินซูเอามือปิดไว้ที่หน้าอกทันทีพร้อมอธิบาย "เมื่อครู่นี้ฉันไม่ทันระวังเลยทำไวน์หกน่ะค่ะ ทำให้คุณหัวเราะเลยใช่ไหม"

"คุณนายฉู่ไม่ต้องกังวลไปนะครับ คุณมากับผมเถอะครับ“ หานโม่หยางยื่นมืออกมาพลางยิ้มให้

ฉินซูลังเลเล็กน้อย

"อีกสองชั่วโมงงานเลี้ยงถึงจะเลิก คุณคงไม่อยากกลับเข้างานแบบนี้ใช่ไหมครับ?" หานโม่หยางอธิบาย "ข้างบนอาคารมีห้องเสื้อผ้า ผมจะให้คนนำชุดมาให้คุณ"

คำพูดของเขาทำให้ฉินซูไม่อาจปฏิเสธได้

"ขอบคุณค่ะ"

เขาพาฉินซูไปที่ห้องเสื้อด้วยตัวเอง หานโม่หยางถามขึ้น "ได้ยินว่าคุณนายฉู่กับคุณชายฉู่ตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น พวกคุณเจอกันได้ยังไงครับ?"

"นั่น...มันเป็นอุบัติเหตุน่ะค่ะ" ฉินซูตอบอย่างคลุมเครือเพื่อไม่ให้ตัวเองพูดอะไรผิดไป

เมื่อเห็นว่าหานโม่หยางไม่ได้มีท่าทีจะเดินจากไป เธอจึงพูดขึ้นมาก่อน "คุณหานคะ ขอบคุณที่คุณนำทางให้ฉันนะคะ คุณคงมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ ไม่ต้องรอฉันที่นี่ก็ได้ค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ เรื่องงานเลี้ยงผมจัดการเรียบร้อยแล้ว คุณนายฉู่คือแขกผู้มีเกียรติ ผมต้องมั่นใจก่อนว่าชุดที่ส่งมาให้คุณไม่มีปัญหาอะไร ไม่อย่างนั้นจะเท่ากับผมต้อนรับได้ไม่ดีครับ”

หานโม่หยางยิ้ม เขาลดตัวลงนั่งบนโซฟา

ฉินซูเงียบ

คำพูดของเธอชัดเจนแล้ว แต่ผู้ชายคนนี้...แกล้งไม่เข้าใจใช่ไหม

หานโม่หยางชวนเธอคุยอีกครั้ง ด้วยความที่ไม่เธอรู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขา จึงได้แต่ตอบคำถามแบบพื้นฐานเท่านั้น นอกเหนือไปจากนั้นควรตอบอย่างคลุมเครือ

"คุณนายฉู่ดูเหมือนจะระวังตัวกับผมมากเลยนะครับ" หานโม่หยางพูดติดตลก แต่สีหน้าของเขาไม่ดูเหมือนล้อเล่นสักนิด

ฉินซูยิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกไป

ทันใดนั้นประตูของห้องเสื้อได้เปิดออก ร่างสูงร่างหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

"เสื้อผ้าเธอเลอะเธอแค่โทรหาฉันก็พอแล้ว จะไปรบกวนคุณหานทำไม?"

สายตาเคร่งขรึมของฉู่หลินเฉินมองไปที่ฉินซูและหานโม่หยาง เขายื่นถุงในมือให้เธอ "ฉันเอาเสื้อผ้ามาให้เธอ"

ฉินซูรับรู้ได้อย่างว่องไวถึงสายตาที่ไม่พอใจของเขา เธอพูดขึ้น "ฉันเพิ่งเจอคุณหานโดยบังเอิญเมื่อครู่นี่เอง"