บทที่ 55

เมื่อนึกถึงท่าทีที่เมินเฉยของฉู่หลินเฉินเมื่อคืน หวังอี้หลินก็คิดว่าว่าฉินซูต้องทำอะไรบางอย่างลงไป!

ฉู่หยุนซีมองตามสายตาของหวังอี้หลินและเห็นฉินซู

เธอคิดว่าเป็นเพราะฉินซูไปฟ้องพี่ชายของเธอ ทำให้โครงการบริษัทของเพื่อนเธอต้องหยุดลง

พอดีที่หวังอี้หลินก็อยู่ที่นี่ ฉู่หยุนซีกรอกตาแล้วเดินไปหาฉินซู “ของเลียนแบบมาเจอของจริง ทำไมไม่ไปทักทายกันหน่อยล่ะ? เอ๊ะ เพราะว่าสวมรอยเป็นเพื่อนสนิทของตัวเองก็เลยไม่กล้าเผชิญหน้าใช่ไหม?”

เมื่อฉินซูเห็นว่าเป็นเธอ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและไม่โต้ตอบอะไร

หันไปมองเห็นหลิวเหวยลู่และหวังอี้หลิน สายตาของเธอก็หยุดลงชั่วขณะ จากนั้นก็หันกลับมาและเตรียมตัวที่จะเดินจากไป

แต่ฉู่หยุนซีกลับไม่อยากเลิกราง่าย ๆ

เธอเหลือบมองไปยังห้างสรรพสินค้าที่อยู่ไม่ไกล เธอมั่นใจว่าฉินซูเพิ่งจากออกมาจากห้างสรรพสินค้าแน่ ๆ

“ยัยของเลียนแบบ พี่ชายฉันไม่ได้ให้เงินเธอ คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะมีเงินมาซื้อของในสถานที่แบบนี้?”

หวังอี้หลินได้ยินเช่นนั้นก็คิดถึงเงิน 800,000 หยวนของตนที่ให้ไป ไม่ใช่ว่าถูกฉินซูเอาออกมาใช้หมดแล้วเหรอ?

เหลือบมองไปยังหลิวเหวยลู่ที่อยู่ด้านข้าง ใจของเธอกระตุก เธอลุกขึ้นออกมาแล้วพูดว่า “ฉินซู เธอใช้เงินที่ฉันให้เธอมาซื้อของเหรอ? นั่นเป็นเงินที่ให้ไว้รักษาย่าของเธอนะ ทำไมเธอเอามาใช้จ่ายแบบนี้? เธอหลอกฉันงั้นเหรอ?”

ใบหน้าที่แสดงความผิดหวังของเธอ ราวกับว่าฉินซูไปหลอกเอาเงินเธอมาจริง ๆ

“ครอบครัวของผู้หญิงคนนี้เป็นคนหลอกลวง อี้หลิน ทำไมถึงให้เงินเธอ?” ฉู่หยุนซีมองฉินซูอย่างเหยียดหยาม

หวังอี้หลินพูดอย่างไม่จริงใจ “เพราะเราเป็นเพื่อนกัน ฉันเห็นฉินซูกำลังลำบากก็อดไม่ได้ที่จะช่วยเหลือและมอบเงินให้เธอ 800,000 หยวน”

“800,000 หยวน? ผู้หญิงคนนี้คงเอาเงินไปเสพสุขอยู่คนเดียว เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าหล่อนจะเอาไปเป็นค่ารักษาย่า! เธอนี่มันโง่จริง ๆ เลย” ฉู่หยุนซีพูดขึ้น แม้ว่าเธอจะพูดว่าหวังอี้หลินโง่แต่ในความจริงคือเธอกำลังดูถูกว่าฉินซูโกงเงิน

หวังอี้หลินคล้ายกับไม่อยากจะเชื่อจึงถามฉินซู “เธอใช้เงินไปทั้งหมดแล้วจริง ๆ เหรอ?”

ทันทีที่เธอถาม สายตาของสองแม่ลูกก็จ้องไปที่ฉินซู