บทที่ 99

หลังจากที่รถพยาบาลมารับหยู่หรานไปแล้ว ผู้คนก็ค่อย ๆ ทยอยออกไปจากสถานที่จัดงาน

หวังอี้หลินอยากจะหนีไปใจจะขาด เธอเห็นฉู่หลินเฉินที่ยังไม่ได้กลับไป และยังคงยืนอยู่ในที่ไม่ไกลนัก เธอรู้สึกเหมือนกับค้นพบที่พึ่งพา จึงรีบเดินไปทางเขา

แต่เมื่อก้าวไปเพียงก้าวเดียวก็ถูกฉินซูคว้าข้อมือเอาไว้

"เรื่องที่เธอคัดลอกบทความของฉันยังไม่จบนะ เธอจะไปไหน?"

หวังอี้หลินหันกลับไป เธอจ้องมองด้วยความโกรธ "เธออยากจะทำอะไรกันแน่?"

"ฉันต้องการให้เธอลบบทความออกและขอโทษซะ! ตอนนี้เธอกำลังจะเซ็นสัญญาเปิดตัว เธอน่าจะมีแอคเคาท์อย่างเป็นทางการแล้วถูกไหม? โพสข้อความขอโทษอย่างเป็นทางการลงในนั้น และอธิบายทุกอย่างให้ชัดเจน"

คำขอของฉินซูนั้นเรียบง่ายและชัดเจน เธอเพียงแค่อยากกู้ชท่อเสียงและเกียรติยศให้กับศาสตราจารย์ฉาง

หวังอี้หลินมองดูเธอด้วยความโกรธ ถ้าเธอทำตามคำขอของฉินซูจริง ๆ ล่ะก็ ภาพลักษณ์ของเธอก็คงจะพังยับเยิน เพิ่งเปิดตัวมาก็มีเรื่องฉาวโฉ่แล้ว เธอจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน!

"ก็แค่บทความบทเดียว เธอแน่ใจได้ยังไงว่าฉันคัดลอกของเธอมา?" หวังอี้หลินพูดที่เล่นทีจริง เถียงออกมาข้าง ๆ คู ๆ

ฉินซูขมวดคิ้ว เธอเห็นฉู่หลินเฉินเดินเข้ามาจึงรู้สึกใจหวิวเล็กน้อย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฉู่หลินเฉินมาเพื่อปกป้องหวังอี้หลิน

คิดไม่ถึงว่าเมื่อเขาเดินเขามาถึง เขาจะถามหวังอี้หลินขึ้นอย่างตรง ๆ ว่า "บทความนั้นเป็นของเธอหรือเปล่า?"

ฉินซูมองไปที่เขา เธออดไม่ได้ที่จะกระตุกริมฝีปากขึ้น เธออาจจะมองผู้ชายคนนี้ผิดไป

ด้วยแววตาที่เฉียบคมของเขา ทำให้เธอไม่สามารถพูดโกหกออกมาได้แม้แต่คำเดียว

รังสีความแข็งกร้าวของเขามันมีมากเกินไป พลังที่สามารถสยบคนได้ก็พรั่งพรูออกมา

ทำให้หวังอี้หลินไม่สามารถต่อต้านได้ เธอตื่นตระหนก แล้วค่อย ๆ ขยับริมฝีปาก จนเกือบจะพูดความจริงออกมา "ฉัน..."

"ฉันเอง!"

จู่ ๆ ก็มีเสียงดังแทรกเข้ามา

ฉู่หยุนซีในรองเท้าส้นสูงก้าวเท้ายาวเขามาทางพวกเขา มองฉู่หลินเฉินด้วยความประหม่า สุดท้ายเธอก็ออกตัวจัดการกับเรื่องนี้ก่อน